miércoles, 20 de febrero de 2013

Incompetencia, ridículo e cinismo - Xosé A. Gaciño

Xosé A. Gaciño
Cando subiu o IVE, o ano pasado, o ministro de Facenda comentou que o imposto sobre o valor engadido se paga pouco en España, e que, se o pagasen todos os que o deben pagar, non faría falta subilo. Toda unha demostración de incompetencia ministerial: en vez de perseguir aos defraudadores, aumentar a cota dos contribuíntes que cumpren coas súa obrigacións fiscais.

Outra vez, cando lle interpelaron no parlamento en relación cos informes anónimos que acusaban ao presidente catalán Mas e á familia do ex presidente catalán Pujol de sacar diñeiro de España de xeito irregular, contestaba con ironía que os que tiñan que dar explicacións eran os que tiñan contas en Suíza. Isto era antes de descubrirse que o ex tesoureiro do PP tiña 22 millóns de euros nunha conta no país helvético, fortuna amasada nos tempos nos que manexaba os diñeiros do partido actualmente no goberno: desde que transcenderon as andanzas financeiras de Bárcenas, Montoro non volveu utilizar a ironía sobre as contas en bancos suízos.


Agora, como reacción ridícula contra as críticas que se deslizaron na gala de entrega dos premios Goya do cine español, acusa, xenericamente, a algúns dos actores españois famosos de non pagar os seus impostos en España. Como no caso anterior, aproveita para engadir que, se eses actores pagasen aquí, as bases impoñíbeis e a recadación serían máis amplas (outra vez o castigo aos que cumpren, mentres os defraudadores seguen libres, a pesar de que o ministro, polo que di, debe de saber quen son os que defraudan).


Hai que desenvolver un certo nivel de cinismo para facer ese tipo de insinuacións, no medio da lameira na que se move o partido do goberno, e facelas desde o posto de ministro de Facenda. A interpelación é simple e directa: se ten coñecemento dese tipo de fraudes, a súa obrigación é perseguilos, antes de lanzalos como armas de insinuación masiva. E se non os persegue, unha de dúas: ou acusa en falso e sen probas ou é cómplice dos fraudes.


Seguramente que hai actores que defraudan ou que teñen o seu domicilio fiscal fora de España (isto último non é necesariamente delito, sempre que se cumpran as condicións de domicilio real), como hai deportistas, cantantes, banqueiros e ate tesoureiros do Partido Popular, pero nada diso invalida o dereito de calquera actor, deportista e ate banqueiro a expresar as súas opinións críticas sobre as actuacións do goberno.



E se a Maribel Verdú se lle critica que lamente agora os desafiuzamentos porque noutro tempo fixo publicidade de préstamos hipotecarios, cánto temos que criticar a Montoro e ao resto do goberno (Rajoy en primeiro lugar) por cumprir nestes momentos iso que chaman o seu “deber” despois de ter despregado no seu día unha propaganda electoral en sentido totalmente contrario.

Decálogo do bo cidadán - Paloma Díaz Andina

Paloma Díaz Andina
1. Que ninguén se atreva a pensar libremente, ou pode aniñar nel a incómoda dúbida.

2. Que ninguén vindique dereitos, non vaia socavar os cimentos do poder absoluto.


3. Que ninguén se doa do mal alleo, non vaia perturbar a súa estabilidade baleira.


4. Que ninguén reflexione, non vaia concluír que estamos inmersos na estupidez.


5. Que ninguén se resista ao conformismo instaurado, non vaia ser deportado ao illamento. 


6. Que ninguén abra os ollos, non vaia ver o que non lles convén aos amos do mundo.

7. Que ninguén viva dignamente sen cartos, non vaia ofender ás clases privilexiadas.

8. Que ninguén morra dignamente, non vaia ser condenado ao outro inferno, o de alén.


9. Que ninguén respire, mire, fale, coma o durma sen permiso da autoridade incompetente.

10. Que ninguén se mova, non vaia ser que algo cambie na nosa conciencia e na de todos.

martes, 19 de febrero de 2013

Este goberno (PP) prexudica seriamente a saúde (cívica) - Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay
Dentro das moreas de indignadas batas brancas que asolagan de xeito regular as rúas das principais cidades españolas é moi habitual ollar algunha pancarta que parodia a recomendación escrita nos paquetes de tabaco, “este goberno prexudica seriamente a saúde”.

Si atémonos ao que sucede cunha velocidade vertixinosa no cotián, non parece arriscado concordar con tal parecer ampliando as reivindicacións estritamente sanitarias á consideración da saúde no sentido cívico. É triste privilexio do goberno conservador, pese a seguir facendo uso máis aló do xuizoso como corta-lumes, o mantra da herdanza recibida, amosar tras 14 meses un labor con graves lagoas para o interese común e un catalogo de improvisacións, (o Goberno de España enuméraas con certa indulxencia como medidas), que comprometen seriamente o interese colectivo a medio e longo prazo.

A credibilidade da clase política afundiuse aceleradamente neste último ano agudizando a tendencia que viña arrastrándose nas enquisas desde fai varios. Outro tanto pasou co deterioro da calidade de vida cidadá, coa degradación dos dereitos sociais e civís e coas reversións espectaculares en políticas  sensibles, educación sanidade ou servizos sociais. O goberno  que preside o Sr. Rajoy violentou a vida dos españois coa escusa excepcional de inevitables esforzos para saír dun burato, orquestrado na distancia por quen ao cabo só beneficios sacan do mesmo, e para o que  incumpriu da á z o seu programa, arrasando calquera vestixio de benestar. O excepcional converteuse nun autentico estado de excepción económico. Baixo o seu imperio ninguén ergue xa cabeza. Pese a iso, sen  o menor recato pontifica bondades que farán que o modo de vida sexa mellor, (?). Mentres, albisca brotes verdes ou luces ao final do túnel cada semana…Desvaríos de frívolo optimismo que ferozmente censurou, e non sen razón, ao seu antecesor.

Todo iso seguindo de forma acrítica as directrices (mandatos inapelables)  chegadas dunha Europa liderada por unha Chanceller escasamente dúctil. Encirrada na gobernación dunha Alemaña que aparenta querer volver ao seu talante estreito e vehemente de tempos pasados. Quizais para facer valer en todo o seu esplendor a súa reunificada soberanía, emancipada de tutélalas soportadas trala derrota do nazismo. O Sr. Rajoy obnubilado polo déficit como único elemento de actuación para satisfacer á cada vez máis voraz lideresa alemá, esquece que durante o seu ano e pico de mandato esta enviando ao país aos niveis dos anos 70 do pasado século, con emigración incluída, mentres a brecha é brutal entre as rendas saneadas e as deficitarias alcanzando cotas inimaxinables e impropias de tantos anos de esforzo de nivelación.

Na súa perigosa miopía o goberno conservador non parece tomar conta cabal da realidade na que se proxecta.  Entusiasmado polo simple, véndose a si mesmo e os seus ouropeis, atende as súas prioridades ideolóxicas e as súas servidumes liquidadas con recortes inhumanos e rescates bancarios. Pero descoñece o pulso real do país. Pese a que incéndiase a contestación nas rúas, na súa insensibilidade ou cegueira só reaccionan a remolque de momentos puntuais cando estes  fanse insoportables, caso da Iniciativa Popular debatida no Congreso e onde non semella ousado pensar que a toma en consideración viuse influída en ultima instancia  polo bociñazo tráxico dun dobre suicidio ese mesmo día provocado por un dasafiuzamento. Só en tales circunstancias asoman a cabeza de debaixo da súa maioría arrogante. A corrupción que indigna transversalmente a todo o país, tamén aparenta afectar á Presidencia, aínda que a súa honorabilidade presupónselle. Unha Presidencia incapaz de poñer orde nos comportamentos dalgúns dos seus ministros, do partido que dirixe e de determinados funcionarios do mesmo que todo apunta seriamente comprometidos en tramas moi pouco edificantes  que afectan á vida da formación que apoia o goberno. Todo iso, grave motivo de escándalo internacional, e reflectido na prensa mundial con evidente  menoscabo dos intereses de España.

Só anda áxil o goberno conservador no indulto a personaxes cuxos antecedentes inducen a colosais dúbidas. E para  acalar o descomunal escándalo que acompaña tales actos, de mala gana accede a non penar a unha coitada, que aburada por necesidade extrema, realiza un acto ilegal por menos de 190 euros. Pero obstinase en manter pechado a un mozo vigués facendo oídos xordos a todas as peticións que avalan a súa rehabilitación e integración na sociedade e cuxo delito, fai anos, foi haber trapicheado uns gramos de heroína. Menos mal, que segundo o Xefe do Estado a xustiza é igual para todos neste país como moi ben pode acreditar Dona Cristina de Borbón.

Quizais o clamor das batas brancas polas rúas españolas, “este goberno prexudica seriamente a saúde” en sentido amplo, lamentablemente non ande moi desencamiñado...

lunes, 18 de febrero de 2013

No estamos en crisis, es el final de un sistema - Isidoro Gracia

Isidoro Gracia
Se ha sostenido por múltiples teóricos que cada sistema de producción lleva en su seno la semilla del que lo sustituirá. El actual sistema capitalista ha ido pasando forma periódica  y recurrente por crisis cíclicas, que, simplificando mucho, se han superado mediante el aumento de la producción y la base de los posibles consumidores de esa producción, sean estos individuos o estados. Como en el fondo las crisis son  financieras, y esta en especial mucho más, los nuevos crecimientos se consiguen mediante el endeudamiento de casi todos los actores, extrayendo recursos financieros de la economía real, para llevarlos a las entidades e individuos que juegan el papel de la cúspide de acumuladores, que forman parte de la propia identidad del sistema.

Fue uno de los próceres del capitalismo, Ford, el que fijó el punto de equilibrio del sistema: se tenían que producir coches lo suficientemente accesibles para que sus propios trabajadores los adquirieran con su salario. Ese punto de equilibrio ha sido ampliamente superado, la espiral de endeudamiento, que se resuelve endeudándose más, ha llegado al punto en que casi nadie, ni individuo ni estado, puede pagar. La mercancía producida, la mayor parte solo financiera y mucha otra superflua no puede colocarse, por lo que los acumuladores y detentadores de riqueza ya no consiguen los beneficios que ellos mismos de marcan. Por ello se acude a esquilmar al ciudadano restándole en sus ingresos directos (salario y derechos laborales) en su retribución social (educación, sanidad, servicios sociales) e incluso en su capacidad de autogobierno (calidad democrática).

El sistema de producción al que sustituyó en capitalismo colapsó cuando las apetencias de la clase dominante, la aristocracia, la llevaron a presionar tanto a sus siervos, sobre todo campesinos, que estos de rebelaron contra esa presión insoportable.


Cuando hasta algunos de los gobernantes más genuinamente conservadores aceptan establecer una tasa a las transacciones financieras (acuerdo de 11 países de la UE), comienzan el discurso de combatir los paraísos fiscales (últimas reuniones del G8 y del G20) y en la ONU hay Comisiones y Conferencias que declaran: “los alimentos han de ser declarados bien público y su precio fijado por negociaciones entre países productores y países consumidores”, es posible que estén detectando que el sistema ya no aguanta más.
Queda saber por cuánto tiempo podrán parar, o ralentizar, el proceso las grandes corporaciones multinacionales, instrumento principal de especuladores y acumuladores, y cuando los dirigentes dejaran de poder canalizar la indignación de sus administrados.


Cadernos da viaxe - Xoán Antón Pérez-Lema

Xoán Antón Pérez-Lema
PREVIRMOS A CORRUPCIÓN.

Hai anos que Carlos Varela, Fiscal Superior de Galicia, chama á atención da Xunta e do Parlamento sobre da necesidade de dotarmos de instrumentos para previrmos a corrupción, como aconsellan tamén dende a organización “Transparencia Internacional” ou mesmo dende grupos de traballo do propio Consello de Europa. Velaí o exemplo portugués, que creou o Consello de Prevención da Corrupción no 2008.

Mais as sucesivas Memorías da Fiscalía foron acollidas só con boas `palabras por parte de todos os partidos con representación parlamentaria, sen que ninguén fixese uso de cadansúa iniciativa lexislativa para transladar á lexislación galega as recomendacións da Fiscalía Superior galega e  destas institucións internacionais. Semella que a algúns non lles interesa e aos outros non lles semella importante, quizais por pensar que a corrupción é consubstancial ao sistema.

Semella que este baleiro normativo encherase no futuro, xa que o sábado foi presentada no Parlamento unha iniciativa lexislativa popular, que será debatida aló por primeiros de verán, sempre que os seus promotores, pertencentes á dirección nacional do partido Compromiso por Galicia (CxG), sexan quén de acadar as 15.000 sinaturas que esixe o Dereito galego para que esta caste de iniciativas poida chegar ao debate no Pleno do Parlamento.

A nova proposta lexislativa introduce a limitación a dous mandatos dos cargos públicos en Galicia, xunto coa obrigatoriedade da declaración anual de bens e intereses de todos os cargos públicos e representativos e a implantación dun referendo revogatorio á metade da lexislatura no que a cidadanía podería revogar o mandato conferido dous anos antes. Tamén se recollen limitacións de contía máximas na acumulación de contratos administrativos adxudicados negociadamente, isto é sen concurso ou subhasta. E proponse a creación dun Consello de Prevención da Corrupción seguindo o modelo portugués, só orientado á prevención das actividades de risco a respecto da corrupción.

As forzas políticas galegas terán, xa que logo, unha boa ocasión para demostrar que a loita contra a corrupción é para elas algo máis ca unha ladaíña. Porque a corrupción política é, xa, unha das principais preocupacións da cidadanía galega.

A ARRINCADEIRA: Non no Estado de Dereito.


Mais a loita contra a corrupción non xustifica excesos como a presentación xudicial, esposado polos pulsos, do ex-concelleiro compostelán Albino Aldrey. Non existía risco de fuga nin de agresión que xustificase este trato degradante. Suspenso para os axentes que trataron este cidadán dun xeito tan desaquelado. 

viernes, 15 de febrero de 2013

Las no resueltas cuestiones sociales y nacionales en España - Vicenç Navarro

Vicenç Navarro
Hoy España, incluyendo Catalunya, vive un momento histórico de gran agitación social. Nunca desde el inicio de la democracia se vio tanta gente (en su gran mayoría procedente de las clases populares, es decir, de las clases trabajadoras y de las clases medias) en la calle protestando por las políticas impuestas por unos gobiernos que no tienen mandato popular (pues no estaban en sus programas electorales) para realizarlas. Tales políticas son un ataque frontal —con sus recortes de derechos laborales y sociales— al Estado del Bienestar en España, incluyendo Catalunya. Existe hoy un sentimiento generalizado de hartazgo hacia los establishments políticos y mediáticos que han estado gobernando este país y que han perdido toda la legitimidad (los primeros) y credibilidad (los segundos) debido a su aprobación y promoción de tales políticas.

El grado de desaprobación de estas políticas es enorme, la impopularidad de la clase política gobernante es elevadísima y el desapego hacia las instituciones mal llamadas representativas es generalizado. Nunca antes, desde que se estableció la democracia en España, tales instituciones habían sido tan cuestionadas. Y este cuestionamiento deriva de una preocupación ampliamente compartida entre las clases populares de que estas instituciones llamadas representativas no están en realidad representando sus intereses. El famoso eslogan del movimiento 15-M “No nos representan” tiene gran resonancia entre las clases populares. La distancia entre lo que la población desea y lo que sus representantes en las Cortes Generales o en el Parlament aprueban ha alcanzado unas dimensiones más que preocupantes. De ahí que la protesta de los gobernados frente a los gobernantes surja de un compromiso profundamente democrático. La mayoría de la población cree que las instituciones representativas no son ni suficientemente representativas ni democráticas. Y la evidencia que avala tal preocupación es sólida y robusta. No hay ninguna duda de que la población lleva razón. De ahí que la gente esté en la calle. La agitación social es la respuesta diaria a esta situación.

Este hartazgo se ha presentado no sólo a nivel social, sino también, en el caso de Catalunya, nacional. Una parte creciente de la población, incluyendo sectores importantes de las clases populares, ha expresado su hartazgo hacia el establishment español, basado en Madrid, que, a través de varias intervenciones (tales como la nefasta decisión del Tribunal Constitucional sobre el Estatuto de Catalunya), ha fomentado una protesta que demanda que sea la nación catalana la que decida sobre su futuro, cansada ya de la insensibilidad del Estado central español, basado en Madrid, hacia la realidad de que España es una entidad plurinacional.

El porqué de esta agitación social y nacional

Un análisis no idealizado de nuestra historia señala claramente las raíces de estos problemas. Una de ellas ocurrió en los años treinta. Fue durante la II República cuando hubo un intento serio de hacer las reformas sociales y del carácter del Estado español para iniciar las transformaciones profundas que España requería. El dirigente obrero catalán el Noi del Sucre, en un discurso en Madrid, lo dijo claramente cuando acentuó que la lucha social y la nacional están entrelazadas, exigiendo reformas en ambos frentes. El golpe fascista de 1936 tenía como objetivo, precisamente, parar y retroceder en estas reformas, lo cual hizo con una brutalidad sin precedentes en la historia de Europa de aquel periodo. Incluso los agentes de represión nazi se sorprendieron de tanta crueldad. Era el intento de los poderes económicos, financieros, religiosos y militares que siempre han dominado la historia de España, incluyendo Catalunya, de no perder sus privilegios. Fue una lucha de clases, realizada primordialmente por la burguesía en contra de la clase obrera, encaminada a eliminar físicamente a toda voz crítica y a sembrar el miedo (que, por cierto, todavía continúa) entre las clases populares.

Pero, además de una guerra de clases, fue una lucha para eliminar las naciones catalana y vasca, realidad que no se reconoce todavía hoy. El sueño de aquel régimen fue eliminar tales naciones, convirtiéndolas en regiones de España. Recordaré siempre cuando las tropas fascistas (que para mayor ofensa se autodefinían como nacionales) entraron en el pueblo donde mis hermanos y yo estábamos con mi madre (mi padre estaba en el frente, defendiendo la República española) y mataron a diestro y siniestro, con un odio hacia lo catalán. Esto no se conoce o entiende y, todavía menos, se siente, en la mayor parte de España.

La dictadura fue una dictadura sobre todo de clase, pero también de nación. En Catalunya, la burguesía, incluida la nacionalista, apoyó el golpe fascista, tal como el Noi del Sucre había profetizado, y la clase burguesa catalana, incluyendo la nacionalista, se benefició de la dictadura. Los sectores realmente dañados por tal dictadura fueron las clases populares.

La transición inmodélica

El segundo momento histórico fue la transición que se hizo en condiciones muy favorables a la Nomenclatura del Estado dictatorial y de las fuerzas conservadoras que controlaban, además del Estado, los instrumentos de formación ideológica, desde las escuelas y universidades a los medios de mayor difusión. Las izquierdas, sin embargo, que lideraron a las fuerzas democráticas, acababan de salir de la cárcel, de la clandestinidad o del exilio. No era una situación equilibrada ni de lejos. Era profundamente desigual. Y aún cuando la dictadura murió, como resultado de una enorme agitación social (España vio en aquel periodo el mayor número de huelgas existente en Europa), esta agitación liderada por el movimiento obrero no tuvo la suficiente fuerza como para romper con el Estado anterior. Su dimensión política –los partidos políticos de izquierda- tenía muy poco poder.

Fue, pues, una transición que reflejaba un enorme desequilibrio de fuerzas. El producto final (desde la Constitución a las leyes electorales) refleja este desequilibrio, pues la democracia que la transición estableció es una democracia enormemente sesgada, insuficiente y de baja calidad. Desde la elevada corrupción (“no hay pan para tanto chorizo”) hasta la limitadísima diversidad ideológica de los medios (con clara discriminación a las izquierdas) muestran esta realidad.

Es profundamente erróneo, por lo tanto, mantener el respeto a la Constitución que detecto en amplios sectores, incluso de las izquierdas. Tal Constitución tiene un escasísimo contenido social y participativo. Y no reconoce (por mucho que se diga) la plurinacionalidad de España. No permite una plena participación de la ciudadanía en la gobernanza del país, ni permite tampoco el derecho a la autodeterminación de las naciones catalana y vasca. Hoy los referéndums de todo tipo (a nivel autonómico y local) ni existen ni se les espera. Y la legítima demanda de Catalunya de autodeterminación ha causado una gran hostilidad (como era predecible) en el establishment español (centrado en Madrid). Las izquierdas en Catalunya y en España (incluyendo, por cierto, el PSOE) siempre reconocieron el derecho de autodeterminación de Catalunya. ¿Dónde está hoy esa izquierda?

Autodeterminación no es independencia

Autodeterminación es la potestad de la población en una nación de determinar su propio presente y futuro. Tal derecho es inherente en la cultura democrática de un país y nación. Y en esta decisión puede incluirse, entre otras alternativas, el derecho de independizarse y escindirse, si así se desea, del resto de España, realidad que hoy, constitucionalmente, no puede ocurrir. De ahí que recurrir a la legalidad como condición indispensable para que pueda llevarse a cabo una reforma que permita esta alternativa sea imposible con la presente Constitución, resultado de la transición inmodélica.

Por otra parte, las propuestas iniciales de CiU y ERC, hechas hace unas semanas, llamando a la autodeterminación eran claramente una llamada a la independencia, lo cual disminuye la posibilidad de conseguir una amplia mayoría en Catalunya a favor de la autodeterminación, que es el principio fundamental para que Catalunya pueda afianzarse como nación. Tal autodeterminación es clave para conseguir la identificación como nación. De ahí que deba realizarse, ya sea legal o ilegalmente. La desobediencia civil, por cierto, es parte del proceso democrático. Los negros de EEUU irían, todavía hoy, en el fondo del autobús si no hubiera habido una campaña masiva de desobediencia civil.

Como ejercicio del derecho a la autodeterminación, hay que incluir la selección de varias alternativas, siendo una de ellas la independencia. Y hasta que no se permita el ejercicio de la autodeterminación, no se sabrá si la población catalana desea o no la independencia. El hecho de que se diga que un millón y medio de catalanes salieron a la calle no puede considerarse que sea la prueba de que el pueblo catalán quiera la independencia, por mucho que la televisión pública de la Generalitat, instrumentalizada por CiU, lo afirmara antes, durante y después de la manifestación del 11 de septiembre. Sin ninguna promoción en tales medios (en realidad, con su gran hostilidad), hubo meses antes una manifestación organizada por el movimiento 15-M, que también llenó las calles de Barcelona. Catalunya y Barcelona, como rasgo de su carácter nacional, siempre han salido a la calle siguiendo su conciencia cívica y democrática, de una forma pacífica y con ánimo festivo.

No trivializo la marcha del 11 de septiembre, ni idealizo la marcha del 15-M. Pero la mejor expresión de lo que la ciudadanía desea es a través de las urnas y en un proceso competitivo que debe incluir una exposición abierta y plural por parte de los medios. La democracia no funciona sin pluralidad mediática. Y hay muy poca pluralidad mediática en Catalunya y en España hoy. Y hasta ahora nadie sabe qué es lo que la ciudadanía desea. Las encuestas (del signo que sean), como los medios, están claramente instrumentalizadas en nuestro país. Es el voto, lo que cuenta.

No se acepta la plurinacionalidad del Estado español

Muchas voces en España han indicado que la independencia debe ser votada por todos los españoles. Me sorprende que voces de izquierda se hayan añadido a esta petición. Será el pueblo catalán, si se le permite que se exprese, el que tendrá que opinar. Y si opina que quiere escindirse, tendrá que negociar con el Estado español las condiciones de su salida, teniéndose que refrendar estas condiciones a nivel de España. Pero me parece una negación del carácter plurinacional que a una nación se le prohíba, por la entidad a la que hasta ahora pertenece, que pueda ejercer su derecho de autodeterminación. Ni que decir tiene que si Catalunya, en el ejercicio libre de su voluntad, deseara separarse de España, ello ocurriría tras una previa negociación. Pero supeditar a la aprobación de toda España el derecho a decidir y, si se escoge, a escindirse, es llevar a un conflicto eterno pues, si España decidiese en contra y Catalunya a favor, se crearían las bases para un conflicto civil de gran hostilidad de amplia envergadura que se resolvería por las fuerzas armadas del Estado español, como siempre ha ocurrido.

Escribo estas líneas desde el punto de vista favorable a la autodeterminación tal como las izquierdas, tanto catalanas como españolas, siempre han favorecido. Y por mera coherencia democrática, exigiría que la independencia fuera una de las alternativas, sin necesidad de aclarar o supeditar tal independencia a su permanencia en la Eurozona, Unión Europea o lo que fuera. Yo no votaría por la independencia, pues me siento, además de catalán, español. Y he dado amplia prueba de ello a lo largo de mi existencia. Pero que el voto independentista crezca, depende primordialmente del resto de España. La negación de la autodeterminación llevará sin ninguna duda al deseo de independencia. Cuantas más voces se opongan a la autodeterminación y cuantas más voces insistan en que tiene que ser toda España la que vote sobre si Catalunya puede o no ser independiente, más amplio será el apoyo al independentismo. La falta de aceptación de la plurinacionalidad de España es la mayor causa del independentismo.

El error de las izquierdas (incluidas las catalanas)


En un momento único de la historia de España en que hay una gran agitación en la calle a lo largo de todo el territorio español en contra del establishment español centrado en Madrid existe un gran peligro de que existan estas divisiones entre las fuerzas democráticas anti-establishment. Las existentes en Catalunya deberían concienciarse de que, sin la complicidad de las fuerzas españolas alternativas a las del establishment español, les será más difícil poder alcanzar la autodeterminación, y todavía más, la independencia. Ahora, más que nunca, es importante descubrir los muchos elementos de comunalidad entre los movimientos anti-establishment, tanto de carácter social como nacional. Fue el Noi del Sucre el que llamó a todos los pueblos y naciones de España a rebelarse frente a las alianzas de las clases dominantes a los dos lados del Ebro. No establecer lazos de complicidad, e incluso fraternidad, en los movimientos antiestablishment a los dos lados del Ebro en este periodo, es un error histórico que dificultará la realización de la democracia también a los dos lados del Ebro.

miércoles, 13 de febrero de 2013

Curiosidades: Una fecha muy lejana - José María Barja

José María Barja
Aunque se trata de un simple hecho burocrático no deja de ser sorprendente la fecha de caducidad que consigna el DNI permanente, el disponible para todos los que han cumplido 70 años y para grandes inválidos mayores de treinta años. Bajo el texto “Válido hasta”, aparece escrito 01 01 9999 que como fecha es muy lejana y que además correspondería al viernes en que se abre la Puerta Santa para el último Año Santo Compostelano del noveno milenio.

Esta curiosidad del DNI se une a otras que se han incluido en su diseño y no la falsa que se ha difundido: que en el dorso, el dígito que precede a los apellidos y el nombre, cuenta las personas que comparten esos patronímicos. En realidad es un dígito de control de todo el texto que precede, para asegurar la ausencia de errores de lectura óptica, del mismo modo que la letra del NIF detecta los errores, inocentes o provocados, al escribir los dígitos del DNI.

Ques esa caducidad casi eterna fue empleada también para el vencimiento de preferentes, como denunció en una entrevista el abogado Pablo Rodríguez-Palmero (“Los bancos han hecho firmar preferentes que vencen el año 9999” Público 15/julio/2012) quien sugería que «al parecer ese número era el más elevado que admitía el sistema informático, que no aceptaba un dígito más para hacer constar 10.000.»  José María Barja 13/febrero/2013.

La distancia de siete milenios es tan desmesurada que, ni comparando con las más antiguas civilizaciones, somos conscientes de su longitud. Según los egiptólogos Keops comenzó a reinar en 2589 a. C.; tendríamos que multiplicar por 1,73 el número de días entre hoy y ese año para alcanzar los 2.916.783 de días que hacia delante separan la fecha de hoy y la lejanísima impresa en el DNI. Sólo Frank Herbert en su saga Dune, imagina un futuro a más de 20.000 años, eso sí, como un gran imperio galáctico de estructura feudal.
 

Desde hoy hasta el 9999 incluido, habrá 1117 Años Santos Compostelanos (en cada ciclo de 400 años hay 56). Aunque para entonces posiblemente se habrá perfeccionado la regla gregoriana de los bisiestos, fijando que los múltiplos de 4.000 no lo sean, se mantendrá ese número porque la usual secuencia 6-5-6-11 (1993–1999–2004–2010–2021) se alterará al pasar por 4000 y 8000 en 6-6-6-10 (3993–3999–4005–4011–4021; 7993–7999–8005–8011–8021).

El DNI estaba regulado inicialmente por el Decreto 196/1976 (BOE núm. 38, de 13 de febrero), firmado por el Ministro de Gobernación Manuel Fraga Iribarne; comienza refiriendo «Creado el documento nacional de identidad por Decreto de dos de marzo de mil novecientos cuarenta y cuatro… ».

El Real Decreto 1245/1985, de 17 de julio, firmado por el Ministro del Interior José Barrionuevo Peña, lo define: «El Documento Nacional de Identidad es el documento público que acredita la auténtica personalidad de su titular, constituyendo el justificante completo de la identidad de la persona», suprimiendo la anterior afirmación de que «constituye el único y exclusivo justificante completo de la identificación de la persona.» También suprimió que «podrá hacerse constar, a solicitud del interesado, exclusivamente un título nobiliario reconocido en España y que legítimamente ostente, y el grupo sanguíneo que posea.»  La regulación actual es el Real Decreto 1553/2005, publicado en la Nochebuena de 2005, donde se explicita que en el reverso llevará «caracteres OCR-B de lectura mecánica.»
 

El número del DNI tiene carácter de único, y por tanto no puede ser reutilizado. En el anverso del documento aparece un chip en el que se almacenan los datos que se detallan en el artículo 11.4 del RD de 2005 (imágenes digitalizadas de la fotografía y la firma manuscrita, plantilla de la impresión dactilar del dedo índice de la mano …). También se leen las primeras consonantes de los apellidos y el nombre, sobre una transparencia que muestra la fecha de expedición del documento, el cual es identificado por tres letras y seis números bajo el acrónimo IDESP. La magnífica página web de Josep Portella Florit, josep-portella.com/es/escritos/desmitificando-los-numeros-del-dni/, demuestra de forma práctica como se calcula el dígito de control que aparece entre los caracteres OCR del dorso del documento, justo antes de los apellidos. El estándar internacional de esos caracteres provoca que, mientras en el anverso se usa el formato de fechas más común de día, mes y año, ahí las fechas estén escritas en formato aammdd, locual facilita a cualquiera a quien mostremos el DNI conocer nuestra edad.

La frase «Felipe de Borbón, con DNI 015, será un rey muy diferente a su padre» (El País Semanal3/febrero/2013) desata la curiosidad sobre los primeros números asignados. Y en el ciberespacio se obtienen presuntas respuestas: el 1 fue asignado a Francisco Franco, el 2 a Carmen Polo, el 3 a Carmen Franco; los números del 10 al 99 están reservados a los miembros de la Familia Real: el 10 para Juan Carlos I de España, el 11 para Sofía de Grecia, el 12 para la infanta Elena, el 13 fue omitido ¿superstición?), el 14 para la infanta Cristina, el 15 para Felipe de Borbón y Grecia, el 16 para la infanta Leonor y el 17 para su hermana Sofía. Queda por responder cuales son los números asignados a Froilán y Victoria de Marichalar y Borbón y a sus cuatro primos Urdangarín y Borbón.

13/febrero/2013: en este Idus Februarii cae Miércoles de Ceniza (festividad que oscila entre el 4/febrero y el 10/marzo); en la República de Irlanda es National No Smoking Day (porque fumar es uno de los vicios que hay que abandonar en Cuaresma; en Reino Unido se utilizó así sólo el Ash Wednesday de 1984, dejándolo desde entonces en el segundo miércoles de marzo); además es Día Mundial de la Radio, proclamado en 2011 por la UNESCO pues en éste día de 1946 se creó Radio Naciones Unidas.

Mañana, 14/febrero/2013 es el Día Europeo de la Salud Sexual apropiadamente escogido para coincidir con el Valentine´s Day (eco de las Lupercalia, festival de la fertilidad dedicadas Fauno, dios romano de la agricultura y a los fundadores de Roma, Romulo y Remo; ristianizado en el siglo V por el papa Gelasio, se populariza en Gran Bretaña en torno al siglo XVII mientras la explosión comercial procede de la norteamericana Esther A. Howland en la decada de 1840). El 15/febrero es National Flag of Canada Day, que conmemora que en 1965 fue izada en el parlamento canadiense por primera vez la bandera de la maple leaf (hoja de arce).

martes, 12 de febrero de 2013

Manifesto: A Atención Primaria fronte á crise - Asocioacións de Atención Primaria

A Atención Primaria  (AP) é sinalada polos expertos como o eixo fundamental do sistema sanitario. Así o recoñece a Ley General de Sanidad (1986). Cando a AP actúa como elemento de coordinación e porta de entrada do sistema é máis doado garantir a equidade e o uso racional dos recursos, así como a integralidade e a continuidade da atención. O avance da AP no Estado veuse freado por tres condicionantes: o déficit de recursos e a limitación no acceso a probas diagnósticas, a deficiente relación co nivel hospitalario e a introducción de elementos de privatización no sistema, que produciron unha descapitalización do primeiro nivel asistencial.

A medicalización da vida e o uso irracional e excesivo dos recursos asistenciais ten moito que ver co hospitalocentrismo e coa mercantilización da saúde. Así se explica o elevadísimo gasto farmacéutico, a sobreutilización de recursos diagnósticos e a elevada iatroxenia producida polo propio sistema (o 13% dos pacientes son ingresados por efectos adversos das actuacións sanitarias). A perda de protagonismo da AP é provocada por decisión políticas: o recorte do presuposto sanitario afecta con máis intensidade á AP (en Galicia, de 2009 a 2012 a Atención Especializada perdeu 22 millóns; a AP decreceu 188 millóns de euros); ademáis a desaparición das xerencia de AP (absorbidas polos hospitais) e o abandono do Plan de Mellora provocaron un prexuicio evidente deste nivel asistencial. O severo deterioro das condicións laborais está  a xerar un clima de malestar profesional e desmotivación. 


Os actuais responsables sanitarios non cren no sistema público nin confían na AP como centro coordinador do mesmo.  As políticas desenvolvidas polo actual goberno da Xunta, seguindo o camiño iniciado noutras comunidades, van dirixidas a desmantelar e privatizar o sistema público para converter o dereito á saúde nunha mercadoría que permita xerar negocios e actividades lucrativas privadas a expensas dos orzamentos.


Mais se as decisións políticas se adoptasen na procura do beneficio colectivo e do ben común este tempo de crise debería servir para potenciar unha AP orientada á promoción da saúde e á prevención da enfermidade así como a asumir un maior protagonismo no labor asistencial. Se a AP tivera unha dotación adecuada de profesionais, con equipamento axeitado e acceso a probas diagnosticas podería ter unha maior  capacidade resolutiva, o que evitaría a sobreutilización dos servizos de urxencias e a masificación hospitalaria, cun custo moi inferior. 


A alternativa é a Atención Primaria


O gasto sanitario ten aumentado nos últimos anos de xeito notable. Máis dun tercio dos orzamentos das comunidades autónomas vai destinado a sanidade. As administración sanitarias impuxeron medidas para reducir o gasto: recortes salariais e precarización das condicións laboráis, copagamentos diversos que sobrecargan as economías familiares e provocan inequidade, e tamén ensaiaron diversas experiencias de xestión privada: todas estas medidas non conseguiron aforrar diñeiro público pero provocaron efectos moi adversos sobre os sectores da poboación máis desfavorecidos.


Se queremos buscar a eficiencia hai que apostar pola AP


O xeito de enfermar hoxe en día é moi diferente ao de hai cincuenta anos. A mellora na expectativa de vida provoca un aumento das patoloxías crónicas e da comorbilidade. O que se precisa non é incrementar a especialización senon procurar profesionais xeralistas con formación e habilidades para o manexo da cronicidade e dos factores familiares, sociais e laborais que afectan ao paciente. Se pretendemos reorientar o sistema sanitario cara o paciente crónico cómpre potenciar a AP, pois é ahí donde se fan actividades de prevención, donde se coñece ao paciente no seu entorno, donde se realiza educación sanitaria e promoción de hábitos saudables e donde se debe centralizar a coordinación da atención sanitaria.
Os profesionais do sistema sanitario público non debemos aceptar o camiño emprendido polos actuais dirixentes, que nos conduce a converter a AP nun apéndice dos hospitais e a actividade sanitaria nunha fonte de negocio privado.  De seguir nesta liña estaremos, en breve plazo,  nunha situación irreversible,  con grave deterioro dos servizos  públicos e das condicións laborais dos profesionais sanitarios. 


É chegado o momento de impulsar unha actuación unitaria dos traballadores da sanidade pública para tentar revertir a situación. Por eso propoñemos:


1.       Constituir unha alianza que englobe a todos os traballadores e organizacións da AP de Galicia, para ampliala posteriormente a usuarios e cidadáns.


2.       Propor unha renegociación inmediata do Plan de Mellora de AP para adaptalo á actual situación.


3.       Desenvolver instrumentos e mecanismos que favorezan a participación e implicacións dos profesionais e cidadáns no goberno dos servizos de AP.


Para reconducir a situación actual, que relega a AP a un papel secundario e subsidiario no sistema sanitario, é preciso planificar medidas de movilización, asumidas pola maioría dos profesionais e usuarios, que presionen á Administración para abrir unha negociación sobre estes plantexamentos. O futuro da AP e do sistema sanitario público está nas nosas mans.


 Asinantes:

-Manuel Martín García. Presidente da Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública (FADSP).
-Jesús Rey García. Coordinador do Plan de Mellora de Atención Primaria do Sergas (2006-2009).
-Jesús Sueiro Juste. Presidente da Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria (AGAMFEC).
-Pablo Vaamonde García. Director Xeral de Asistencia Sanitaria do Sergas (2005-2006).

domingo, 10 de febrero de 2013

Cadernos da viaxe - Xoán Antón Pérez-Lema


CORRUPCIÓN E ECONOMIA DE MERCADO.

Coñecimos nos últimos días dúas revelacións que degradan máis a lexitimidade do actual Goberno do Estado. Por unha banda, sóubose  que a ministra Ana Mato estaba casada en réxime de gananciais con Sepúlveda aínda no 2007. Pola outra, Mariano Rajoy publicou as súas declaracións fiscais. E destas tírase que no 2008, cando a crise xa era unha realidade, o PP- que depende segundo a súa contabilidade oficial nun 86% das subvencións públicas- incrementaba o soldo do seu Presidente nuns 28000 euros até elevalo a máis de 200.000 €/ano. Lembremos que sería no 2008 cando, segundo a versión-desmentida polo PP- do xornal “El Mundo” Dolores de Cospedal suprimiría os sobresoldos  da rúa Xénova, que ascenderían no caso de Rajoy a 25.200 €/ano, segundo os apuntamentos publicados no xornal “El País” , tamén desmentidos polo PP.

        E mentres medra o malestar da cidadanía, o PCE ven de afirmar que a corrupción é consubstancial ao sistema. Velaí que só safaríamos da corrupción a medio dunha transición cara ao socialismo, esquecendo a evidencia da gravísima corrupción que existiu na Europa do socialismo real entre 1946 e 1990 e existe na Cuba castrista.

O repto é previrmos a corrupción dentro do sistema. E isto esixe, sobre todo, non confiar na autoregulación e establecer regras claras para garantirmos a transparencia e a boa gobernanza. Porque a grande ferramenta contra a corrupción é o Dereito. Un Dereito que emane dun pacto social e político que esixa altísimos estandares de calidade, moralidade e transparencia aos nosos políticos.

Compre falarmos tamén dos axentes privados facilitadores da corrupción política, residenciados nas grandes construtoras e nalgunhas empresas que cotizan no Ibex 35. Connivencia que non só degrada a política, senón a economía. Porque distorsiona a libre concorrencia, conforme ao modelo do “capitalismo de casino do BOE”: pouca atención á formación e motivación dos recursos humanos e ao I+D+i e construción de oligopolios. Estes axentes privados facilitadores tentan chuchar todos os grandes contratos, en detrimento do conxunto do tecido empresarial galego e degradan a contratación de moitos servizos públicos.

          
A ARRINCADEIRA: A xenreira do PP co galego.

A Xunta, esquecendo que segundo o Estatuto os procedementos xudiciais nados na Galicia han rematar perante o TSXG, quere levar o Decreto do galego ao Tribunal Supremo, que só pode estimar o recurso se prantexa e obtén do Tribunal Constitucional a declaración parcial de inconstitucionalidade da Lei de Normalización Lingüística de 1983. Será ésta a intención do Goberno de Feijóo? De calquera xeito, é un aceno que non só atenta contra a nosa lingua, senón que despreza o noso autogoberno, ao someter a normativa galega ás instancias xudiciais de Madrid

Alternativas viábeis fronte a unha lei hipotecaria inxusta - Xosé A. Gaciño

Non é só un problema social: é tamén, e sobre todo, unha estafa xeneralizada, da que se beneficiaron abusivamente entidades financeiras, notarios e administracións públicas, e cando a crise –causada polos especuladores financeiros– fai estoupar a burbulla inmobiliaria, todas as responsabilidades fanse recaer sobre a parte máis vulnerábel, sobre a cidadanía que necesitaba acceder a un ben de primeira necesidade e apenas tiña outra opción que a compra da vivenda, ante un mercado de alugamento desregulado e, en consecuencia, inestábel, caro, en mal estado. España é o país europeo con máis desafiuzamentos e, ao tempo, o país que máis vivendas baleiras acumula: máis dun millón están agora en poder dos bancos, que parecen esperar a volta do ciclo especulativo.

Máis de catrocentos mil desafiuzamentos leváronse a cabo en España en catro anos. As persoas afectadas son arroxadas do sistema, sen casa e endebedadas de por vida, condenadas á economía somerxida para eludir o embargo do seu soldo. Os grandes delitos financeiros, os delitos de corrupción e a defraudación fiscal prescriben moi pronto: as únicas débedas a perpetuidade son as contraídas polas familias para acceder a un ben de primeira necesidade. E por enriba, un desafiuzamento está considerado como unha transmisión patrimonial, como se fose unha operación de compra-venta, é dicir que o desafiuzado, ademais de quedar sen casa e endebedado co banco, ten que tributar a Facenda e a plusvalía municipal como se tivese feito un negocio.


Os banqueiros claman contra a posibilidade da dación en pago, porque din que admitir que non se pague unha débeda crearía inseguridade xurídica, pero ás inmobiliarias fanlle quitas de máis do cincuenta por cento, e a determinados partidos políticos condónanlle as débedas e eles mesmos, os bancos, deben nestes momentos, como mínimo, un total de 250 millóns en cotas de comunidades de veciños. En Estados Unidos está regulada a dación en pago e en toda Europa hai mecanismos de segunda oportunidade. En Italia e Grecia hai nestes momentos unha moratoria de desafiuzamentos.


Estou a facer un pálido resumo da comparecencia de Ada Colau, representante da Plataforma de Afectados pola Hipoteca, ante a Comisión de Economía do Congreso, en relación co proxecto de lei sobre medidas urxentes para reforzar a protección aos debedores hipotecarios, en desenvolvemento do decreto lei de novembro pasado. E digo pálido porque non son capaz de reproducir por escrito a forza de convicción desta muller, que me recordou en certo sentido a comparecencia de Pilar Manjón ante a comisión de investigación do 11-M, como exemplos de testemuñas exemplares da sociedade civil que colocan a crúa realidade ante os políticos que se enredan nas súas liortas partidistas e esquecen con demasiada frecuencia as verdadeiras preocupacións dos cidadáns. Mellor poden escoitala directamente neste enlace:
http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/GenericPopUp?next_page=/wc/verEmisionAudiovisual&idOrgano=306&idSesion=23&fecha=05/02/2013&secuencia=534495&legislatura=10


Os obxectivos mínimos e urxentes desta plataforma, expostos na comparecencia de Ada Colau e na iniciativa lexislativa popular, firmada por máis dun millón de cidadáns e cuxa admisión a trámite vaise debater o martes 12, son moi claros e perfectamente viábeis, se hai vontade política e independencia fronte a presión das entidades financeiras: dación en pago con efectos retroactivos, moratoria de todos os desafiuzamentos de vivenda habitual de debedores de boa fe (os de insolvencia sobrevida pola falta de traballo, por exemplo), parque de vivendas de alugamento social (un 30 por cento dos ingresos da unidade familiar, segundo recomendacións das Nacións Unidas) e regulación das cláusulas abusivas que provocan o sobreendebedamento.


Pode que se pasase chamando criminal a un representante da banca que lle precedeu na comparecencia, pero xa me gustaría atopar, nunha candidatura electoral pola que puidese votar, a un político coa mesma claridade de ideas e a mesma enerxía que esta muller que non é importante, como ela di, pero que transmite a protesta pacífica, pero firme, dun colectivo especialmente castigado polas especulacións do sistema.


jueves, 7 de febrero de 2013

Islas "Cargados" y "Carajos" - José María Barja

POR SI ALGUIEN DUDABA DE LA EXISTENCIA DE ESAS ISLAS

Ante su rotundo nombre ("Cargados" y "Carajos"), más de uno ha puesto en duda su existencia. Pero nada menos que el BOE registra 11 apariciones de tal zona y su codificación fiscal.

Documento BOE-A-1980-17298

Orden de 4 de agosto de 1980 por la que se modifica el anexo, apartado 3, del Decreto 2423/1975, de 25 de septiembre, que regulaba el código de Identificación de las personas jurídicas y Entidades en general.

• Publicado en:
Boletín Oficial del Estado, núm. 194 de 13 de agosto de 1980, páginas 18247 a
18249 (3 págs.) • […]
MADRID, 4 DE AGOSTO DE 1980.-ARIAS-SALGADO Y MONTALVO.

ANEXO UNICO
Código de países para identificación de las personas jurídicas y  entidades en general, así como para su utilización en la elaboración de las estadísticas del comercio exterior de España […]

366 MOZAMBIQUE.
370 MAZDAGASCAR.
372 REUNION SE INCLUYEN ISLA EUROPA, ISLA BASSAS DE INDIA, ISLA JUAN DE NOVA, SLA TROMELIN E ISLAS GLORIOSAS.
373 MAURICIO ISLA MAURICIO, ISLA RODRIGUEZ, ISLAS AGALEGA Y

•    CARGADOS
•    CARAJOS SHOALS (ISLAS SAN BRANDON).

375 COMORES GRAN COMORE, ANJOUAN Y MOHELI.

Resolución de 25 de octubre de 1990, de la Dirección General de Transacciones Exteriores, por la que se regula el procedimiento de declaración en materia de inversión extranjera en valores negociables.

MADRID, 25 DE OCTUBRE DE 1990. EL DIRECTOR GENERAL, JAVIER FERNANDEZ MENDEZ DE ANDES.
370 MADAGASCAR.
372 REUNION SE INCLUYEN ISLA EUROPEA, ISLA BASSAS DE INDIA, ISLA JUAN DE NOVA, ISLA TROMELIN E ISLAS GLORIOSAS.
373 MAURICIO ISLA MAURICIO, ISLA RODRIGUEZ, ISLAS AGALEGA Y

•    CARGADOS
•    CARAJOS SHOALS (ISLAS SAN BRANDON).

375 COMORES GRAN COMORE, ANJOUAN Y MOHELI.

Cargados y Carajos Shoals  forman un grupo de 16 pequeñas islas e isletas en un arrecife extendido en el océano Índico, al noreste de Mauricio. Tienen  un área total de tierra de 1,3 Km.. El arrecife mide más de 50 km de norte a sur y con 5 Km. de ancho, cortado por tres pasos; en total el área del arrecife abarca 190 Km.

Con lo que queda confirmada su existencia sin que sea óbice lo sonoro de sus nombres.

miércoles, 6 de febrero de 2013

Las pensiones no están el peligro - Vicenç Navarro

Vicenç Navarro
Una postura generalizada en los círculos políticos, mediáticos y financieros del país es que el sistema público de pensiones se encuentra ante un gran reto determinado por la transición demográfica. Se argumenta que la transición demográfica, con un crecimiento muy acentuado de la población anciana, hace difícil sostener el sistema de pensiones públicas. Así, este rotativo apuntaba en un reciente editorial, Pensiones consensuadas (EL PAÍS, 30 de diciembre de 2012), que “el sistema actual de pensiones es insostenible por (…) la presión de la demografía, que empuja la población hacia edades más altas”.

Y también en este diario se han publicado varios artículos, que todos ellos subrayaban que, de no cambiar el sistema de financiación de las pensiones públicas y/o la extensión de sus beneficios, el gasto público en pensiones, debido a la transición demográfica, alcanzará unos niveles en 2050 que serán insostenibles.

Tal preocupación se basa en el supuesto de que, al haber más ancianos y menos jóvenes, estos últimos no podrán sostener las pensiones de los primeros. En otras ocasiones, este mismo argumento se presenta de otra forma que pone el acento en que el número de beneficiarios de las pensiones será cada vez más grande que el número de cotizantes al sistema de pensiones, con lo cual se llegará a una situación en que no habrá suficientes cotizantes para tantos beneficiarios. Tales argumentos parecen lógicos y razonables y su frecuente repetición en los medios explica que haya adquirido una gran credibilidad. Por regla general, se añaden a estos argumentos otros igualmente preocupantes. No solo el número de beneficiarios ha aumentado y continúa aumentando considerablemente, sino que el número de años de vida por pensionista también ha estado aumentando, con lo cual el gasto público en pensiones se está disparando, prediciéndose unos niveles de gasto público que las hará insostenibles.

En estos argumentos, sin embargo, no se tienen en cuenta varios hechos. Uno de ellos, de especial importancia, es el del aumento de la productividad, es decir, que un trabajador dentro de 40 años producirá mucho más que un trabajador ahora. Para comprender la importancia de este hecho, el lector tiene que conocer que hace 40 años el 18% de los españoles adultos trabajaba en la agricultura. Hoy solo el 2% lo hace, y este 2% produce mucho más de lo que producía hace 40 años el 18% de la población que trabajaba en agricultura. Un trabajador agrícola ahora produce más alimentos de los que antes producían nueve trabajadores, y ello como consecuencia del enorme crecimiento de la productividad. Se habría percibido como una observación innecesariamente alarmista si hace 40 años economistas famosos hubieran escrito en rotativos de gran difusión que, como consecuencia de que los trabajadores estaban abandonando el campo, habría menos producción de alimentos, con lo cual, al cabo de 40 años, la gente de España moriría de hambre.

Pues bien, sustituyan alimentos por pensiones y vean el posible error que significa alarmar a la ciudadanía argumentando que dentro de 40 años no habrá suficientes trabajadores para sostener las pensiones. Los datos supuestamente alarmantes aparecen cuando se indica que el número de cotizantes por beneficiario está disminuyendo, reduciéndose (según varias estimaciones) por ejemplo a la mitad en el año 2050. Ahora bien, es fácilmente demostrable que esta disminución que se considera tan preocupante, en realidad no lo es, ya que es más que probable que un trabajador producirá casi el doble en 2050 que ahora, con lo cual podría mantener casi al doble de pensionistas. Es más, el porcentaje de la población activa habrá aumentado, pues hoy es de los más bajos de la Unión Europea de los 15, ¿dónde está, pues, el problema?

El mismo error aparece cuando se alarma a la población indicando que en 2007 nos gastamos el 8% del PIB en pensiones y dentro de 40 años nos gastaremos el 15%, lo cual se asume como que es insostenible en una sociedad que tiene recursos limitados (por cierto, Italia ya se gasta el 14% del PIB en pensiones públicas y el sistema no se ha colapsado). El error de todas estas tesis alarmistas es que se asume, de nuevo, que la productividad apenas variará.

Si la productividad creciera un 1,5% por año, que es el promedio de crecimiento en los últimos 50 años, el PIB de España en 2060 sería 2,20 veces mayor que en 2007 (en monedas constantes, es decir, que la capacidad adquisitiva real habrá más que doblado la actual). En otras palabras, si en 2007 el PIB era, por ejemplo, 100, en 2060 sería 220. Pues bien, si en pensiones nos gastamos en 2007 un 8% del PIB, es decir, 8 puntos del PIB —dejando para los no pensionistas 92 puntos—, en 2060 nos gastaremos el 15% de 220, es decir, 33 puntos en pensiones, quedando para los no pensionistas 187 puntos, muchos más que los 92 de 2007. En realidad, hace 50 años nos gastábamos el 3% del PIB en pensiones, y en 2007 nos gastamos el 8%. Hemos casi triplicado el gasto en pensiones y, sin embargo, los recursos para los no pensionistas también han aumentado, pues el tamaño de la tarta es mucho mayor ahora que hace cinco décadas.

Que no haya problemas graves en las pensiones públicas no quiere decir que no deban hacerse reformas, pero estas no deberían ir en el sentido de reducirlas. Una medida aconsejable para aumentar los fondos a la Seguridad Social y mejorar las pensiones es facilitar la participación de las mujeres en el mercado de trabajo. En España, el porcentaje de la población que trabaja es bajo. Y en parte esto se debe a dos factores. Uno es el bajo porcentaje de la población adulta que trabaja en el sector público (en 2007 el 10%, uno de los más bajos de la UE-15, cuyo promedio es del 15%). En contra de lo que se dice, el sector público (y, muy en particular, en los servicios públicos del Estado del bienestar, tales como sanidad, escuelas de infancia, educación y servicios sociales, entre otros) está poco desarrollado y tiene escaso personal, y ello se traduce en el bajo porcentaje de la población que trabaja en él. Y el trabajo crea la necesidad de producir más trabajo.

El otro factor (relacionado con el anterior) es la baja participación de la mujer en el mercado de trabajo (52%). Si España tuviera el porcentaje de Suecia, habría 2,8 millones más de trabajadoras pagando impuestos y cotizaciones sociales. Para ello se debería expandir el cuarto pilar del Estado del bienestar, de modo que se incluyera el derecho de acceso a las escuelas de infancia, además de los servicios domiciliarios a personas dependientes. Y, naturalmente, se debería hacer al hombre corresponsable de las obligaciones familiares. Y sobre todo, invertir en infantes y jóvenes, pues ellos son los futuros cotizantes que financiarán las pensiones del futuro.

Deberían también corregirse las inequidades existentes en la financiación de las pensiones. Es injusto que uno de los banqueros más importantes de España pague a la Seguridad Social un porcentaje mucho menor que un empleado de su banco. Como también es injusto que una persona trabajadora no cualificada (que vive 10 años menos que una persona de la decila superior de renta) tenga ahora que trabajar dos años más para pagarle las pensiones a la persona que le sobrevivirá 10 años. En realidad, el incremento de la esperanza de vida se ha concentrado en los últimos 40 años en las rentas superiores, habiendo sido menor en las rentas inferiores. Estos deberían ser los temas que centraran el debate actual sobre las pensiones: la creación de empleo y sobre todo, buen empleo, y la corrección de las desigualdades en la financiación de las pensiones.

domingo, 3 de febrero de 2013

Cadernos da viaxe - Xoán Antón Pérez-Lema

 Xoán Antón Pérez-Lema
SOLUCIONARMOS AS PREFERENTES

Nas últimas semanas, dende o Goberno do Estado e dende o proprio FROB estanse a proxectar medias verdades, cando non completas falsidades a respecto do problema dos clientes minoristas galegos afectados pola comercialización das preferentes e subordinadas. Mesmo se chegou a publicar en xornais de máxima difusión galega e estatal que non había outro xeito para eludir as futuras condicións de quita e canxe ca a arbitraxe, omitindo a vía da reclamación xudicial de nulidade.

As condicións de quita e troco que proporán NCG BANCO, BANKIA e demáis entidades estatalizadas só rexerán para aqueles que non obteñan a declaración de nulidade do seu contrato de adquisición desta acste de produtos. Esta declaración pode acadarse, quer a medio dun laudo arbitral, quer a medio dunha sentenza xudicial. As dúas vías son incompatíbeis, pero só dende o momento no que o afectado asina a conformidade coa proposta de devolución  que lle presenta o Banco. A mera solicitude de arbitraxe non aceptada polo Banco permite pedir a nulidade pola vía xudicial.

Van aló máis de 13.000 casos resolvidos na arbitraxe, mais  a Xunta ralentizou en grande medida o proceso dende as eleccións, Así É todo.  segue aberto e semella que  unhas 2.000 persoas  (menos do 7% dos casos pendentes que pediron arbitraxe)   acadarían solución por esta vía. O resto terían que demandar xudicialmente para acadar esta nulidade. Doutro xeito ficarán suxeitos aos termos da quita e canxe.

A demanda xudicial individual é máis segura e rápida, malia que existan posibilidades obxectivas da viabilidade das demandas colectivas, a presentada polo Fiscal Superior de Galicia e a que está a preparar AGAPROFI.  Neste senso, a admisión desta última dependerá de que os Tribunais consideren que o colectivo de clientes minoristas afectados constitúe un colectivo minimamente homoxéneo e doadamente determinábel. Porque o problema da comercialización das preferentes non é que se lle venderan a analfabetos ou incapaces, senón a toda caste de clientes minoristas( mesmo medianos empresarios e enxeñeiros) para os que non estaban concibidas. Vendas que nunha esmagante maioría adoeceron de defectuosa información e abuso de confianza, o que define a relativa homoxeneidade do colectivo para o efecto da demanda colectiva.

Educación para la Cleptomanía - Paloma Díaz Andina

Paloma Díaz Andina
En Educación para la Ciudadanía se evalúa el conocimiento de los alumnos del papel que cumplen los servicios públicos en la vida de los ciudadanos y de la obligación que tenemos todos de contribuir a su mantenimiento a través de los impuestos. Perversa asignatura donde las haya. Sólo a personas poco poco honradas e indecentes se les podría ocurrir concienciar al alumnado de la importancia de lo público y  de que están obligados a participar del despilfarro colectivo que supone el mantenimiento de servicios para pringaos y de sus derechos como ciudadanos del mundo. De mundo, nada, oiga. Volvamos a la aldea primigenia de la ley del más fuerte. Y el más fuerte es elque tiene más cash. Porque de dinero hablamos, no más.

La Proposición no de Ley presentada el pasado 24 de enero por la diputada popular Matilde Asian, firmada por Alfonso Alonso, portavoz parlamentario del grupo popular, Alfonso Alonso, y llevada a la Comisión de Hacienda y Administraciones Públicas del Congreso, tiene como propósito introducir conocimientos financieros y tributarios en la Enseñanza Secundaria para suministrar al alumnado aquellas herramientas necesarias para administrar sus posibles como Dios manda.

Seguramente será difícil encontrar personal especializado para impartir dichos conocimientos (sobre todo en la Pública) debido los recortes en Educación, pero aún así imagino a un profesor (honrado y decente, por supuesto) impartiendo contenidos en clave de abecedario: empezaría hablando a sus discípulos de las ventajas de la Amnistía fiscal. Segunda lección: la imprescindible caja B a la hora de gestionar eficazmente los propios recursos. La tercera: la Corrupción como algo que hay que practicar en privado pero negar sistemáticamente en público. Esto exigiría  a su vez un módulo de elogio a la Desfachatez,  métodos eficaces de Estafa y Fraude al por mayor, talleres crfeativos para presentes y futuribles Golfos, etc.

Lo imagino con tanta claridad que casi estoy viendo la creación de una nueva asignatura: Educación para la Cleptomanía. Están en ello.

Corrupción con consecuencias limitadas - Xosé A. Gaciño

 Xosé A. Gaciño
Convén ser moi cautos no medio desta treboada de corrupción sistémica que nos invade para que, cando escampe, a frustración non sexa total. Pode, por outra parte, que non deixe de chover,  con casos de maior ou menor contía, dun ou doutro partido, de maneira que a máxima gravidade vaia diluíndose na sucesión de gravidades máis moderadas, contribuíndo a acalar a gran indignación momentánea na opinión pública (que, de todas formas, tampouco produce mobilizacións visíbeis), dentro da perigosa tendencia a considerar naturais ou inevitábeis todas esas prácticas delituosas.

Por suposto, hai que recordar que o que ven de circular estes días, nas informacións dos dous xornais españois de maior difusión, non pasa de ser indicios que, de momento, nin sequera son obxecto de investigación xudicial, entre outras cousas porque a maior parte das supostas irregularidades recollidas nesas informacións xa estarían prescritas. Mesmo pode darse o paradoxo de que os primeiros movementos legais sexan contra un dos xornais (o que, até agora, non é considerado afín ao partido afectado) e non contra os posíbeis infractores das normas tributarias e das de financiamento dos partidos políticos, o mesmo paradoxo que se produciu cando a primeira sentencia relacionada co caso Gürtel recaeu sobre o primeiro xuíz instrutor.


Naturalmente, a cuestión principal estriba na autenticidade dos documentos publicados e, sobre todo, na posibilidade de demostrar que se realizaron realmente as operacións rexistradas neses documentos (doazóns de empresarios e pagos a determinados dirixentes do PP). Tendo en conta que se trata de diñeiro non declarado á facenda pública, non é probábel que os presuntos receptores firmasen recibos e xa se sabe que a forza da proba corresponde aos que acusan, aínda que, coa que está caendo, a tendencia xeral sexa a de considerar culpábel a un político, mentres non demostre o contrario.
Sexa dito todo isto para que nos preparemos a non confiar demasiado na saída xudicial deste esperpento, digno do ruedo ibérico valle-inclanesco. Tampouco nas saídas políticas, no actual contexto parlamentario de maioría absoluta. Como moito, algún retoque na lei de transparencia en tramitación ou nalgunha posíbel reforma nas condicións de financiamento dos partidos políticos (como as que se fixeron noutros momentos, ao fío dalgún outro escándalo, sen moita efectividade, como pode comprobarse), con ou sen solemne pacto contra a corrupción.


Nestes días, circulan polas redes sociais contundentes mensaxes que reclaman reformas da lei electoral, do financiamento dos partidos, das remuneracións dos cargos públicos e ate a desaparición do Senado. Unha boa lista de posíbeis axustes que só ten unha limitación fundamental: de momento, depende da decisión dos partidos que se están a beneficiar da situación actual. Moito hai que mobilizar e moito hai que cambiar o comportamento electoral para que os grandes partidos sintan a presión da cidadanía e se vexan obrigados a rebaixar os privilexios e o nivel de impunidade que teñen acumulado sobre a ignorancia ou a pasividade da opinión pública.




viernes, 1 de febrero de 2013

O cancro da corrupción - Xesús Veiga

Xesús Veiga
Xa sabiamos que o 2013 ía ser un ano moi duro pero non eramos conscientes da velocidade coa que aparecerían os primeiros síntomas do calvario que nos agarda. Porque unha cousa é aturar a suba de prezos de distintos servizos básicos e dixerir os anuncios das reducións salariais que van padecer os empregados públicos galegos e outra diferente é contemplar a incontinencia verbal deses gobernantes –por exemplo, Luis de Guindos- que ven luces nun horizonte que está cheo de sombras. A tan coñecida retórica dos “brotes verdes” de Zapatero resucita agora da man dos que criticaban duramente aquel espellismo. A verdade é que non merecemos este espectáculo protagonizado polos que pensan que ocupar unha cadeira ministerial proporciona un plus de rigor analítico.

Só transcorreu un mes dende o remate do ano 2012 e xa temos enriba da mesa un menú de complicada dixestión:nomeamento de Rodrigo Rato como asesor de Telefónica para Latinoamérica; revelación da existencia dunha conta do ex -tesoureiro Bárcenas en Suiza e publicación de documentos do presunto pago de sobresoldos a dirixentes do PP –entre eles o propio Mariano Rajoy-; imputación xudicial do asesor das infantas no caso Urdangarín…


A corrupción é, sen dúbida, un dos factores explicativos do notábel proceso de afastamento e desconfianza dunha parte significativa do corpo social a respeito das persoas que ocupan postos de representación nas institucións. A fondura e persistencia da crise económica multiplica a desafección que se ven rexistrando nos inquéritos que publican periodicamente os institutos públicos e privados especializados. Tal circunstancia non debe agachar a evidencia de que as prácticas corruptas rexistradas nos últimos anos na esfera da política contaron cun nivel de complicidade social moi notábel. Os casos de Camps, do PP balear ou dos alcaldes “populares” de Fisterra e Mazaricos certifican que unha parte importante do electorado non penaliza suficientemente a quen utiliza os cargos institucionais para realizar operacións contrarias aos valores éticos básicos e, na grande maioría dos casos, violentando as normas legais existentes.


A corrupción na política non debe ser subsumida ou desculpada por mor do deserto moral que caracteriza ao propio sistema económico vixente. O mal de moitos (Urdangarín,Méndez,Gayoso,Díaz Ferrán, Barcenas,…) é unha epidemia que non debe servir de coartada para impedir a retirada de todos aqueles dirixentes políticos que, por acción ou por omisión, permiten o medre deste grave cancro no sistema democrático.


Mais alá da hipocrisía ou demagoxia exhibida polo PP no tratamento dos casos de corrupción, non se pode banalizar a importancia da total transparencia no exercicio da representación política. Esa e outras medidas (mais e mellores mecanismos de control, maior vixiancia no seo das organizacións políticas, cambios no financiamento dos partidos para evitar as perigosas dependencias con grupos financeiros, limitación de mandatos para dificultar os efectos perversos da excesiva permanencia nos cargos…) deben figurar na axenda prioritaria daquelas organizacións que desexen acometer seriamente a rexeneración do sistema político e a recuperación da empatía entre representantes e representados.