jueves, 2 de agosto de 2012

O Goberno das mamandurias – Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay
Dona Esperanza, Condesas de Murillo e Grande España, “A Tamayona”, (operación Tamayo e Cia), advirte necesario e urxente  acabar coa “mamandurria” que ela presume que tras sete meses de goberno popular asoma por todos os recunchos. Non seria oportuno por en cuestión a autoridade en materia de “mamandurrias” de tan distinguida dama.

De seguro a reflexión espértaselle o coñecer que a Sra. Bañez, Ministra de Traballo versada en triturar os dereitos dos traballadores e filtrar con traizón das súas obrigas de gobernante os ERE que pasan polo seu despacho cando afectan aos seus rivais políticos,-no seu criterio inimigos-, non dubida en cobrar do Congreso dos Deputados case 2000 euros como compensación por aloxamento fóra da súa circunscrición. Esta señora ten a fortuna de vivenda propia na cidade de Madrid. Tampouco  pasóuselle por alto á perspicaz “Tamayona”que non é caso singular e que  reprodúcese no piadoso ministro do Interior Sr. Fernández e no lustroso  ministro de Agricultura. Ou no  caso do Sr. Montoro, aínda ministro de Facenda. Ou de Dona Elvira Rodriguerz, presidenta da Comisión de Economía do Congreso con cinco pisos na capital... Ante tales casos, seria inxusto falar duns gobernantes con habito de “mamandurria”?  Cabria engadir como nota de cor á filla de Fabra, (Andreiña “que se fodan”) con fastuosa residencia conxugal en Madrid. Estas xentes tan amantes do anglosaxón,  deberían saber que naqueles predios estas trapalladas conlevan  a dimisión. 

Abunda a favor do criterio de estar ante uns gobernantes proclives as “mamandurrias”, a súa vontade inequívoca de manter o que podería cualificarse como “a nai de todas as mamandurrias”, as deputacións provinciais, residuo do centralismo de factura francesa iniciado coa dinastía borbónica. Adelgazar a administración –algo plausible- debeu facerse decontado co inicio do deseño autonómico. Transferir xestión, diñeiro, e xestores. Non limitarse aos dous primeiros aspectos e deixar os recursos humanos no lugar onde  iniciábase a cesión sen tarefas identificables e duplicar a administración no lugar de recepción da competencia. Nin unha soa empresa no orbe fixera tal tolería habendo de mudar a súa ubicación. Certo que requiriría un proceso de negociación e compensacións pero en todo caso, con resultados mais racionais. Recibidas as competencias no nivel autonómico a seguinte acción indispensable era absorber a obsoleta maquinaria provincial nuns casos nas Consellerías de Presidencia como entidade  cooperadora dos concellos ou nas que procedera. Incorporando o persoal das mesmas a extinguir, cancelando unha estrutura redundante. Ao tempo, potenciando  nos municipios aquelas competencias que lle son propias e reducindo  a existencia de entes locais de dimensión inviable. Pero corrixir estas mamandurrias, nin están ni se as espera na axenda do goberno popular.

Un goberno que anda xa escaso de lexitimidade tras rachar o contrato social cos electores por incumprimento sistemático dos compromisos previos, sérvese da crise para aplicar os seus intereses ideolóxicos e partidarios. Co único apoio de  coros mediáticos afíns non só intenta desmantelar o estado  de benestar,  senón de xeito concreto o modelo autonómico. Esquecendo que  a modernización e progreso das tres ultimas décadas non serian entendibles sen tal realidade. Outra cousa é a necesidade de implementar o estado federal  que non houbo posibilidade  de establecer na  Constitución do 78. Cos  oportunos retoques no mapa, o caso de Madrid por vía de exemplo. E que teña en conta as características nacionais de Cataluña, Euskadi,  e Galicia.

Transixir coas mamandurrias dos evasores fiscais  exoneradas  por este goberno coa coartada da recadación non reflicte efectos suliñables para o erario publico. A mamandurria de defraudadores,  a mamandurria enlouquecida do sector bancario, a mamandarria de determinados niveis  patrimoniais ou sicavs, a mamandurria das empresas máis poderosas con tributación inversamente proporcional aos seus beneficios… Son algúns dos colectivos máis agasallados por uns gobernantes que aparentan sentirse en boa veciñanza coa “mamandurria”  que inqueda a  señora condesa.

Tal como di a devandita “grande de España”, é necesario rematar coa “mamandurria” que por acción ou por omisión, atopa doado acomodo neste goberno. No fondo e nas formas.

miércoles, 1 de agosto de 2012

Sarcasmo hipócrita da dereita rancia - Xosé A. Gaciño

Xosé A. Gaciño
Para aplicar os ríxidos criterios da austeridade xermánica, acóllense á vontade maioritaria da Unión Europea. En materia de aborto, en cambio, prefiren aliñarse coa moi minoritaria vontade dos máis integristas (Malta e Irlanda, concretamente). Forma parte do xogo de intereses e demagoxias, deste como doutros gobernos. Cando algunha medida non levanta entusiasmos, mellor refuxiarse no consenso internacional, pero, cando se cre conectar cunha parte da cidadanía con rendibilidade electoral, non hai ningún problema en presentarse como xusticeiros solitarios.

Está por ver, de todas formas, que a regresión lexislativa que anuncia o ministro Ruiz-Gallardón en relación co aborto vaia ter rendibilidade electoral. As últimas enquisas revelan, dentro do limitado nivel de fiabilidade de calquera enquisa, que ate a maioría dos católicos e dos votantes do PP está en contra de reformar a actual lei de prazos.


O dos católicos é especialmente chocante, pero hai tempo que a maioría dos católicos españois se limita a certas prácticas rituais (vodas, bautizos e comuñóns), máis por tradición social que por convencemento, asumíndoas como compatíbeis con prácticas como o divorcio, os anticonceptivos ou mesmo o aborto, tan enfrontadas coa ortodoxia da relixión que din practicar. Quizais por iso a xerarquía preme ao poder civil para que o Código Penal se asemelle o máis posíbel aos preceptos da moral católica: como non consegue convencer aos seus propios fregueses de que asuman as súas normas morais, pretende que sexa o Goberno o que impoña esas normas a todos os cidadáns.


O caso é que o ministro de Xustiza, Alberto Ruiz-Gallardón, que nalgún momento tratou de ofrecer unha imaxe diferente, “moderna”, dentro da maioritariamente rancia cultura da dereita española, parece decidido a substituír a Mayor Oreja como cabeza visíbel do sector máis integrista e intransixente do PP. El saberá con qué intencións.


De momento, está na fase dos globos sonda. Ocupado este Goberno case de xeito monográfico na produción compulsiva de decretos de recortes, Ruiz-Gallardón non pasa de amagar con retrocesos na representatividade do Consello do Poder Xudicial (parece que reconducido a última hora, nun consenso que inclúe ao novo presidente dos xuíces, progresista, e ao PSOE) e na consideración penal do aborto (sen esperar a que o Tribunal Constitucional resolva o recurso presentado polo Grupo Popular contra a actual lei de prazos, que leva máis de dous anos de vixencia e que é a fórmula máis estendida no ámbito da UE).


Para non perder o fío do seu suposto “progresismo”, o ministro presentaba o seu propósito de volver a unha lei de supostos como unha defensa da muller nai, á que considera acosada por unha campaña de presións contra a maternidade, e avogaba por un aumento sensíbel de axudas ás nais para garantir esa maternidade ameazada. Soaba contraditorio no contexto de reducións continuas de toda caste de gastos sociais. 

A contradición convértese en sarcasmo hipócrita no último e recente anuncio, o da supresión da malformación conxénita do feto como suposto de aborto permitido. O anuncio producíase practicamente o mesmo día no que se confirmaba a conxelación das axudas previstas na lei de dependencia. O ministro aparece así ou como un francotirador despistado ou como un cínico perfecto, sobre todo se recordamos que os populares tamén presentaran, hai case trinta anos, recurso de inconstitucionalidade contra a primeira lei do aborto, limitada entón polos socialistas a uns determinados supostos, en aras dunha moderación mal entendida: a reacción integrista da dereita foi a mesma que se tivesen aprobado directamente unha lei de prazos.


Rápida e “europea” para recortar dereitos sociais. Lenta e retrógrada en cuestións morais. Quizais haxa que esperar outros trinta anos para que a dereita española máis rancia acepte unha lei de prazos para o aborto.


Independencia o autogobierno - Patxi López Álvarez

Patxi López Álvarez
Es tanta la información económica que recibimos cada día, son tantos los indicadores que nos hemos acostumbrado a consultar que, en ocasiones, cuesta detenerse un momento, levantar la vista entre la maleza y mirar con perspectiva dónde nos encontramos.

Y lo cierto es que, dentro de la gravedad de la crisis, a pesar de lo mal que lo están pasando muchas familias y ciudadanos, creo que debemos afrontar con un mínimo optimismo el panorama que tenemos delante.

Frente a la inestabilidad general que nos rodea, estamos manteniendo la solvencia de nuestra economía. Tenemos un nivel de deuda sostenible, que nos da un amplio margen de gestión financiera. Daré un dato: a día de hoy, el Gobierno Vasco está pagando por los intereses de nuestra deuda una media del 3,53%, una cifra perfectamente asumible para una economía como la nuestra y que nos garantiza cierta estabilidad en el medio plazo.

Estamos manteniendo la solvencia de nuestra economía y así lo demuestran noticias como la recibida esta semana por parte del Banco Europeo de Inversiones, que nos ha concedido un crédito de 460 millones de euros, en unas condiciones muy ventajosas, tal como está el mercado de la deuda pública hoy.

Creo que hay motivos para tener confianza. Y, por eso mismo también, motivos para estar unidos.

El jueves, el presidente de Confebask, Miguel Ángel Lujua, reclamaba “un gran pacto de país” para salir de la crisis. Y estoy totalmente de acuerdo. En esa clave de unidad, hace dos semanas planteé un esfuerzo común a las fuerzas políticas y sociales y al conjunto de administraciones vascas, en torno a cuatro ejes sobre los que creo que deberíamos trabajar juntos.

• Defensa del autogobierno vasco.
• Defensa de los servicios públicos.
• Reactivación de la economía, con medidas de crecimiento y de creación de empleo.
• Y pacto fiscal.

Todos (instituciones, partidos, empresas, trabajadores, ciudadanía en general) debemos hacer un esfuerzo para avanzar en la senda del crecimiento económico.

Mi Gobierno lo está haciendo. Estamos ayudando a las empresas a invertir en innovación e inyectándoles liquidez para financiar sus proyectos. Esta semana también hemos conocido que somos el Gobierno que más dinero dedica en subvenciones a empresas. Otra buena noticia.

En Euskadi hay otros, por desgracia, que prefieren señalar siempre a la parte vacía de la botella, que prefieren seguir sembrando dudas sobre nuestra economía. No les importa recurrir a la mentira, dañando incluso la imagen y la credibilidad exterior del País Vasco, en su ansia por acceder a la Lehendakaritza.

Cada vez que oigo al señor Urkullu hablar de la preocupante situación de la economía vasca, me pregunto si se ha enterado de que se estamos en crisis. Si piensa, como el anterior Gobierno Vasco, que Euskadi es una isla, inmune a esta realidad global.

Sucede lo mismo con sus últimas manifestaciones, en las que reprocha a mi Gobierno de haber “fallado totalmente en la defensa del autogobierno” por el hecho de que el Tribunal Constitucional haya suspendido cautelarmente el decreto con el que estamos intentando que el copago farmacéutico no se aplique en nuestra comunidad autónoma.

Me gustaría saber cuál habría sido la estrategia del PNV para defender el autogobierno en este punto.

¿Nos subimos todos al monte? ¿Hacemos trincheras en los límites de Euskadi?

¿Qué habría hecho el PNV en esta situación? Una pista nos la dio la Diputación de Bizkaia en su actitud ante el copago. Ese PNV tan celoso de la foralidad cuando se trata de poner zancadillas al Gobierno de Euskadi a la hora establecer una lucha coordinada contra el fraude fiscal, se dio una prisa inusitada en entregar a la Administración central los datos del IRPF de los contribuyentes vizcaínos para que se les pudiera aplicar ese copago al que nos oponemos.

No se lo voy a reprochar que lo hiciera. Pero tampoco voy a admitir que el PNV me dé lecciones de cómo hay que defender el autogobierno.

• Mi Gobierno defiende el autogobierno desde las instituciones, tomando medidas para defender a la ciudadanía vasca frente a los recortes de Rajoy

• Defendemos el autogobierno desde la legalidad, utilizando todos los medios que tenemos a nuestro alcance. Por eso hemos presentado los correspondientes recursos de inconstitucional. ¿Qué habría hecho Urkullu? ¿Mandar unos grupos de ertzainas a controlar el Congreso?

• Y defendemos el autogobierno desde la política. Yo no defiendo la independencia. Yo defiendo el autogobierno porque es la forma política para ser vascos libres que nos unimos para convivir juntos.

¿Qué defiende Urkullu? ¿La independencia o el autogobierno?

Cómo se comportan y cómo son los súper ricos - Vicenç Navarro

Vicenç Navarro
Uno de los argumentos más utilizados para no aumentar los impuestos de las personas con mayores rentas es que tales impuestos desincentivan el ahorro y la inversión productiva de tal ahorro, una inversión productiva que crea empleo. Este argumento se reproduce constantemente, una y otra vez, en la mayoría de medios de información y persuasión del país, subrayando que no hay que penalizar a los productores de riqueza y puestos de trabajo.

El problema con este argumento es que, por mucho que se repita, no tiene evidencia que lo avale. Un estudio reciente de una empresa de análisis de mercados (Market Watch) analizó recientemente qué hacen los súper ricos con su dinero (“Where the Rich are Keeping their Money”). Y aunque no es fácil encontrar esta información, algo sí que se pudo ver. Pues bien, la enorme cantidad de dinero que tienen los súper ricos no se invierte en lo que se llama economía productiva, es decir, donde se producen puestos de trabajo. El 90% estaba en compra y venta de propiedad inmobiliaria, en bonos del Estado, en cuentas personales y en otras actividades de uso personal o actividad especulativa. Sólo un 1% se invertía en el establecimiento de nuevas empresas que produjeran empleo. Otros estudios han llegado a conclusiones semejantes. En la encuesta Mendelsohn Affluent Survey alcanza un porcentaje sólo ligeramente superior, un 2%. En realidad, en un sorprendente momento de franqueza del medio más cercano al mundo financiero, el Wall Street Journal, indicó que el gran impacto positivo para las rentas superiores que supuso el gran recorte de impuestos para los súper ricos que aprobó la administración Bush “condujo al peor periodo de creación de empleo en la reciente historia del país” (citado en “Three Big Lies of the Super-Rich”, de Paul Buchheit).
De estos datos debería deducirse que una mejor manera de crear empleo hubiera sido gravar a los súper ricos y con este dinero el Estado debería crear puestos de trabajo, propuesta que, a pesar de ser razonable y justa, nunca se verá en los medios de mayor información y persuasión del país que transmiten la imagen de que hay que mimar a los súper ricos para que no se vayan a otros lugares.

¿Hay que estimular la aparición de grandes empresarios?

Otro argumento que también se reproduce constantemente en la cultura neoliberal, ampliamente dominante en los medios de información y persuasión de mayor difusión, es la necesidad de estimular la creatividad individual empresarial, enfatizando la gran importancia que tal esfuerzo individual ha tenido en el progreso de un país. Constantemente se cita a grandes emprendedores, como Bill Gates, para señalar la importancia de tal creatividad empresarial individual. Paul Buchheit señala, sin embargo, que la historia real difiere considerablemente de la imagen idealizada de tal emprendedor. Bill Gates adaptó con gran oportunismo el conocimiento generado por muchos ingenieros que le precedieron, copiando a otros expertos, sin que estos otros nombres aparecieran en su biografía. Lo que se considera un acto individual fue una producción de conocimiento colectivo, que en otro tipo de sociedad se hubiera reconocido y presentado como un esfuerzo de equipo y no cómo personal. La historia del mundo empresarial está llena casos como éste. Lo que se presenta como una iniciativa individual empresarial está basado en un esfuerzo colectivo, utilizado, manipulado (y a veces explotado) sólo por un individuo cuyo conocimiento deriva y/o está expropiado de otros. Buchheit también se refiere al caso del supuesto inventor del teléfono, Alexander Graham Bell, quien recibe todos los honores, cuando muchas otras personas habían contribuido y sabían como establecer el teléfono, pero no tenían el dinero para poder patentarlo antes que Bell.

La falsedad del concepto de capitalismo popular

Otro argumento que se ha estado promoviendo en defensa del sistema económico actual es que hoy estamos viviendo en la época del capitalismo popular, como consecuencia de que la mayoría de la ciudadanía tiene acciones en la Bolsa. En este argumento se asume que todo el mundo sigue con gran interés los vaivenes de la Bolsa, porque les afecta personalmente. Cuando la Bolsa se dispara se nos dice que todos nos beneficiamos.

De nuevo, la evidencia cuestiona tal argumento. La propiedad de las acciones está enormemente concentrada. Así, por ejemplo, en EEUU, sólo el 10% de propietarios de acciones tiene más del 80% de todas ellas. La gran mayoría de accionistas tiene un número muy menor de acciones. Es más, los grandes cambios de la Bolsa afectan primordialmente al 5% de los accionistas que ganan más de 500.000 euros al año. Al resto, tales variaciones les afectan mucho menos. Y últimamente, los cambios fiscales han beneficiado enormemente a estos grupos minoritarios. En general, pagan en impuestos sólo el 15% de su renta derivada de la propiedad de las acciones, lo cual ha facilitado que en sólo seis años (2001-2007) doblaran sus ingresos. Mientras, el trabajador promedio (que cobra 34.500 dólares al año) paga en impuestos un 32%. Una consecuencia de este hecho es que las desigualdades de renta se han disparado.

¿Son los súper ricos los mejores?

Todo ello lleva a otro argumento que los neoliberales sostienen: que aquellos que están en las cúspides superiores de poder –los súper ricos- están ahí porque son mejores que los demás. El mérito es lo que les ha llevado a donde están (ver mi artículo “El fin de la mal llamada meritocracia”, publicado en El Plural, 28.07.12, y colgado en mi blog www.vnavarro.org).  Pues bien, l a evidencia no avala tal postura. En realidad, la evidencia científica muestra que los súper ricos son gente menos ética, menos solidaria y menos considerada hacia otras personas, y más inclinada a sostener comportamientos incívicos que la mayoría de la ciudadanía. En lugar de la imagen que se promueve, de que las élites tienen mayor calidad y valor humano, la evidencia muestra claramente lo contrario.

En un artículo en Scientific American, Daisy Grewal cita los trabajos de dos psicólogos, Paul Piff y Dacher Keltner, que muestran que los súper ricos muestran comportamientos menos solidarios, menos compasivos, más egoístas y más propensos a saltarse las normas y reglas que las clases populares. Las clases populares han desarrollado unas culturas de solidaridad que se encuentran ausentes entre las élites ricas y súper ricas (Daisy Grewal, “How Wealth Reduces Compassion”, Scientific American, 10.04.12).

Una conclusión semejante se ha publicado por la Asociación para la Psicología Científica (Press Release, 08.02.12) en la que señala la cultura egocéntrica existente entre las personas de rentas superiores y su menor capacidad emotiva hacia otras personas con  necesidad de apoyo o solidaridad. La famosa frase de “nobleza obliga”, simplificando que los de arriba sienten la necesidad de cuidar de los otros no existe ya (en caso de que hubiera existido). Es cierto que personas muy ricas dan mecenazgo, pero son siempre las excepciones. A resultados parecidos han llegado estudiosos de la cultura empresarial, como la famosa Bloomberg Newsletter. Así, tal revista publica los hallazgos del citado Paul Piff, de la Universidad de California, publicados también en la Academia de Ciencias de EEUU, que muestra como los ricos y súper ricos obedecen menos las leyes de tráfico y las normas de conducta aprobadas por la sociedad, son más egoístas y piensan menos en otras personas, son menos capaces de  expresar solidaridad o compasión y se saltan otros tipos de leyes con mayor frecuencia. Por cierto, tales comportamientos poco solidarios aparecen también con mayor frecuencia entre estudiantes de Economía y Empresariales en EEUU, los cuales indican que el egoísmo y egocentrismo son atributos favorables para la eficiencia económica, observación que ha motivado una demanda de cursos de ética y comportamiento cívico en las facultades de Economía. Sería interesante que estudios y análisis de esta naturaleza se hicieran también en España, pero hasta ahora no se han hecho. Teniendo en cuenta el enorme fraude fiscal de los súper ricos y su continua oposición a reformas que facilitaran el bienestar social de la ciudadanía y muy en especial de las clases populares, es casi seguro que los súper ricos españoles están entre los menos solidarios y más incívicos entre los súper ricos de los países semejantes por el nivel de desarrollo económico a España.

lunes, 30 de julio de 2012

España, unha 'autonomía' dun Estado federal en construción - José Luís Gómez

José Luís Gómez
Sexa ou non certo, nunha franxa crecente da cidadanía vaise instalando a idea de que o PSOE xestionou mal o estalido da burbulla inmobiliaria e o seu propio desenvolvemento, que herdou dos tempos de Aznar, e de que o PP non sabe manexar unha economía en recesión. E ante a falta de alternativas, por moito que UPyD e EU se vaian abrindo paso, van collendo corpo a abstención ou a indiferenza pero tamén unha certa axitación social. Polo menos é o que se desprende, en grandes liñas, do barómetro de verán de Metroscopia que publicou o diario El País, cuxo editorial respecto diso ofrece poucas dúbidas: "unha vítima desta crise podería ser a propia organización da democracia, se os dous grandes partidos, que se alternaron na maioría das institucións, quedasen deslexitimados aos ollos dos cidadáns".

Desde a esquerda do PSOE e ata na súa á máis radical pregúntanse por que determinados medios e intelectuais progresistas insisten tanto no pacto entre PP e PSOE, no canto de avogar por un pacto das esquerdas. Parten da base de que se a resposta ao desgaste do PP e ao estancamento PSOE é un consenso á grega, ambos os partidos seguirán multiplicando o seu desgaste. Por iso non falta quen rexeita frontalmente eventuais acordos entre os chamados líderes do desprestixio, tendo en conta que os cidadáns desaproban masivamente tanto ao conservador Rajoy (69%) como ao socialista Rubalcaba (76%). A solución, seica a única realista, é un gran pacto social e político -non só entre partidos-, de maneira que os custos da crise se repartan do mellor xeito posible, como sucedera nos xa históricos Pactos da Moncloa, que fixeron posible asentar a democracia no medio dunha crise económica. En calquera caso, o que parece evidente é que Rajoy ten difícil saír adiante en solitario -de feito, insinuouno el mesmo no Congreso-, a pesar da súa indiscutible maioría absoluta.

España, mentres tanto, profunda na súa nova condición de ser unha autonomía dun Estado federal que aínda non existe, a Unión Europea, pero que xa dá instrucións a través de Alemaña e dos seus delegados na Comisión Europea e no Banco Central Europeo. Incapaz de sanearse por si soa, a España de Rajoy precisa axuda para recuperar a súa economía e intentar producir a mellores prezos, para exportar máis e, en definitiva, mellorar a balanza por conta corrente. A súa única vantaxe talvez sexa agora mesmo que é o suficientemente grande como para que os seus socios non a deixen caer do todo, xa que con España tamén caería o euro, pero esa teoría tan estendida non deixa de ser un pobre consolo. De entrada, a saída probable oriéntase a que o BCE reactive a compra de débeda no mercado secundario e a que o novo fondo de rescate compre débeda no primario. O resultado previsible: un financiamento a custo máis baixo para España. Veremos.

¿Abandonará España el Euro? - Vicente Martín Egaña


Vicente Martín Egaña
En estos tiempos que vivimos en Europa y en España, confusos y acelerados, es bueno que de vez en cuando nos paremos, reflexionemos y tratemos de extraer conclusiones. Constantemente, escuchamos y leemos que nuestro amado país es un quebradero de cabeza para las naciones que integran el núcleo duro de la zona euro, con Alemania y Holanda a la cabeza de tan selecto grupo. Incluso se habla de que volveremos a la peseta, también llamada “neopeseta” o “euro2”.

La pregunta que nos hemos hecho todos es: ¿es esto posible? El mensaje común, jaleado y aplaudido por la generalidad de la prensa, analistas financieros privados (y alguno público) e incluso miembros del colectivo universitario apunta a que sí. “Próximamente nos echarán de la moneda única, nos aplicarán un corralito, no podremos sacar nuestro dinero del banco y seremos más pobres en términos relativos porque nuestra moneda se devaluará”. Realmente este escenario suena lógico y apunta a un nuevo apocalipsis financiero/europeo.

En este contexto, donde todos estamos tomando medidas para que no nos coja el corralito (nos llevamos el dinero a casa, abrimos cuentas en Luxemburgo, o en Francia, Holanda, etc.), me hice el propósito de hacer las cuentas de que pasaría si se produce el mencionado Apocalipsis.

Para ello indagué en el funcionamiento del sistema financiero de la zona euro y en el Tratado del Euro. En primer lugar, ¿Cómo se mueven los flujos de fondos entre los diferentes países que usamos la moneda única? Estas masas de dinero utilizan el llamado “Target-2”, que es el  sistema europeo de Liquidación Bruta en Tiempo Real (SLBTR), puesto en marcha el 19 de noviembre de 2007, sustituyendo al anterior TARGET. Ustedes se preguntarán y esto ¿qué es? Pues bien, Target-2 son las líneas de financiación que utiliza el BCE con todos los bancos centrales nacionales. Estas líneas permiten cubrir la necesidad de liquidez de aquellas naciones con déficit por cuenta corriente, o por razones de carácter coyuntural. Cada uno de los países miembros tiene asignada una línea de tal forma que si el saldo es positivo, el país es prestamista neto del sistema europeo, mientras que si es negativo significa que es deudor del mismo.

Target-2 permite que las entidades financieras tengan posiciones deudoras en el sistema, mientras sigan teniendo garantías que ofrecer, es decir: deuda pública u otros activos financieros de elevada calidad (los llamados colaterales). Solamente el dinero físico y los depósitos de las entidades en el banco central son transferidos vía Target-2. El dinero en cuenta corriente y el que crean las entidades cuando conceden préstamos (no han sido creados por los bancos centrales) no se transfiere mediante Target-2.

Ahora que ya conocemos como se mueve el dinero, veamos la situación española. El pasado junio, España mantenía una posición deudora neta en el Eurosistema de 371.000 millones de euros, lo que viene a ser aproximadamente el 50% de la posición acreedora de Alemania, siendo la primera vez que se alcanza este nivel en Target2. Es evidente que estas cifras son de tal magnitud que hay que alarmarse.

Este dato cobraría importancia en un hipotético contexto de ruptura del euro. Si la moneda única se rompe o un país o varios abandonan la eurozona, el superávit alemán en Target2 se traduciría en una deuda pendiente de cobro por la misma cuantía con los bancos centrales afectados. En su conjunto, la posición alemana supera el 25% de su PIB en el presente año.

Así pues, lo que tendremos que ver es que pasa si algún país abandona el euro. Según el Tratado del Euro, si uno o varios países dejaran la moneda única, inmediatamente tendrían que redenominarse sus activos y pasivos a su nueva moneda, justamente el proceso inverso a lo que hicimos en 1999. Muchas deudas no se podrían pagar, por lo que se activarían las garantías y los países que permanecieran en el euro (Alemania, Holanda, etc.) recibirían los activos valorados en la nueva moneda, perdiendo así el valor de la devaluación. Es decir, si España, Grecia, Portugal e Irlanda abandonaran el euro y sus nuevas monedas se devaluaran una media del 30%, ¿qué le pasaría a Alemania? Supongamos que los 4 países mencionados significaran el 70% (en realidad puede ser más) del señalado saldo positivo alemán en el Target 2 (más de 500.000 millones de euros) y que el conjunto de sus monedas se devaluaran un 30% con respecto al euro. Las cuentas son fáciles de hacer, ya que el sistema germano perdería más de 150.000 millones de euros, algo así como el 5,5% del PIB de Alemania. ¿Se imaginan que en 2012 el PIB alemán decreciera un 5%? Es evidente que esta cuestión no es baladí y explica el profundo interés de Alemania por este tema.

Según Hans Werner Sinn, Presidente del muy reputado instituto económico alemán IFO, estamos ante un rescate encubierto a la banca de los países periféricos por parte de la banca alemana. Esta tesis genera pánico entre la clase económica y dirigente germana, por lo que muchos economistas del establishment tratan de desmontarla, pero siempre bajo una premisa: que el euro sobrevive, ya que las pérdidas solo se materializarían si algún país lo abandona.

A la vista de estos datos, y de estos modestos cálculos, es fácil de entender a las agencias de rating que recientemente han comenzado a amenazar a Alemania con recortar las perspectivas de sus emisiones públicas y privadas de deuda. Es decir, si España se va del euro, es evidente que las economías alemana, holandesa, austríaca, belga, francesa, etc. sufrirían sobremanera. ¿Y qué pasaría si Italia sigue nuestro camino? Todo apunta a que el agujero sería muchísimo mayor y el impacto sobre sus economías catastrófico.


Después de estas consideraciones, creo que no sería ilógico pensar que Europa no va a permitir que España e Italia se vayan del euro. Es más, creo que no sería temerario creer que nos van ayudar de forma extraordinaria. ¿Cómo? No lo sé, aunque se me ocurren muchas ideas. No obstante, esa es una tarea de los políticos europeos en general. En el actual contexto, creo que ya les toca comenzar a trabajar en serio.

sábado, 28 de julio de 2012

Sueldo de Presidente, responsabilidad de conserje - Javier González Méndez

Julio Fdez. Gayoso
Parece ser que ha comparecido ante sus señorías, "los comisionados de la cosa", un tal Julio Fernández Gayoso: supuestamente máximo responsable de Caixanova hasta hace dos años, presumiblemente "muñidor" de las obscenas indemnizaciones de sus colaboradores, con claros indicios de haber diseñado, con nocturnidad y alevosía, la estrategia de las Participaciones Preferentes, habiendo dejado tras de sí una estela de legendario poder ilimitado, absolutista, inmune en el ámbito financiero del sur de Galicia.

Pero tras dirigirse a los diligentes Diputados y responder a continuación a sus incisivas preguntas, ha sembrado la duda metódica de si había sido Director General, Presidente de Caixanova y Copresidente de Novacaixgalicia, o en realidad llevaba veinte años de conserje. ¡Qué calladito se lo tenía usted, Sr Gayoso!

Todo estaba bien, todo se había hecho bien, Caixanova iba como una moto, la exposición al ladrillo era anecdótica, no influyó en absoluto en la política de indemnizaciones, no ha cobrado un solo euro desde 2006 y ha puesto en varias ocasiones, cuando simulaba que daba una respuesta, una inocente expresión de estar preguntándose a sí mismo: ¿qué hace un chico como yo en un sitio como éste?

Eso deben estar preguntándose los pacientes españoles que hayan seguido su comparecencia atentos a la pantalla. ¿A qué ha ido este señor a la Comisión y por qué los comisionados no le dijeron, a los cinco minutos de vergonzoso autobombo, indigestos silencios e intolerables mentiras: no nos haga usted perder el tiempo, por favor?

Desde luego ha estado allí, a la derecha de Elvira Rodríguez, frente a los Diputados de la Comisión de Economía, no se sabe si en cuerpo presente o en cuerpo ausente. Ha estado a la gallega, por mucho que nos molesten esos tópicos a sus paisanos, mareando a sus alucinadas señorías sin pronunciar ni un sí, ni un no, ni todo lo contrario, en la mayor tomadura de pelo que se recuerda en el templo de la representación de los ciudadanos, sito en la Carrera de San Jerónimo.

¡Este Congreso es una ruina!, podría ser el título de una serie de éxito en algún canal de televisión de España. Gayoso ha dejado al descubierto la decadencia prematura del parlamentarismo carpetovetónico. Ha humillado a sus señorías y, por extensión, a sus representados.

Se ha tomado a chufla a los españoles y ha dado un recital de frivolidad y desprecio a una sala que lleva el nombre de Ernest Lluch, que debe estar removiéndose en su tumba.

O ha mentido como un bellaco cuando aseguró que no se había llevado un euro desde 2006, o es que está compitiendo en paciencia con el Santo Job ante los medios de comunicación, que han descrito con pelos y señales sus recientes ingresos: 396.000 euros en concepto de miembro del Consejo de Administración (ahora ya es ex miembro) de Novagalicia Banco y 650.00 euros en concepto de pensión que ya había sido dotada por Caixanova.

Pregunta: ¿Se considera delito, está tipificado de alguna forma una mentira en una comparecencia ante una Comisión del Congreso?

Sobre las Preferentes, que mantienen la angustia en 43 mil hogares gallegos, dejó a sus señorías in albis, más confusos de lo que estaban, escudándose en su condición de imputado en un caso sub judice. Sobre las indemnizaciones, ídem, asunto que demuestra que la imputación es un estado con dos caras: te hace vulnerable ante el poder mediático, pero te convierte en inexpugnable ante el poder legislativo.

En definitiva. Que ha pasado por la Comisión de la Cosa Julio Fernández Gayoso, ex Director General y Presidente de Caixanova, Copresidente de Novacaixagalicia, "muñidor" de obscenas indemnizaciones, cerebro de las Participaciones Preferentes, sátrapa financiero en casi todas las acepciones de la palabra y maestro o discípulo, ¡vaya usted a saber!, de Abel Caballero, el alcalde más mentiroso de España, y ha salido de allí aceptando menos responsabilidad, en la gran chapuza financiera galaica, que si hubiese comparecido un simple conserje de las entidades de ahorro de Galicia.

El pájaro ha volado. La Comisión es una jaula de cartón piedra, de cara a la galería y compuesta por "cazafantasmas", que deja en evidencia los agujeros negros del sistema parlamentario español.

jueves, 26 de julio de 2012

El independentismo fundamentalista del Banco Central Europeo - Vicenç Navarro

Vicenç Navarro
Uno de los dogmas del neoliberalismo ha sido el de que los Bancos Centrales deben ser independientes del poder político. Según este dogma, tales Bancos Centrales deben ser gestionados y dirigidos por expertos (es decir, banqueros) que deben resistir cualquier tipo de presión por parte de los políticos, centrándose única y exclusivamente en controlar la inflación, que es –de nuevo, según dicho dogma- el único objetivo de un Banco Central. La máxima expresión de este pensamiento la vemos en el Banco Central Europeo (BCE), el Banco Central más independiente de todos los bancos centrales existentes. Como bien dijo el Presidente de tal Banco en unas recientes declaraciones a Le Monde (21.07.12), “no es función del Banco Central ayudar a resolver los problemas financieros que tengan los Estados”. Y al final de su mandato, el anterior Presidente del BCE, el Sr. Jean-Claude Trichet, indicó que el gran éxito de tal institución era haber mantenido la inflación por debajo de un 2%, protestando porque no se le hubiera agradecido suficientemente esta labor.

Tal postura de “independentismo” de los Bancos Centrales se inició con el mandato del Presidente Reagan  en EEUU y la Sra. Thatcher en Gran Bretaña. Y fue un indicador del enorme poder del capital financiero (predominantemente Wall Street en EEUU y la City en Gran Bretaña) que se aceptara tal independentismo, y que su único objetivo fuera el control de la inflación, pues para la banca, la inflación es el enemigo número uno. Los que derivan su poder de la propiedad de dinero ven tal poder mermado por la inflación. Si una persona tiene 100 euros y la inflación anual es del 10% al final del año la capacidad adquisitiva de aquellos 100 euros será sólo de 90 euros. Y viceversa, si usted debe 100 euros al banco y la inflación anual es un 10% el próximo año usted deberá 90 euros (aún cuando la moneda sea de 100 euros, el valor real será de sólo 90 euros). De ahí que si la inflación fuera mayor que la existente, digamos un 4% por año, la deuda del Estado español descendería en realidad tal porcentaje. De ahí que la banca no quiera ni oír hablar de inflación. Y para evitar que exista inflación el Banco Central “independiente” imprime muy poco dinero a fin de que no haya mucha moneda circulando que –según el dogma neoliberal- crearía inflación.

El problema con tal “independentismo” es que asume que los banqueros, supuestos expertos, conocen los temas financieros mejor que nadie. Hoy, después del desastre creado por la banca, es difícil sostener tal postura. Pero lo que es peor es que los supuestos sobre los que se basa tal teoría de independentismo son erróneos.

En primer lugar, la inflación se debe a muchas otras causas, y no sólo a la cantidad de dinero circulando. Por ejemplo, si un país depende del petróleo importado y el precio del petróleo aumenta, la inflación crecerá, independientemente de la cantidad de dinero circulando. Lo mismo en cuanto a problemas internos en el sistema de producción: la escasez de ciertos productos puede determinar crecimiento de los precios. Y así un largo etcétera. Asumir que imprimir dinero lleva automáticamente a la inflación es erróneo, como lo muestra que el BCE inyectara un billón de euros desde diciembre de 2011, sin que ello haya repercutido en la inflación.

Es más, controlar la cantidad de dinero en circulación beneficia a la banca, pero no a la economía. Pues este control dificulta el desarrollo económico. La economía puede necesitar mayores recursos financieros y, si no los tiene, la economía crece menos y crea menos empleo. Y esto es lo que ha ocurrido en Europa, donde el independentismo del BCE ha sido una de las causas de que el crecimiento económico haya sido menor y el desempleo mayor, en promedio, en los países de la Eurozona después del establecimiento del BCE.

Es más, el independentismo extremo del BCE, completamente capturado por la banca y muy en especial por la banca alemana, hace que ni siquiera sea un Banco Central, convirtiéndose en un lobby de la banca alemana (véase mi artículo “El BCE, el lobby de la banca”). Lo que se necesita es obvio. Aunque nadie lo cite. Antes de que existiera el neoliberalismo, los Bancos Centrales eran parte del Estado y estaban sujetos al control político, teniendo la responsabilidad de no sólo controlar la inflación, sino también estimular la economía. Y el crecimiento económico y creación de empleo del periodo 1945-1980 fue mayor que en el periodo 1980-2000. Es más, en los países donde ha habido mayor crecimiento, tales como Corea del Sur, Taiwán, China e India, su Banco Central no ha sido independiente. El desastre actual en la Eurozona debería ser motivo de cambio profundo del BCE, haciéndolo sensible a las necesidades de las economías de la Eurozona, y no a las de los bancos.


Artículo publicado por Vicenç Navarro en la revista digital SISTEMA, 27 de julio de 2012.

25 de Xulio Día de Galicia - Alberto Núñez Feijoó

Non seriamos fieis ao espírito que inspira esta conmemoración, se hoxe fixeramos abstracción dos problemas que afronta o noso país. Galicia non é unha terra illada.

Como sempre sucedeu ao longo da súa historia, ten vocación de participar en grandes empresas colectivas, como son a España democrática e a Europa da unidade.

Podemos afirmar con lexítimo orgullo que, tanto nunha como na outra, a presenza galega se sinte e actúa. Porque así o quixemos democraticamente, os galegos formamos parte de conxuntos amplos nos que se desenvolve a nosa vitalidade social, a nosa vitalidade cultural e a nosa vitalidade económica.

Os grandes logros acadados polo pobo galego nas últimas décadas non se explican sen esa íntima correlación entre a capacidade para cultivar o noso e a facultade para tender vencellos co noso entorno. Somos o que somos grazas a que participamos en proxectos comúns nos que se fai máis forte a nosa personalidade. Galicia ofrece ao mundo o gran exemplo dunha comunidade que sae do seu letargo sen conflitos tráxicos, sen dolorosas rupturas internas e sen caer na tentación dun ensimesmamento empobrecedor.

Percorremos, polo tanto, un camiño conxunto, e sufrimos tamén os atrancos que nesa ruta se presentan. Non somos inmunes ás incertezas da idea de Europa, nin á crise que azouta á  realidade española. Non somos inmunes, pero tampouco temos un papel pasivo.

A historia xa non pasa por diante de nós; agora somos quen de adiantarnos á historia coa axuda das nosas ferramentas autonómicas e desa enerxía humana que atesoura a sociedade galega e que se pon de manifesto neste acto, nesta tarde, aquí en Compostela.

Esas ferramentas son un compendio de dereitos e deberes. O autogoberno fainos libres e ao mesmo tempo responsables porque a liberdade conxúgase sempre coa responsabilidade. Unha sociedade que esquece os seus compromisos, un pobo que non é quen de afrontar sacrificios, un Goberno que abdica das súas obrigas, difícilmente poderán formar un país viable.

O autogoberno significa capacidade para tomar decisións, tanto en momentos de bonanza, como en situacións difíciles. Non seríamos merecentes do legado de todos aqueles que soñaron cada 25 de Xullo cunha Galicia dona de si mesma, se hoxe adoptásemos unha actitude resignada.

A autonomía nace para poñer un punto final á resignación. Para substituíla pola acción, pola decisión, pola resolución. Non hai resignación na maneira en que o noso país está dando resposta aos problemas que o atenazan.

Podemos afirmar con orgullo que a liberdade recobrada co noso Estatuto, está servindo para que Galicia marque o seu propio camiño con decisións que, en moitas ocasións, se adiantan ás que se toman despois con maior sacrificio noutras comunidades, e que agora nos permiten, a nós, a Galicia, aplicar terapias máis suaves. Non é mérito dun Goberno concreto, senón a consecuencia dunha actitude social que involucra aos galegos no seu conxunto.

Son os galegos os que están vendo Galicia como unha casa común, na que cómpre actuar  cunha lóxica semellante á de calquera casa particular. Son os galegos os que están demostrándolle aos que senten receo cara ao sistema autonómico, que o autogoberno é unha enerxía positiva que une aos pobos para combater a adversidade, e buscar a cooperación e o entendemento coas demais comunidades. En Galicia, en suma, estase afirmando con feitos que a autonomía forma parte da solución.

Señoras e señores. Non é este o momento nin o lugar de pormenorizar as causas da situación que padecemos. Quero determe, porén, nunha eiva, nunha eiva que posiblemente estea nas orixes destas turbulencias. Refírome ao déficit do espírito colectivo, e ao exceso de individualismo nos comportamentos sociais, nos comportamentos políticos e nos comportamentos institucionais. 

Refírome á perd a da idea de ben común, e ao esquecemento da cooperación como piar imprescindible das sociedades democráticas.
Porque unha comunidade non é unha mera agregación de persoas que coinciden nun tempo en un lugar. Non se convive para estar xuntos, senón para facer cousas xuntos, para ter soños compartidos, para loitar de xeito mancomunado contra o infortunio, para compartir ideais e valores. Se faltan eses puntos de encontro, a comunidade esvaece.

¿Temos os galegos esas esperanzas, anhelos e compromisos colectivos? Témolos. Demostrámolo arreo noutras circunstancias difíciles e seguímolo demostrando hoxe.

¿Posuímos ese espírito de colectividade que distingue aos pobos que escriben o seu destino? A resposta vén da man dos galegos que galardoamos neste 25 de Xullo. Non son unha excepción, senón unha  representación. Non estamos diante de casos anómalos en medio dunha sociedade pasiva, senón de mostras que dan fe dun país vivo.

Milladoiro: Milladoiro tráenos o traballo de músicos coñecidos e anónimos que recolleron a tradición para incorporala ás correntes da modernidade. Como a Galicia actual, o grupo fusiona elementos diversos, incorpora achegas que enriqueceron e seguen enriquecendo o seu repertorio. Grazas a elo, Milladoiro é a banda sonora da nosa recente historia.

Máis de cento oitenta anos: Máis de cento oitenta anos de historia resúmense na Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia. Case dous séculos, dos séculos nos que o  xuramento hipocrático se une intimamente cun compromiso co noso país. A medalla premia a investigación e a medicina galega nos cumios máis recoñecidos, e tamén a aqueles outros que desenvolven un labor humanista en contacto estreito coa xente. Non facemos máis que expresar con solemnidade un agradecemento que sentimos todos os galegos.

Con Javier López López, Rodrigo Maseda Lozano e José Antonio Villamor Vázquez, Galicia non precisa heroes mitolóxicos porque tenos na realidade. Os galegos de xeracións futuras sempre terán neles un espello no que mirarse, un exemplo que lles serve e lles permitirá sentirse un pouco máis orgullosos de pertencer ao seu país de aqueles que levaron o cumprimento do deber a extremos sobrehumanos. No Orzán coruñés produciuse unha traxedia, pero tamén naceu unha lenda real, unha lenda real que non morrerá nunca.

Velaí tres réplicas a ese individualismo que posiblemente estea no cerne dos males que hoxe padecemos. Nelas hai traballo colectivo, entrega ao ben común, altruísmo, cooperación, valores que non poden ser substituídos por ningunha receita económica.

Non existe ningunha fórmula para superar automáticamente os problemas que nos desacougan. Vivimos nun tempo no que fallan moitas das certezas anteriores, pero segue vixente aquela que fía o rexurdimento ao factor humano. Galicia ten ese factor do seu lado.

Aquel gran amigo da ruta xacobea que foi Goethe pedía que “non preguntásemos se estamos plenamente de acordo, senón se marchamos polo mesmo camiño”.

A entrega dos que forman parte dos corpos e forzas de seguridade do Estado, a dedicación dos profesionais da medicina, o esmero das mulleres e dos homes do mundo da cultura, van polo mesmo camiño. Nun camiño no que podemos atoparnos todos os galegos. No camiño no que podemos atoparnos todas as galegas. Máis nada.

Moitas grazas.

Alberto Núñez Feijoó

La reforma electoral gallega, austeridad o trampa - Isidoro Gracia Plaza

Isidoro Gracia Plaza
El actual presidente autonómico, el Sr Feijoo anuncia como objetivo importante, para afrontar la crisis, la reducción desde los 75 escaños del Parlamento Galego a 61. La crisis que es, sobre todo, económica pero también política podría necesitar mover el panorama, incluso a nivel de agitación para oxigenar los modos y maneras de actuar, así pues una modificación de una ley que ha sido razonablemente útil y de relativamente amplia aceptación desde agosto de 1985, podría ser una medida en la buena dirección.

El primer problema surge al mirar las fechas y los sondeos conocidos, en principio no parece muy democrático cambiar las reglas de juego al final del partido, cuando los datos de las encuestas anuncian cambios desfavorables para el proponente. La segunda duda, también sobre lo democrático de la propuesta, surge al ver la justificación: es una medida de signo austero; ahorrar recortando medios al legislativo que controla el ejercicio del poder por el proponente puede interpretarse poco positivamente, sobre todo teniendo en cuenta lo escaso del ahorro, tanto cuantitativamente, como en términos relativos.

Sin embargo la Ley es muy mejorable en términos de dotar de más democracia a la Autonomía, dos ejemplos claros pueden servir para medir, con pocas dudas, las intenciones del presidente y del partido político que lo sustenta. Primero: actualmente más de la mitad de los 75 escaños (40 de ellos) se reparten sin ningún tipo de referencia a los electores, por lo que el voto de un elector orensano o lucense pesa hasta el triple que uno de la Coruña, lo que muy democrático no parece. Si la reforma reduce sustancialmente el desequilibrio, por ejemplo dejando los escaños adjudicados al terreno en menos de 20, la calidad democrática de la nueva Ley subiría muchos enteros. Segundo: el listón para los partidos minoritarios está situado en el 5% de los votos válidos emitidos, lo que, con los datos hoy conocidos, puede dejar hasta el 15% de los electores ejercientes sin representación, lo que tampoco resulta muy democrático, en especial si se suma al casi endémico 40 % de abstención de las elecciones autonómicas, dejando fuera del Parlamento Galego a la representación de más de la mitad del censo (lo que resulta muy poco deseable para la salud del sistema). Una reforma que redujera de forma sustancial la altura del listón, por ejemplo hasta un prudente 3%, mejoraría la representatividad del nuevo Parlamento.

En caso de que las propuestas no vayan en la dirección de lo antes comentado, estaría justificado calificar a las reformas, y sus proponentes, de tramposos, con una calidad democrática muy similar a la de algunos dirigentes que ellos suelen calificar de antidemocrátas, y otras cosas peores.

martes, 24 de julio de 2012

Esta Europa, non. - Antonio Campos Romay

Antonio Campos Romay
Europa, berce de dereitos  e  liberdades, de solidariedade  e de conquistas  sociais cada día que pasa mostra un presente máis túzaro e anuncia ás  xeracións que haberán de seguirnos un escenario de inxustiza e penuria que criamos xa resolto tras centenarias e cruentas vicisitudes. Tanto coma a suicida irracionalidade cíclica dunha Alemania que produce desconcerto e desacougo.


Un escenario empedrado polos efectos perversos da burbulla inmobiliaria, os danos ao ecosistema para beneficio privado, o empobrecemento crecente, a fractúra no acceso ao saber e o coñecemento, a insolidariedade norte sur que descontáramos superada,  o esquecemento do compromiso social dunha economía sumisa ao ditado de cacareados  indicadores económicos e gurús de poderosos lobbys de investimento...Tras a venda dunha tremoia de credibilidade, tecnocracia e profesionalidade atrincheiranse estafadores, caloteiros e farsantes que amparados nunha economía globalizada de xeito temerario son quen de someter ao continente nunha operación concordada sen precedentes.


A Europa que forxou soños e esperanzas, segue desnortada nun interminable proceso de construción que cada vez mostrase mais espurio e carente de coherencia coas expectativas espertadas. As perdas de soberanía dos estados membros non foron para amalgamar socialmente o proxecto senón para abrirlle as portas aos manexos das grandes corporacións globalizadoras da man dos seus lacaios locais. O poder real aglutinase en círculos escuros alleos ao control cidadán convertido en mera caricatura do estado de dereito. Lonxe quedan verbas coma as do presidente Franklin D. Roosevelt “debemos escoller o camiño da xustiza, o único que pode conducirnos cara a unha mellora permanente da nosa civilización, a senda que habemos de mostrar aos nosos fillos”. E desde logo as súas reflexións ante “A Gran Depresión”: “A magnitude da recuperación depende da medida en que apliquemos valores sociais máis nobres que o mero beneficio económico”.  Pola contra, cando na Europa merkeliana e o seu portavoz particular, o Sr. Rajoy, alporizanse clamando contra o déficit como cancro da moi utópica unión, faise máis  sonoro o seu silencio ante o déficit democrático que asoma descarnado segundo profúndase a crise actual.


Temos un Europarlamento cuxa actividade máis significativa foi votar por unha maioría impúdica de conservadores de dereitas (“populares”) e conservadores de esquerda (“socialdemócratas”) que os seus membros sigan viaxando en clase preferente. Unha Cámara cuxa biografía mostra non só a súa ineptitude para controlar o que  presumese o goberno comunitario, a Comisión Europea, senón que é cómplice da ausencia dunha Europa social capaz de contribuír á supremacía dos cidadáns ou evitar o monopolio do capitalismo especulador e as multinacionais sobre a Unión. As súas euroseñorias, - pouco señorío e moita desvergoña-, son convidados de pedra ante a crise profunda dunha Europa que degrada o acerbo social que imprimiu carácter a súa fundación ante os intereses da Europa dos feirantes.  Nos seus fuciños perpétrase o latrocinio e a depredación de especuladores que cabalgando a lombos dunha  crise xerada por eles mesmos dinamita os alicerces do estado de benestar alegando unha carencia de recursos, que foron devorados pola súa cobiza insaciable...


Hipotecase o futuro. A educación e a cultura. A sanidade. As prestacións sociais.  Dereitos, ilusións e esperanzas sacrifícanse na pira dun capitalismo salvaxe florecido dunha desregulación delictiva e dunha ideoloxía ultraliberal que creba a cohesión social que proporciona  a clase media e o mundo do traballo engulidos por unhas medidas que á vez que calamitosas son insolidarias. É un golpe de estado perfectamente orquestrado, aforrando o mal gusto dos tanques nas rúas, utilizando a economía para impoñer a dictadura ideoloxíca dun modelo de sociedade alleo ás nosas tradicións e conquistas sociais. 


Falecen baixo as súas botas os principios  de Liberdade, Igualdade e Fraternidade, que son columna vertebral da democracia. Que se reflicten no artigo 1º da Declaración Universal dos Dereitos Humanos cando proclama  “Todos os seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e dereitos e, dotados como están de razón e conciencia, deben comportarse fraternalmente os uns cos outros”. 
A situación actual suscita unha severa esixencia de rediseñar eticamente o  sistema económico e a democracia común. Urxe recuperar os valores esenciais que lle deron razón ser.

Deterioro da democracia - Xosé A. Gaciño


Xosé António Gaciño
Postos a poñer en cuestión tantas conquistas que se crían consolidadas, e mesmo necesitadas dun maior desenvolvemento, algúns empezan a cuestionar o oficio mesmo de político. De feito, entre os movementos de indignación provocados pola crise (e pola maneira de combatela, sobre todo), os políticos reciben as acusacións máis duras. Como mínimo, son considerados cómplices ou subordinados dos grandes poderes financeiros que orixinaron a crise, por obedecer máis a eses poderes que aos cidadáns que os elixiron. As voltas que están a dar as manipulacións ideolóxicas en torno á saída da crise en Europa están a elaborar a conclusión máxima de que son os propios políticos os causantes da crise, pola súa dilapidación dos fondos públicos, mesturando indiscriminadamente erros de xestión coa corrupción pura e dura.

A esas manipulacións contribúen os mesmos políticos, con toda sorte de condutas irresponsábeis e, algúns, con accións ao bordo da ilegalidade cando non directamente delituosas. Teñen razón cando argumentan que os presuntos delincuentes son unha minoría (os irresponsábeis son tamén minoría, aínda que algo máis numerosa), pero non axudan a visualizalo cando a actitude xeral ante calquera denuncia, con honrosas excepcións, é minimizar as posíbeis irregularidades e botar man da lexítima presunción de inocencia ate o segundo inmediatamente anterior á sentencia condenatoria, se é que antes non se consegue inhabilitar ao xuíz instrutor.


A presente crise, por outra parte, xa provocou en países da Unión Europea a substitución de gobernantes elixidos democraticamente por técnicos aceptados polos parlamentos afectados (Grecia e Italia, en concreto) pero suxeridos pola cúpula das institucións europeas (se é que tal cousa existe, máis alá do goberno alemán e o Banco Central Europeo). E se o maior reparo que se pode facer á deficiente e incompleta estrutura común da UE é a do seu déficit  democrático, cun Parlamento moi limitado nas súas funcións e unha esixencia de unanimidades e votos cualificados que fai moi fácil o bloqueo das decisións, mal asunto é que a tendencia sexa ampliar o déficit democrático en vez de abrir decididamente o camiño a unha democracia federal.

Entre a tentación tecnocrática e a propagación de populismos patrióticos, as consecuencias da crise pode que non sexan exclusivamente económicas e sociais. En realidade, o retroceso en materia de dereitos laborais e asistenciais significa xa un deterioro da democracia. Nas últimas semanas, os gobernantes españois xustifican a súa sucesión de decretos para acelerar os recortes de gasto público como a imposición de criterios superiores que nin eles nin os cidadáns españois están en situación de elixir: toda unha confesión de impotencia e de inutilidade da representación política, coa agravante de que non está nada claro que os criterios impostos pola suposta obxectividade técnica leve á desexada recuperación económica, aínda que sexa a longo prazo. Nin que a posíbel recuperación económica chegue para todos.


Despois de todo, eses criterios que case todos os gobernantes da UE seguen como dogmas de fe son deseñados por tecnócratas que veñen da “escola” de Goldman Sachs e Lehman Brothers, polo que o máis probábel é que a recuperación sexa inversamente proporcional ao grao de sacrificio esixido para conseguila. É dicir, que se recuperen máis e mellor os que nos meteron neste labirinto.


Quizais algún día poida recuperarse o suficiente grao de democracia como para que a cidadanía dispoña da oportunidade de elixir a políticos radicalmente diferentes de estes submisos capataces do poder financeiro.

sábado, 21 de julio de 2012

A caida dos mitos - Xesús Veiga


Xesús Veiga
Dende hai tempo, a dereita política e mediática ten construído diferentes ideas-forza que veñen actuando como mitos consagrados na opinión publicada e nos argumentarios que se exhiben no debate político.Os poucos meses de goberno Rajoy teñen cuestionado seriamente a credibilidade da maioría desas referencias mitolóxicas.

A primeira premisa dese relato feliz era que o PP estaba mais capacitado para resolver a crise económica que calquera outra forza política.A proba do nove de semellante tese radicaba na xestión do goberno Aznar a partir de 1996.Como sucede moitas veces, a memoria é selectiva:os narradores do éxito na redución do déficit practicada antes da entrada do euro agacharon o papel fundamental desempeñado pola venda do patrimonio empresarial público e ignoraron os cambios normativos que multiplicaron os efectos nocivos da burbulla inmobiliaria.Agora, sen cumprir un ano do seu mandato, Rajoy está superado polos problemas da economía española e vai por detrás dos acontecementos, suplicando que interveña o BCE e alimentando a incertidume sobre a evolución das principais variábeis macroeconómicas.

Vinculada con esa presunta superioridade do PP, existían outros lugares comúns:Rajoy inspiraba a confianza necesaria diante dos mercados e do goberno de Angela Merkel e tiña, ademais, unha equipa gobernamental dotada dunha capacidade contrastada para manexar a nave dos asuntos públicos na treboada que estamos a vivir.Aseguraban que o contraste con Zapatero ía ser radical:seriedade fronte a frivolidade; rigor e planeamento fronte a improvisación.O tempo transcorrido reduciu á mínima expresión semellante axenda argumental.Mariano Rajoy semella carecer de crédito en Berlín e Bruxelas mentres o dúo Montoro-Guindos inspira unha insoportábel sensación de caos.

Outro dos grandes mitos estaba localizado no eido fiscal:o PP era incompatíbel coa suba dos impostos.Semellante dogma durou poucas semanas:primeiro foi o incremento do IRPF e do IBI; despois tamén lle tocou ao IVE a pesar de todas as promesas formuladas en sentido contrario.O simplismo argumental que pretendía identificar toda suba impositiva coa posta en práctica de políticas de esquerda e toda rebaixa fiscal coa lóxica dos partidos conservadores ficou aniquilado por este goberno.A partir de agora, a credibilidade neste terreo haberá que gañala con feitos e non con proclamas electorais.

As pensións, a sanidade, o ensino e a dependencia formaban farte dun catálogo de prestacións presuntamente intocábeis para o novo executivo.Os restos do naufraxio son visíbeis:por primeira vez na historia recente os pensionistas teñen que pagar unha parte dos seus medicamentos, a maioría dos dependentes non poderán ver satisfeitas as súas necesidades e os recursos orzamentarios en materia educativa e sanitaria están instalados nunha perigosa tendencia descendente.

Despois do sucedido no caso Gürtel, o PP colocou nun lugar discreto do seu programa as propostas relativas á rexeneración democrática.Aínda así, o abuso do decreto lei como instrumento normativo e a negativa á constitución dunha comisión de investigación sobre o caso Bankia teñen provocado que a calidade democrática da vida parlamentaria se atope no nivel mais baixo dos últimos anos e que medre de xeito preocupante a desafección de partes importantes da poboación a respeito da elite política.

A masiva participación nas protestas convocadas unitariamente polas organizacións sindicais o 19 de Xullo certifica o notábel illamento social que padece o goberno.Dispón da lexitimidade de orixe derivada da contundente vitoria electoral do pasado 20 de Novembro mais está perdendo aceleradamente a necesaria lexitimidade de exercicio para desenvolver as súas políticas.

Recortes y descrédito de la Constitución - Francisco J. Bastida

Francisco J. Bastida 
Tantos recortes acaban por poner en entredicho el sistema democrático y la propia Constitución. Crece el descrédito de la política, arrodillada a los pies de la economía especulativa, crece el descrédito de la clase política, distanciada de la sociedad y enrocada en sus engaños, corrupciones y privilegios, y crece también el descrédito de la Constitución, el de las instituciones por ella reguladas y el de sus principios rectores de la política social y económica.

Se ha dicho que estamos de facto en un Estado de excepción parlamentario, porque el Gobierno prescinde del Parlamento y gobierna por decreto ley. En realidad, estamos ante algo más grave aún, un cambio de modelo constitucional por la puerta de atrás. Parece que sólo hay un precepto que cumplir, el nuevo Art. 135, introducido con nocturnidad y alevosía por PSOE y PP, que impone la estabilidad presupuestaria y da prioridad absoluta al pago de la deuda pública. El resto de la Constitución se pone a la cola.

Es cierto que la propia Constitución no da un mismo tratamiento a todos los derechos. Los llamados «fundamentales» (derecho a la vida, a la intimidad, a la libertad personal, etcétera) tienen una eficacia directa, mientras los derechos «sociales» (derecho a la protección de la salud, a una vivienda digna, protección de los discapacitados, de los mayores, etcétera) se articulan como meros principios rectores de la política social y económica. Pero los principios no son papel mojado, se enmarcan en el Estado social de derecho y son mandatos que la Constitución impone a los poderes públicos para que los cumplan en la mayor medida posible. Una cosa es el grado de cumplimiento y otra, una política que los margine y desprecie.

La Constitución dispone la preferencia del pago de la deuda pública y la exigencia de un equilibrio presupuestario, pero nada dice sobre cómo hacerlo. Lo que sí establece es cómo no hacerlo y para ello señala unas líneas rojas que no deben rebasar los poderes públicos. Esas líneas están trazadas en aquellos principios rectores de la política social y económica, en los principios que han de informar el sistema tributario y en la obligación general de los poderes públicos de remover los obstáculos para que la igualdad sea real y efectiva (Art. 9.2).

Sin duda, es difícil sentenciar cuándo se pisan tales líneas porque su contenido es gaseoso y, por ello, es problemático que un Tribunal Constitucional decida sancionar como inconstitucionales medidas que afectan a esta nebulosa de principios, pero gaseoso no significa inexistente.

Para obviar esta parte de la Constitución, el Gobierno afirma que sus medidas no son ideológicas y no obedecen a una determinada opción política, que son las necesarias e inevitables en el momento actual. Incluso exhibe Rajoy como prueba que siendo él de derechas ha tenido que nacionalizar un banco. (La verdad es que cada vez es más difícil saber si quien gobierna es Rajoy o Ruiz-Mateos, visto el pago piramidal de los intereses de la deuda con más deuda y la simpleza mental para explicarlo). Sin embargo, son ideológicas: una mezcla de neoliberalismo que abomina de lo público, salvo para sanear lo privado, y de centralismo que intenta con cada decreto ley incapacitar a las comunidades autónomas, imputándoles el origen del déficit. Una manifestación de esa carga ideológica es el efusivo aplauso de los diputados del PP a los recortes del Gobierno en políticas de ayuda a la dependencia o al desempleo. La diputada Fabra llegó a gritar «¡que se jodan!».

Pero además de ideológicas, las medidas pisan esas rayas rojas de la inconstitucionalidad; de manera clara en el terreno competencial de las comunidades autónomas y de manera más difusa, pero perceptible, en el campo de los principios rectores de la política impositiva, social y económica. Hay otras vías para recaudar y hay otras materias donde recortar. El Gobierno transita por una dirección contraria a la establecida en la Constitución cuando, para poder insuflar más dinero a los bancos a través del endeudamiento público, opta de manera sistemática por una fiscalidad que deja a salvo a las grandes fortunas e incluso amnistía a los grandes defraudadores, cuando los recortes pierden todo sentido de equidad y caen del lado de los grupos más vulnerables de la sociedad (parados, personas dependientes, pensionistas, inmigrantes, etcétera) o cuando decide privar de la paga extra a los funcionarios con un claro sentido confiscatorio (lo de diferir su pago a un plan de pensiones suena a supresión de futuras pagas extra, no sólo la de Navidad, para endilgar a los funcionarios una especie de «participaciones preferentes», de ilusorio cobro). Dicho con trazo grueso, el resultado político es un Gobierno que actúa como un Robin Hood en negativo, le mete mano a los pobres y a la clase media en beneficio de los ricos. El resultado jurídico es que los recortes alcanzan también a la Constitución. La pregunta está en cuánto se puede seguir metiendo la tijera al Estado social de derecho sin que el Tribunal Constitucional certifique que se han rebasado las líneas rojas de nuestra norma fundamental.

En todo caso, más allá de disputas jurídicas, los ciudadanos son los que pueden y deben mostrar al Gobierno las líneas rojas de su actuación. Para ello no habrá que esperar a las próximas elecciones, sólo a que explote el cabreo social, aunque al parecer apenas existe, según el nuevo patrón de medida utilizado por Esperanza Aguirre, el estadio Santiago Bernabeu.

viernes, 20 de julio de 2012

Recorte de concelleiros sen reforma municipal - Xosé A. Gaciño


Xosé A. Gaciño
Perigoso precedente o que supón a decisión de reducir o número de concelleiros para recortar gastos públicos, dentro da onda de austeridade posta de moda na implacábel senda anticrise marcada na Unión Europea. Se vai prosperando ese argumento, a representación democrática pode verse afectada nunha medida imposíbel de prever. Cál é o número de concelleiros razoábel para equilibrar representación e gasto? E se reducimos o número a só un por cada grupo ou partido, co voto ponderado en función dos votos obtidos nas urnas? E se prescindimos por completo dos concelleiros e privatizamos a xestión dos municipios en plan concesión administrativa?

As preguntas poderían irse facendo nos diversos niveis de representación democrática e non serían poucos os que se sentirían tentados a proclamar que a democracia, con todo o seu despregamento de institucións representativas, resulta máis cara que unha boa ditadura persoal cun razoábel número de capataces que manteñan a raia á cidadanía. Non sería como os recortes compulsivos dos venres pola mañá, cos que se trata de obter efectos inmediatos e masivos (por iso afectan á maioría da poboación). Máis ben seguirían unha tendencia moi acusada nestes tempos de confusión elaborada: a de aproveitar a crise para ir suprimindo conquistas sociais e democráticas.

Ninguén vai negar os graves problemas que afectan á administración local, especialmente no que se refire ao seu financiamento, cuestión recorrente á que todos aluden nas campañas electorais e que ninguén remedia cando ten facer fronte á súa obrigación lexislativa. Precisamente esas necesidades de financiamento municipal (e tanta corrupción colateral) están na raíz das permisividades urbanísticas que permitiron ou alentaron a burbulla inmobiliaria, cos resultados actuais, de depresión do sector da construción e de bancarrotas municipais, que todos coñecemos.

Supoño que o Goberno é consciente de que a redución do número de concelleiros nun trinta por cento non é a reforma que a administración local necesitaría. Postos no horizonte do 2015 (que é cando podería aplicarse, nas próximas eleccións locais), esta medida parece inscribirse máis ben no catálogo de recortes en reserva (como as pensións, por exemplo) para o caso, nada improbábel, de que os desfases no déficit público e na débeda soberana sigan sen resolverse.

Xa que logo, a administración local non parece figurar no catálogo desas reformas estruturais cuxa referencia adorna discursos e documentos. Polo de agora, non se contempla nin un deseño serio de financiamento nin un proxecto de reordenación que promova fusións ou mancomunidades de municipios. Para atender servizos aos que dificilmente poden facer fronte os moitos municipios máis pequenos, decídese recorrer ás deputacións provinciais, non xa para facilitar axudas como ate agora, senón para asumir unha xestión directa. O que parecía unha institución a extinguir –sobre todo nalgunhas comunidades históricas, como Cataluña e Galicia– vai volver ter protagonismo, da man do clásico receo da dereita española contra o autonomismo, un receo que vemos traducirse en acosos progresivos deste Goberno central (a pesar de que a gran maioría das comunidades autónomas están gobernadas polo mesmo partido).

Ao remate, e de momento, a gran reforma estrutural deste Goberno é a reforma laboral, que rebaixou sensibelmente os dereitos dos traballadores. A verdadeiramente relacionada coas causas da crise económica, a reforma do sector financeiro, non lle quedou moi ben e está a ser seriamente corrixida polos “señores de negro” cos que tanto nos ameazan algúns ministros, como se, xa a estas alturas, houbese diferenzas entre a contundencia ou a compaixón duns e doutros.
Mentres, a prima de risco segue o seu camiño imperturbábel, como esixindo máis e máis sacrificios. Chegará un momento no que tamén haxa que sacrificar aos sacrificadores?

miércoles, 18 de julio de 2012

Europa: retorno de los nacionalismos - José Luís Martín Palacín

Un íntimo amigo, pesimista él, considera que –un siglo después de su primer intento– Alemania ganará, por fin, la tercera guerra europea. Será la “guerra del euro”, o la guerra de la falsa unión monetaria. La guerra del imperialismo financiero.

El Mercado Común Europeo surgió de una dinámica por la que Europa pretendía hacer frente, a partir de la cooperación económica, a los estragos causados por la guerra, superando los efectos perniciosos de los nacionalismos. La filosofía de la UE pretende, precisamente, consagrar esa superación en una fórmula institucional – todavía imperfecta- que supone algo más que una federación de países miembros.


Pero como efecto de la crisis financiera se está creando, en el seno de la Zona Euro, una especie de “Liga Norte” que antepone el nacionalismo a la propia concepción de Europa. La férrea e inflexible postura alemana sobre las medidas para afrontar la crisis, así como las manifestaciones de los gobiernos de Holanda y  Finlandia, lo atestiguan. Un nacionalismo que pasa por encima de la propia concepción que sobre la Sociedad y Europa puedan tener las diferentes ideologías. Las socialdemocracias alemana y finlandesa respaldan esa posición sin ruborizarse por su desmarque de los postulados de la izquierda.


No hace falta recordar la historia del último siglo europeo (da cierto repelús hacer comparaciones y concitar nefastos reflejos del pasado) para comprender que en épocas de incertidumbre, el miedo agarrota e individualiza las conciencias, y el sálvese quien pueda conduce a los egoísmos nacionalistas. Y la crisis financiera, afrontada por dirigentes políticos mediocres, está llevando a los miembros de la UE hasta el borde del abismo del pánico: ese nefasto consejero que hace que la UE, en lugar de avanzar en sus planteamientos comunes, titubee, se repliegue y busque soluciones imposibles, tal vez a sabiendas de que lo son.


Hay un mito que confunde la claridad sobre la realidad europea: aquí no hay ningún país que aporte proporcionalmente a la UE más que los demás, de acuerdo con las reglas establecidas y aceptadas por el proyecto institucional común. Alemania y cualquiera de los restantes países aportan lo que les corresponde, en función de los tratados libremente asumidos por los Estados y sus ciudadanos. Por ello no puede existir la máxima de que “el que paga manda”. Tampoco sirve el mito de la cigarra y la hormiga entre Norte y Sur. Sin ir más lejos, Alemania durante varios años ha incumplido los límites del déficit pactado en Maastricht, mientras España los mantenía y daba incluso superávit. Y en 2005 la UE hubo de adoptar decisiones de flexibilidad, considerando condiciones extraordinarias entre las que se contaba explícitamente la “reunificación de Alemania”.


España comienza a sobrepasar los límites del déficit, precisamente cuando ha de afrontar la crisis financiera, que podría ser legítimamente considerada como una condición extraordinaria, dados los efectos del paro producido por la burbuja inmobiliario-financiera. La deuda española y su déficit comienzan a ascender a partir de las medidas rígidas impuestas por el Consejo de la Eurozona. Medidas objetivamente erróneas: porque dan el mismo tratamiento a situaciones desiguales; paralizan los sectores productivos, obligan a los Estados a avalar las deudas de los bancos nacionales –¡en un contexto de libertad comercial y financiera!-. Y porque no ejerce de hecho la Unión Monetaria, mientras impide a sus Estados miembros actuar al margen de esa supuesta Unión. Mientras el precio de la deuda pública sea diferente según los países, no existe unidad monetaria ni financiera. La crisis ha puesto de manifiesto que Europa aún no existe aunque impone sus imperativos. Que está a medio camino, y deja inermes a los Estados que más duramente soportan los embates de la  especulación. Precisamente –en el caso de España- los que con más ahínco han tratado de cumplir las rigurosas medidas que les han llevado a la recesión: recordemos aquél “cueste lo que cueste”. Como a sabiendas de que la propia lucha por la subsistencia es la mejor garantía de que se pagará la deuda, y de que lo hará aunque el precio llegue al límite.


El Consejo de la Eurozona no ha permitido que el Euro se defienda en común, a través de los instrumentos comunes: hoy es el día en que no se quiere ni oír hablar de eurobonos, por ejemplo. Y aunque ha tomado aparentemente la decisión de que los bancos afronten sus propios créditos con el apoyo del BCE, tres semanas después se está imponiendo despiadadamente lo contrario. O posponiendo a “reformas de larga duración”. Cuando España, por ejemplo, en dos semanas llegó a cambiar su propia Constitución Soberana, por presiones del mismo Consejo.


Europa no podría digerir que España saliera del euro. Alemania lo sabe, y conoce perfectamente que semejante quiebra pondría a su propia banca en zozobra extrema: más del 20% de la deuda de los bancos españoles es con bancos alemanes. Por eso quiere extremar las garantías, y hacer que sea el Estado quien avale la deuda de los
bancos. Pero sin incrementar el déficit ni la deuda: es decir, con asfixia y recesión; y a costa del Estado del Bienestar. El cual, por cierto, es víctima de otro mito, ya que España gasta, por ejemplo en Sanidad, menos que la media europea en relación con el PIB.


Ahí se manifiesta el pernicioso nacionalismo: cuando alguien antepone los intereses de país por encima de los propios intereses comunes. Y Alemania lo está haciendo. Por un lado, trata de blindar los beneficios de sus bancos, aunque sea en detrimento de la Economía del resto de Europa. Impidiendo medidas comunes, o retardando al máximo su aplicación. Se trata de ganar tiempo para “hacer caja” y reducir su exposición a la deuda. Por cierto: cualquier banco –incluidos los alemanes- ha de ser responsable de su riesgo cuando otorga un crédito, y ha de afrontar las  consecuencia, sin obligar a que la deuda soberana de los Estados tenga que respaldar sus riesgos.¿No es ésa la regla del juego capitalista? Y si las instituciones españolas tenían la obligación de supervisar a los bancos “propios”, las instituciones alemanas tenían la misma obligación hacia los suyos. Por lo cual, si el Estado español ha de responder, en la misma medida ha de responder el alemán.


Esperemos que Merkel no pueda ganar esta tercera guerra europea. Porque quien terminará desapareciendo será una Europa ya bastante desgarrada por los efectos de no haber sabido afrontar con planteamientos comunes la crisis financiera. El problema es que, con las últimas medidas de pánico, Mariano Rajoy ha aceptado sumisamente la tesis impuesta por el nacionalismo de la Liga Norte, y ha dejado vía libre para una ocupación financiera, económica y política en toda regla. Ocupación no de Europa, sino de unos nacionalismos que están utilizando a Europa y a sus instituciones en beneficio de sectores financieros nacionales. Porque nadie ha dicho, por supuesto, que esa liquidez que se va a inyectar a la banca española (al 3% y con el aval masoquista de los ciudadanos) se vaya a destinar a dar créditos al sector productivo. Porque va a ir directamente al pago de su deuda externa. Nacionalismo ramplón y “de caja” de la señora Merkel.