<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129</id><updated>2012-02-14T17:17:26.520+01:00</updated><category term='democracia'/><category term='deuda'/><category term='Antonio Campos Romay'/><category term='NOITE DE PAZ - EVARISTO DÍAS CASTRO'/><category term='¿la Justicia es igual para todos y todas?'/><category term='Perde Zapatero'/><category term='EQUILIBRIOS NA REDE'/><category term='José Luís Martín Palacín'/><category term='socialismo español'/><category term='al margen del debate nuclear - Isidoro Gracia Plaza'/><category term='liderazgo'/><category term='indignación'/><category term='MANUEL CEFERINO DÍAZ'/><category term='tan cerca y tan lejos'/><category term='Equilibrio presupestario y déficit democrático'/><category term='XOSÉ A. GACIÑO'/><category term='POOR E OUTROS'/><category term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category term='LYNN MARGULIS'/><category term='izquierda'/><category term='cajas'/><category term='Majestad'/><category term='borbones'/><category term='pacto social'/><category term='Platón'/><category term='AMIGO ISAAC'/><category term='CENTENARIO DO NACEMENTO DE ALVARO CUNQUEIRO'/><category term='QUÍTANSE A CARETA'/><category term='O dereito á felicidade - Antonio Campos Romay'/><category term='proceso electoral'/><category term='tolerancia e igualdad'/><category term='Ideas'/><category term='unión europea'/><category term='Rubalcaba o Chacón - José Luís Gómez'/><category term='Manuel Azaña'/><category term='XESÚS VEIGA BUXÁN'/><category term='reforma justicia'/><category term='REMEDIOS PARA A DÉBEDA'/><category term='isidoro gracia'/><category term='identidades'/><category term='Europa e Turquía I - Emilio Arguiz Vázquez'/><category term='ROOSEVELT'/><category term='DISCURSO DE WINSTON CHURCHILL EN ZURICH EN 1946'/><category term='CON EL CONGRESO TOPAMOS'/><category term='Isacc Díaz Pardo'/><category term='GALIZA DE LOITO'/><category term='Transparencia'/><category term='gentes'/><category term='Kostka Fernández'/><category term='DE GUINDOS E URDANGARIN'/><category term='ASUSTA O FEDERALISMO'/><category term='EMILIO ARGIZ VÁZQUEZ'/><category term='DISCURSO TOMA DE POSESIÓN'/><category term='evaristo díaz castro'/><category term='LA ACTUALIDAD Y LA REBELIÓN EN LA GRANJA DE ORWELL'/><category term='MANUEL FRAGA  - FRANCISCO J. BASTIDA'/><category term='NO CENTENARIO DA MORTE DE  JOAQUÍN COSTA MARTÍNEZ'/><category term='Zapatero'/><category term='A REVOLUCIÓN DE VELUDO - ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><category term='ley d´hondt'/><category term='LA OTRA CRISIS'/><category term='Ceferino Diaz'/><category term='LA POLITICA'/><category term='pobreza'/><category term='ma non troppo'/><category term='COMO SAÍMOS DESTA'/><category term='X LEGISLATURA - ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><category term='I LIKE EUROPA'/><category term='despedida'/><category term='El desastre del concurso eólico de la Xunta'/><category term='XOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category term='instrucción'/><category term='José Antonio Gaciño'/><category term='Vicenç Navarro'/><category term='FITCH'/><category term='elecciones 20 noviembre 2011'/><category term='fiscales'/><category term='DARWIN'/><category term='Iñaki Urdangarín'/><category term='legitimidad'/><category term='PSOE'/><category term='crisis'/><category term='salud laboral'/><category term='monarquía'/><category term='isidro gracia'/><category term='elecciones generales 2011'/><category term='O DESPREZO POLITICO AO FUNCIONARIADO'/><category term='Bicentenario do nacemento de Charles Dickens'/><category term='LA NAVIDAD RUSA HACE 25 AÑOS'/><category term='CARLOS ETCHEVARRÍA'/><category term='JACINTO PARGA'/><category term='GAROÑA'/><category term='Noam Chomsky'/><category term='europa'/><category term='José luís Sampedro'/><category term='Fraga de la dictadura a la Democracia'/><category term='La hora de la imaginación'/><category term='ALBERT EINSTEIN'/><category term='isidoro gracia plaza'/><category term='El gran fracaso de las políticas de austeridad'/><category term='socialdemocracia'/><category term='Último Bando del profesor Tierno Galván'/><category term='libertades políticas'/><category term='VACLAV HAVEL'/><category term='Tamén róubannos a utopía'/><category term='Noam Chomsky y las 10 estrategias de manipulación mediática.'/><category term='Con austeridade non chega - José Luís Gómez'/><category term='fraternidad'/><category term='GORBACHOV'/><category term='Garzón'/><category term='FRANCISCO J. BASTIDA'/><category term='Asi comenzaron el nazismo y el fascismo'/><category term='Restricción de liberdades'/><category term='Rajoy'/><category term='Cumprindo prognósticos'/><category term='FMI'/><category term='legitimidad politica europea'/><category term='crisis legitimidad'/><category term='STANDARS'/><category term='CARLOS ETCHEVERRÍA'/><category term='A herdanza do &quot;El Abuelo&quot; - Antonio Campos Romay'/><category term='FRANCISCO BASTIDA FREIJEDO'/><category term='AMIANTO'/><category term='España'/><category term='Falta unha eternidade'/><category term='sistema electoral'/><category term='UNHA ESPAÑA'/><category term='A DÉBEDA ESPAÑOLA E A ALEMANÁ'/><category term='MEDIO AMBIENTE'/><category term='apatía electoral'/><category term='Menos soldo e máis produtividade'/><category term='O PSOE vai pouco a pouco - José Luís Gómez'/><category term='PROLÓGO DE NOAM CHOMSKY AL LIBRO HAY ALTERNATIVAS'/><category term='O apurado triunfo de Rubalcaba'/><category term='REINO DE ZARZUELA E GOBERNO EN FUNCIÓNS - ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><category term='Celso Emilio Ferreiro: centenario do seu nacemento'/><category term='EL LEÓN DE VILLALBA'/><category term='El barco España no tiene capitán'/><category term='gana Felipe'/><category term='Terrorismo económico'/><category term='VENGA JALEO'/><category term='BIOLOGÍA'/><category term='Díaz Pardo certificou o papel de &quot;Xornal&quot; como continuidor do &quot;Galicia&quot; de Valentín Paz Andrade - José Luís Gómez'/><category term='Carlos Etchevarria'/><category term='COÑAS MARIÑEIRAS'/><category term='república'/><category term='Dan susto al miedo'/><category term='paz perpetua'/><category term='EN ESPAÑA SOBRAN FUNCIONARIOS'/><category term='siglo xxi'/><category term='África'/><category term='corrupción'/><category term='MUERE MANUEL FRAGA IRIBARNE'/><category term='analisis postelectoral 2011'/><category term='DISCURSO DE INVESTIDURA DE BARACK OBAMA'/><category term='A QUE XOGAN OS BANCOS - JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category term='JOSÉ Mª DE ESPONA'/><category term='Leonard Binder'/><category term='MIGUEL MARTÍNEZ LOSADA'/><category term='SANCHO'/><category term='JALEO'/><category term='proporcional'/><category term='revolucion francesa'/><category term='la condena a una persona o al personaje'/><category term='A formación profesional'/><category term='Alfonso Rodriguez Catelao'/><category term='aristóteles'/><category term='POPULISMO XUSTICEIRO'/><category term='representacion'/><category term='gana Felipe - José Luís GómezPerde Zapatero'/><category term='inmanuel kant'/><category term='En democracia la Justicia no es independiente'/><category term='Galicia nuevamente de luto'/><category term='MIGUEL DE UNAMUNO SETENTA Y CINCO AÑOS DESPUÉS'/><category term='ROMPER LA BARAJA: UNA IDEA PARA LA ACTUALIZACIÓN DE LA AUTOESTIMA SOCIALDEMÓCRATA'/><category term='CIUDADANOS DE EUROPA ¿QUERÉIS SOBREVIVIR?'/><category term='símbolos'/><category term='RECENSIÓN DEL LIBRO TOTALITARISMO TECNOLOGICO'/><title type='text'>C O N T R A P O S I C I Ó N</title><subtitle type='html'>La libertad no hace felices a los hombres, los hace sencillamente hombres. Manuel Azaña.</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://contraposicion.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>96</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-370285736733092351</id><published>2012-02-14T16:06:00.000+01:00</published><updated>2012-02-14T16:06:00.097+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='A formación profesional'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><title type='text'>A formación profesional  - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-cW7eB6L3XUo/Tzp4H_7yonI/AAAAAAAAFnQ/x82NhpuOlII/s1600/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="134" src="http://3.bp.blogspot.com/-cW7eB6L3XUo/Tzp4H_7yonI/AAAAAAAAFnQ/x82NhpuOlII/s200/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luís Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Existe unha estrita e detallada axenda alemá para España que se vai cumprindo en case todo o que doe -reforma laboral, control drástico do déficit, axuste financeiro- e en case nada do que podería ser un alivio: por exemplo, a formación profesional.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Alemaña non só quere axustarnos as contas, tamén quere sentar as bases dunha nova cultura profesional en España, xa que no fondo interésalle que un país que representa o 11% do euro non lle cause problemas á moeda que, de feito, consideran como propia no máis amplo sentido da palabra. Curiosamente, a dilixencia do Goberno de Rajoy en aplicar unha reforma laboral agresiva, segundo a cualificación do ministro Guindos, non se aplica de momento á reforma da formación profesional, que de facerse suporía toda unha revolución social en España.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Que lle expuxo Alemaña ao Goberno e á patronal CEOE? Algo moi concreto: un ensino profesional teórico nun 30% e práctico nun 70%, como en Alemaña, cuxos porcentaxes son inversamente proporcionais aos españois. E cal é o problema? Pois que a CEOE négase a asumir o que fan os empresarios alemáns: pagar aos estudantes, que no caso alemán reciben uns 500 euros ao mes. Din os empresarios españois que non teñen diñeiro e que mellor que llo piden a Bruxelas. De todo isto sábese moi pouco porque ao poder non lle interesa que se coñezan estas cousas, aínda que xa hai plans concretos para desenvolver proxectos piloto en Madrid e Barcelona, nos que poderían implicarse ata 250.000 mozos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sería unha revolución só por iso? Non. Como se concluíu nun seminario internacional de economía que dirixiu o profesor Santiago Lago na illa da Toxa, tamén o sería porque se investirían as proporcións de alumnos universitarios. En Alemaña son maioría os mozos que estudan formación profesional, ao revés que en España. Claro que en Alemaña as súas empresas asumen como investimento rendible o financiamento das prácticas dos estudantes, mentres que o empresariado español, menos produtivo, ponse de perfil.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-370285736733092351?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/370285736733092351'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/370285736733092351'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/formacion-profesional-jose-luis-gomez.html' title='A formación profesional  - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-cW7eB6L3XUo/Tzp4H_7yonI/AAAAAAAAFnQ/x82NhpuOlII/s72-c/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7714415454326518982</id><published>2012-02-14T16:03:00.000+01:00</published><updated>2012-02-14T16:03:19.880+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Cumprindo prognósticos'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Ceferino Diaz'/><title type='text'>Cumprindo prognósticos – Ceferino Diaz</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-2obZ5Vk2ALs/Tzp3lTi3LgI/AAAAAAAAFnI/5bLAJGTMPjU/s1600/Rubalcaba.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="111" src="http://2.bp.blogspot.com/-2obZ5Vk2ALs/Tzp3lTi3LgI/AAAAAAAAFnI/5bLAJGTMPjU/s200/Rubalcaba.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;O 38 Congreso do PSOE contou cunha moi alta cobertura mediática. As confrontacións neste país no que somos un pouco cainitas sempre espertan expectación, e cando o enfrontamento é entre políticos do mesmo partido aínda máis por inusual e porque se agarda sangue. Finalmente gañou Rubalcaba por 22 votos de diferenza e moitos respiramos tranquilos; outros quedaron decepcionados -penso que os menos- porque consideraban que Carme Chacón era o comezo do cambio necesario.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
A vitoria de Rubalcaba, pensamos, xogouse no debate final, no que ofreceu máis confianza. Chacón, pola forma e contido da súa mensaxe, deu a impresión de que non estaba aínda preparada, que fallaba no diagnóstico e por ende no remedio, e así deberon pensar os delegados que decidiron a última hora.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Sen embargo, as alternativas non eran tan diferentes aínda que unha se presentase como o cambio. En realidade, as dúas eran continuistas. A de Rubalcaba tiña detrás á maioría do vello aparato de Ferraz e dos históricos e a de Chacon contaba co apoio de parte do aparato de Zapatero, algúns históricos e unha parte importante da organización que consideraba que era o momento do cambio (tamén xeracional). Iso si, as dúas contaban con ‘cabreados’ por motivos varios, e aquí o negativo destas primarias internas nas que se sumaron apoios a un ou a outra non tanto por coincidencia programática como para saldar vellas débedas con outros compañeiros, en especial cos que comparten ámbito de actuación.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;Unha proba disto é Andalucía, onde a división de cara ao congreso parece que se mantén na elaboración das candidaturas ao seu Parlamento autonómico, sinal de que a organización non está tan unida como puidera aparentar e de que aquilo de que “ao día seguinte todos co secretario xeral” era só un desexo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Se o congreso serviu para algo máis dirano os documentos aprobados –dos que aínda non dispomos- pero diría pouco de nós que o conclave servise só para elixir ao noso secretario xeral e á Executiva por el proposta. Por certo, unha executiva que podía ter ofrecido algo máis de frescura (hai tempo para dar oportunidade a caras novas), pero xa se sabe que os apoios dunha forma ou doutra hai que pagalos. Dificil superar vellos habitos mercantis.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7714415454326518982?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7714415454326518982'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7714415454326518982'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/cumprindo-prognosticos-ceferino-diaz.html' title='Cumprindo prognósticos – Ceferino Diaz'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-2obZ5Vk2ALs/Tzp3lTi3LgI/AAAAAAAAFnI/5bLAJGTMPjU/s72-c/Rubalcaba.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3597258603447419482</id><published>2012-02-13T19:35:00.000+01:00</published><updated>2012-02-13T19:35:12.718+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='FRANCISCO J. BASTIDA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='la condena a una persona o al personaje'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Garzón'/><title type='text'>Garzón, ¿la condena a una persona o al personaje? - Francisco J. Bastida</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-1yrJQ71ZpDk/TzlXEL9xj3I/AAAAAAAAFnA/q6CcMF64Cck/s1600/baltasar-garzon.jpg" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-1yrJQ71ZpDk/TzlXEL9xj3I/AAAAAAAAFnA/q6CcMF64Cck/s200/baltasar-garzon.jpg" width="165" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span class="st"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;Baltasar Garzón Real&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;La condena a Garzón ha suscitado las más encontradas reacciones. Para mal, más que para bien, el exjuez levanta pasiones y desde el principio se vio que el juicio al personaje iba a oscurecer el juicio a la persona. A ello contribuyó el TS, no aceptando las recusaciones de dos magistrados pedidas por el procesado. Puede que la denegación estuviera ajustada a derecho, pero, dadas las circunstancias del caso y su dimensión política y social, hubiera sido oportuno que no pesara en el TS la carga de la duda sobre la imparcialidad de algunos de sus miembros, cuya mala relación con Garzón parece evidente. Si a ello se añade que el TS encadena tres procesos seguidos contra el juez, las sospechas afloran por doquier.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
No obstante, la unanimidad con la que se dicta la sentencia condenatoria permite orillar la crítica sobre la persecución del TS contra Garzón, salvo que se piense como Jiménez Villarejo que "el Supremo es una casta al servicio de la venganza". Una grave denuncia que requeriría de pruebas para que no quedase en un exabrupto, impropio del que fue Fiscal Anticorrupción. Lo que sí se pone de manifiesto en la sentencia es el deseo de darle una lección a Garzón y desde el principio de la exposición de los hechos la resolución se esmera en dejar constancia no sólo de lo que hizo el procesado, sino también de lo que dejó de hacer.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El problema de Garzón es que con frecuencia no era meticuloso en su labor instructora y un juez debe serlo siempre, pero más si sabe que levanta celos y recelos en la carrera judicial y, sobre todo, si instruye procesos en los que por su importancia debe lidiar con abogados expertos, que saben encontrar abundante munición procesal en los descuidos de la Administración de Justicia.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
El repaso político y moral que el TS le quiere dar a Garzón en la sentencia no consiste sólo en señalarle como un mal juez instructor. Al hilo de la argumentación jurídica le acusa de actuar como un inquisidor que, so pretexto de que el fin justifica cualquier medio, ignora deliberadamente las garantías constitucionales que un Estado de derecho da a los procesados. No le podía el Supremo decir peor cosa a Garzón que él, paladín de los derechos humanos y luchador judicial contra los delitos de lesa humanidad de las dictaduras, es condenado por actuar como si estuviera en una de ellas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Lo cierto es que se le condena por haber dictado dos resoluciones, sobre toda la segunda, a sabiendas de que no eran conformes a derecho y, además, vulnerando con ellas de plano el derecho fundamental de defensa de los procesados y de sus abogados. A la vista de los hechos y del contenido y alcance de las dos resoluciones es difícil sostener la no culpabilidad de Garzón.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
No obstante, el TS hace una interpretación incorrecta del precepto de la Ley Penitenciaria que permite las escuchas bajo autorización judicial de las conversaciones entre abogado y cliente, porque las restringe sólo al supuesto de terrorismo. La doctrina del TC es más bien que, incluso en casos de terrorismo, las escuchas han de hacerse mediante autorización judicial, no bastando una resolución administrativa, pero que, mediando autorización judicial, pueden realizarse para cualquier tipo de delito si se cumplen determinadas condiciones. El TS opta por aquel criterio más restrictivo y eso hace que Garzón aparezca con nitidez como un prevaricador, pues ordenó escuchas abogado–cliente en un caso como Gürtel, que nada tiene que ver con el terrorismo. Aquí podría haber concluido la sentencia condenatoria, pero esto impediría al TS el regodeo de impartir clase de Estado de derecho a Garzón. Por eso deja a un lado su criterio restrictivo y se afana en mostrar cómo Garzón no se molestó en indagar si había indicios delictivos en la conducta de los abogados con sus clientes. Además, por esta vía argumental el terreno es mucho más firme.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Tanto el TC como el TEDH y el propio TS en otras sentencias han dejado claro que no es suficiente una autorización judicial para intervenir dichas conversaciones y el juez tiene que exponer qué indicios delictivos se ven, abogado por abogado y en relación con sus clientes, para justificar la orden de escucha o de lectura de sus comunicaciones. Garzón encontró indicios criminales en uno de los abogados, pero mandó grabar indiscriminadamente a todos, e incluso prorrogó la autorización de las escuchas sin prever que los procesados pudieran cambiar de letrados por otros que nada tuvieran que ver con la trama, como así sucedió.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Es posible que en otras circunstancias y con otros personajes el proceso hubiera acabado con la consideración de que el juez fue negligente, víctima de la rutina judicial del "corta y pega" una resolución por otra, y que su conducta sólo era merecedora de una sanción por el Consejo General del Poder Judicial, al no estar en su ánimo perjudicar el derecho de defensa de los procesados; tan sólo el de saber si éstos pretendían utilizar a sus abogados para blanquear dinero. Pero lo cierto es que la falta de suficiente motivación de la resolución implica por sí misma una lesión del derecho fundamental de defensa. Este hipotético trato indulgente sería parecido al que tendría la policía de tráfico cuando a uno lo detiene por un adelantamiento indebido y sólo le amonesta, perdonándole la multa.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Pero la infracción existe y es grave porque puede tener serias consecuencias para el que venga en sentido contrario.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Lo único que querría el ciudadano, como cuando le ponen la multa a él y no a otros que hacen lo mismo, es que este rigor con el que ha actuado el TS contra Garzón se aplicase siempre, comenzando por el propio TS, y seguramente no pocos de sus miembros tendrían que haber colgado ya la toga por dictar sentencias igualmente merecedoras del reproche de prevaricación como las del caso Parot, o las que resolvieron de distinta manera el caso Botín y el caso Atutxa.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
En fin, la sentencia está escrita con mala índole y extraña que algunos magistrados hayan caído en ese juego, pero es ajustada a derecho; de ahí la unanimidad. Es lamentable que los que piden ahora, incluso desde el Gobierno, respeto para la sentencia y para la independencia judicial son los mismos que hace unos meses jaleaban una cruzada contra Garzón por investigar la trama Gürtel y deslegitimaban al TC por sus sentencias sobre Bildu o sobre el Estatut. La próxima pieza a cazar seguramente será el juez Castro que instruye el caso Palma Arena.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Qué difícil se hace la democracia cuando se enarbola sin inconveniente alguno la bandera del Estado de derecho en una mano y en la otra la de que el fin justifica los medios, sea la enseña de Guantánamo o la de Cuba.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3597258603447419482?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3597258603447419482'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3597258603447419482'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/garzon-la-condena-una-persona-o-al.html' title='Garzón, ¿la condena a una persona o al personaje? - Francisco J. Bastida'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-1yrJQ71ZpDk/TzlXEL9xj3I/AAAAAAAAFnA/q6CcMF64Cck/s72-c/baltasar-garzon.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2493731425958465977</id><published>2012-02-13T10:26:00.000+01:00</published><updated>2012-02-13T10:26:53.930+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Menos soldo e máis produtividade'/><title type='text'>Menos soldo e máis produtividade - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-C1Xx5w-JreA/TzjXRRiLmyI/AAAAAAAAFm4/BHGRFSCZslQ/s1600/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="134" src="http://4.bp.blogspot.com/-C1Xx5w-JreA/TzjXRRiLmyI/AAAAAAAAFm4/BHGRFSCZslQ/s200/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luís Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Os sindicatos reaccionaron co anuncio de  mobilizacións ante unha reforma laboral que non só facilita os  despedimentos, senón que abre paso a unha rebaixa xeral de soldos, tendo  en conta que as empresas poderán modificar a contía salarial para gañar  competitividade e terán capacidade para baixar a nómina aos empregados  menos produtivos. En resumo: Rajoy permite pagar menos e despedir máis  fácil e barato, e os sindicatos anuncian protestas para o 19 de  febreiro, á espera de negociar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
É verdade que aquí había mellores indemnizacións por despedimento  que noutros países da Unión Europea? Si o é, en xeral. Pero en ningún  outro país hai tantos despedimentos nin tanta economía mergullada.  Méndez di que o Goberno de Rajoy actúa coma se España fose un país  intervido. Parece que o líder uxetista aínda o dubida, pero pouca marxe  hai para a dubitación: existe unha axenda alemá para España que Zapatero  cumpría en plan remolón e que Rajoy executa como alumno aplicado.  Traducido en termos de salarios, estes tenderán a vincularse cada vez  máis á produtividade, desligándose da inflación.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En crises anteriores fixéronse depreciacións para reactivar a  economía mediante unha maior capacidade exportadora, capaz de  revitalizar o emprego e o consumo interno. Como isto agora co euro non é  posible, a 'depreciación' faise recorrendo a outro tipo de axustes, que  terminan afectando aos salarios e ao gasto público. A reforma laboral é  unha parte máis da depreciación interna: servirá para reducir os  salarios e as indemnizacións, sen que xa estea tan claro o estímulo á  creación de postos de traballo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Non nos enganemos: o problema económico e laboral de España é de  crecemento, competitividade e produtividade. Quedámonos sen a  construción e non sabemos que facer para suplir ese tremendo baleiro.  Coas mesmas normas laborais que están cambiando fixéronse milagres  económicos con gobernos de distinto signo e retos diferentes (recesións,  reconversións, adhesión á CEE, etcétera) e con esas mesmas normas hai  taxas de paro similares ás europeas en Euskadi ou Navarra fronte a  inaceptables niveis de desemprego de Andalucía ou Estremadura.&amp;nbsp;A reforma  laboral axudará aos empresarios pero por si soa non devolverá o  crecemento e o emprego.&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2493731425958465977?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2493731425958465977'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2493731425958465977'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/menos-soldo-e-mais-produtividade-jose.html' title='Menos soldo e máis produtividade - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-C1Xx5w-JreA/TzjXRRiLmyI/AAAAAAAAFm4/BHGRFSCZslQ/s72-c/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2271674232628427009</id><published>2012-02-13T10:24:00.000+01:00</published><updated>2012-02-13T10:24:14.350+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='ma non troppo'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='democracia'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Carlos Etchevarria'/><title type='text'>Democracia, ma non troppo - Carlos Etchevarria</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-l0dioxKTxo0/TzjWno86bGI/AAAAAAAAFmw/ZZVVmVs0140/s1600/democracia2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="195" src="http://4.bp.blogspot.com/-l0dioxKTxo0/TzjWno86bGI/AAAAAAAAFmw/ZZVVmVs0140/s200/democracia2.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El día 11 de este mes se cumplió el 142 aniversario de la 1ª República Española, primer ensayo democrático abortado por los militares, como ocurriría con la segunda de 1931. Y en el tercer intento iniciado en 1978, ya no hacen falta militares para abolir el sistema, pues la democracia no es más que un remedo de tal. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Para que la democracia se asiente y no perezca, los poderes institucionales del Estado han de respetarla y protegerla, o de lo contrario representará una farsa grotesca. Y así viene ocurriendo desde 1975 en que Parlamento, Gobierno y Justicia fingen lo que no sienten, provocando escándalo y vergüenza entre los ciudadanos. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El Parlamento sigue anclado en el S. XVIII, con siervos por diputados. El Gobierno se aparta de los débiles, a quienes somete a drásticos recortes y a la crueldad del paro. Y la Justicia arremete contra los justos mientras ampara a los corruptos. En tanto en España se hizo una modélica transición a la democracia manteniendo a los franquistas en las instituciones,&amp;nbsp; Portugal impuso el nuevo régimen sin tutelas salazaristas.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por si no bastara, la mayoría de los medios de comunicación, desinforman y se pliegan al dictado de los poderosos, censurando noticias en perjuicio del lector. El ejemplo más palmario lo representa el trato a la Corona, a la que mecen en su cuna dorada. Si hay algo que por su magnitud hubiera merecido su atención, es el reciente hallazgo de una conversación del rey, conocida gracias a que el gobierno alemán levantó la reserva después de 30 años.&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Es tan grave este suceso, que constituye el mayor escándalo de la democracia actual, que en otro país le hubiera costado el trono. Sus manifestaciones constituyen una auténtica apología del terrorismo, penada con cárcel. Tanto los medios como el rey, el gobierno y el parlamento, permanecen mudos, sin iniciativa alguna. Para quienes desconozcan el asunto, les cuento:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Como crisis del sistema democrático, se refirió el rey Juan Carlos I&amp;nbsp; al golpe militar franquista dado contra el Estado republicano en julio de 1936, al tiempo que celebraba el éxito de la guerra civil. Así lo señaló al embajador alemán, Lothar Lahn, a quien recibió en la Zarzuela poco después de la intentona militar de 1981 conocida como 23-F. En aquella entrevista se refirió a Tejero y demás militares sediciosos, como gente de buena fe que intentaban lo mejor para España, y mostró hacia ellos comprensión y simpatía, al punto que trataría de influir en el Gobierno y los tribunales para evitarles un castigo severo. Para mi, dijo el rey, Franco es un ejemplo viviente día a día, por su desempeño patriótico al servicio de España y por esto, yo tengo por él un gran afecto y admiración. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Como los granitos de un sarpullido, aquí y allá asoman síntomas de descontento: indignados, yayoflautas, parados y desahuciados de todo orden, se manifiestan en señal de reprobación, que no alcanzan a ver los que marcan las políticas públicas: Gobierno, Parlamento y Poder Judicial. ¡Hasta cuando abusaréis de nuestra paciencia!&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2271674232628427009?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2271674232628427009'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2271674232628427009'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/democracia-ma-non-troppo-carlos.html' title='Democracia, ma non troppo - Carlos Etchevarria'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-l0dioxKTxo0/TzjWno86bGI/AAAAAAAAFmw/ZZVVmVs0140/s72-c/democracia2.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-6990324266077887483</id><published>2012-02-13T10:13:00.001+01:00</published><updated>2012-02-13T19:42:55.948+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='En democracia la Justicia no es independiente'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidoro gracia plaza'/><title type='text'>En democracia la Justicia no es independiente - Isidoro Gracia Plaza</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/--dMZjnJ26E0/TzjUJ2XD01I/AAAAAAAAFmo/379h4gS3KJE/s1600/justicia-medio-ciega.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="141" src="http://2.bp.blogspot.com/--dMZjnJ26E0/TzjUJ2XD01I/AAAAAAAAFmo/379h4gS3KJE/s200/justicia-medio-ciega.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/isidoro-gracia-plaza.html"&gt;(Leer en gallego)&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
En una de las reflexiones, que firmé en 2008, me preguntaba: ¿DONDE SE DICE QUE LA JUSTICIA ES INDEPENDIENTE?. La respuesta era y sigue siendo: Desde luego en la Constitución Española de 1978 no, lo que dice es: “La Justicia emana del pueblo y se administra en nombre del Rey”. Así pues la Justicia es absolutamente dependiente de un sujeto llamado Pueblo, que aprueba sus normas de convivencia mediante el Parlamento por mayorías democráticas. Mucho menos lo son los jueces, cuyo único y muy importante papel es aplicar el texto literal de las leyes, aún cuando sea práctica relativamente frecuente que algunas interpretaciones entren en contradicción evidente con la letra de la ley y el espíritu con que se aprobó. Así pues el juez es absolutamente dependiente del texto de la Ley y su ideología no puede, no debe, ser factor de interpretación.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Mucho menos lo dice Montesquieu, a quien todo el mundo cita, en especial los jueces en defensa de sus posiciones,&amp;nbsp; como padre de la idea de la separación de poderes, el también sostenía algunas otras ideas que completaban su exposición y que son ignoradas por quienes reclaman una independencia&amp;nbsp; en unos términos que el filósofo y jurista jamás propuso. Siendo consciente que quien dispone de poder tiende a ampliarlo con inclinación a abusar de él, lo que proponía era que concretamente este poder no fuera ejercido por nadie de forma permanente ya que “así el poder de juzgar, tan terrible en manos del hombre, no estará sujeto a una clase determinada, ni quedará exclusivamente en manos de una profesión”. Así pues el mismo filósofo y jurista, y otros que forjaron las bases de las democracias modernas,&amp;nbsp; establecían que el origen de todo poder es el pueblo, sujeto a quien todos los poderes están supeditados y más eran radicalmente contrarios a alguna de las prácticas de quienes hoy reclaman su amparo, ya que es claro y evidente que la administración de la Justicia ha quedado en exclusiva en manos de una profesión.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
También establecía algunas reglas básicas, entre las que se encuentra una que hoy es muy pertinente: “No hay libertad si un poder del Estado se le encomienda a una única fuerza social o a un único órgano estatal”.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
El obligado paso periódico por urnas del Parlamento y del Gobierno hace que los ciudadanos dispongamos de mecanismos que nos permiten apartar del ejercicio del Poder a quien no está de acuerdo con lo que la voluntad de la mayoría demanda, pero esa voluntad mayoritaria no encuentra vías para controlar la Judicatura, que encuentra mecanismos para perpetuarse en manos de una clase y una profesión determinada y los hechos demuestran que tendentes a ideas no muy democráticas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Hoy, si un tribunal, formado por Montesquieu, Rosseau y empirista Locke, pasara examen a la Democracia española (y a otras muchas), la nota sería: necesita mejorar.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-6990324266077887483?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6990324266077887483'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6990324266077887483'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/en-democracia-la-justicia-no-es.html' title='En democracia la Justicia no es independiente - Isidoro Gracia Plaza'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/--dMZjnJ26E0/TzjUJ2XD01I/AAAAAAAAFmo/379h4gS3KJE/s72-c/justicia-medio-ciega.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-6802365638172486479</id><published>2012-02-10T17:09:00.001+01:00</published><updated>2012-02-10T17:14:46.986+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Majestad'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='¿la Justicia es igual para todos y todas?'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Antonio Campos Romay'/><title type='text'>Majestad, ¿la Justicia es igual para todos y todas? - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;(Leer en gallego)&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Señor:&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-QBYhn8zo4K8/TzVA7E2X8uI/AAAAAAAAFmg/CGqgqlcjeqw/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="149" src="http://1.bp.blogspot.com/-QBYhn8zo4K8/TzVA7E2X8uI/AAAAAAAAFmg/CGqgqlcjeqw/s200/clip_image002.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt; Reconozco de antemano mi contumacia, seguramente injusta, contra una ilustre dinastía, que Vuestra Majestad encabeza hoy, a pesar habernos legado representantes tan notables en nuestra historia como D. Carlos IV suma de inteligencia y dedicación política, D. Fernando VII espejo de virtudes,&amp;nbsp; Doña Isabel II rectada dama de firme criterio y fiel esposa, la casta austeridad de D. Alfonso XII, la ejemplaridad constitucional de D. Alfonso XIII, etc.,&amp;nbsp; entre otros ilustres representantes de tan noble Casa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Desde una acendrada convicción republicana que espero sepa perdonarme, viniendo de Su Augusta Majestad la cita, me la creí a pies juntillas. “La justicia es igual para todos”…supongo que también “para todas” y que si a ello no hizo referencia Su Cristianísima Majestad no fue sino por usar el genérico y no&amp;nbsp; pensando en una de sus hijas.&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Aun creyendo firmemente en sus palabras, como humilde súbdito de Su Augusta Majestad en este Reino que no lo es por la gracia de Dios sino más bien por una gracia de El Pardo, reconozco mi torpeza al hacerme un penoso lío sobre las razones por las cuales Su Alteza Real y esposo, o sea los Duques de Palma, de forma tan perentoria dirigieron sus pasos a tierras del “Tío SAM” donde una suculenta canonjía telefónica les esperaba reconociendo la inestimable cualificación de su ducal yerno para tal responsabilidad. Una estampida, que presumo como respetuoso vasallo, no connotaba ánimo de hacerse incorpóreos ante algunos dedos insidioso que apuntaban a la ducal pareja como presuntos en algún ilícito penal. Que sabido es, que este es país de chismes, y se pone a la gente en la picota por nada. Y que para evitar tal desafuero, cuando procede, incluso al juez más pintado se le da “gurtelazo” en la cabeza y a otra cosa. Con su profunda convicción Señor, de que la justicia es igual para todos, y si hubiera abrigada alguna sospecha en los Reales Sitios sobre la honorabilidad del Real Yerno, Su Augusta Majestad, con la ejemplaridad leída en su discurso navideño no hubiera tolerado tal viaje por lo que pudiera tener de quiebro a la justicia.&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Además es difícil aceptar un comportamiento anómalo en el Sr. Duque de Palma, el hijo político bienamado, cuando es de suponer que haya tenido oportunidad de ser aleccionado de sus reales labios, con el relato de su experiencia personal sobre lo que son las amistades peligrosas y lo que representan, andando sueltos por este mundo personajes, algunos de ellos en manos del Eterno, como Manolo (para S.M.)&amp;nbsp; Prado y Colón de Carvajal, Reza Palevi (el ex-Rey de Reyes del petróleo), Mario Conde, y otros mas de cuyo nombre es difícil acordarse por lo extenso de la lista…Una pareja tan&amp;nbsp; inmaculada como la Ducal, con el ejemplo de su Augusto Padre como testimonio, no habrían de caer como vulgares mortales en enredos de personajes o tentaciones&amp;nbsp; mundanas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Señor se que algunos insidiosos pretenden que su Real Hija, carne de su carne borbónica, se asome por los juzgados para por lo menos relatar como el cuerno de la abundancia se derramaba sobre su cristiano hogar y ella lo recibía gozosa a la par que lo gozaba. Quizás el relato podría ser útil a los que padecen ausencia del mismo y la única cornada que reciben es la del paro y la miseria. Pero dicen los que ofician en la justicia que la cándida y honesta dama de la Real Casa ni estará ni se la espera en tan sórdidos&amp;nbsp; sitios, inapropiados a su linaje. Atropello intolerable seria a la virtud de una Infanta.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Señor se también porque así dicen en los papeles, que su Real Yerno tendrá en el juzgado tratamiento sustancialmente distinto que el de sus socios y compañeros de fatigas empresariales, velando sus tribulaciones de toga y banquillo a los ojos del vulgo y de su retozona asechanza. Y que aunque en la justicia de este Reino de Flor de Lis es habito las filtraciones de lo que se supone secreto, sin que ninguna medida haya noticia&amp;nbsp; se tome, parece que en este caso, al señor instructor del mismo, alguien pretende varearle las nalgas por negligente. Asimismo Señor debería considerar si su muy justa sentencia sobre la “igualdad ante la justicia” no la pone en solfa la oficiosidad de Doña Gabriela esa simpática jurista que es portavoz del CGPJ cuando afirma, sin que quepa duda que sabe de lo que habla,&amp;nbsp; “que no&amp;nbsp; todos los imputados son iguales” (sic).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Señor que digo yo, con notable confusión y el mayor respeto de súbdito de este Reino, sino se habrá trabucado Vuestra Majestad en el discurso navideño por ser ya en hora de atardecida y en día tan entrañable y se le olvido un “no” entre “la justicia” y&amp;nbsp; “es igual para todos”.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Perdóneme Augusto Señor las dudas. No le entretengo mas con ellas conocedor de las pesadas obligaciones que conlleva portar sobre su testa la Corona de España, máxime cuando seguramente ande muy atareado con la lectura de las revelaciones la revista Der Spiegel recogiendo la desclasificación del&amp;nbsp; “despacho 524” en relación a aquel 23-F, que el embajador Lahn envió al Gobierno de Bonn, que presidía Helmut Schmid, (por cierto algo rojeras él tal canciller). Según el informe de her Lahn, “el Rey no mostró ni desprecio ni indignación frente a los actores, es más, mostró comprensión, cuando no simpatía, y poco menos que exculpó a los golpistas: Los cabecillas sólo pretendían lo que todos deseábamos. Concretamente, el restablecimiento de la disciplina, el orden, la seguridad y la tranquilidad”...&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Señor, es que últimamente los teutones no para de darnos zozobras. Vamos, que si Vuestra Majestad lo duda, que se lo diga D. Mariano…&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;¿La Justicia es igual para todos Majestad? &lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-6802365638172486479?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6802365638172486479'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6802365638172486479'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/majestad-la-justicia-es-igual-para.html' title='Majestad, ¿la Justicia es igual para todos y todas? - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-QBYhn8zo4K8/TzVA7E2X8uI/AAAAAAAAFmg/CGqgqlcjeqw/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-1039845419729890695</id><published>2012-02-09T20:57:00.000+01:00</published><updated>2012-02-09T20:57:45.874+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Restricción de liberdades'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='José Antonio Gaciño'/><title type='text'>Restricción de liberdades - José Antonio Gaciño</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-66RyFOvIkns/TzQlBoJG5bI/AAAAAAAAFmY/xMyT14FrTKY/s1600/bandera.jpeg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="113" src="http://2.bp.blogspot.com/-66RyFOvIkns/TzQlBoJG5bI/AAAAAAAAFmY/xMyT14FrTKY/s200/bandera.jpeg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Apareceu morto e cos ollos arrincados. Non podía haber metáfora máis cruel para visualizar a represión da liberdade informativa: cegar aos que pretenden contar e mostrar o que ven. O morto ao que lle arrincaron os ollos, o pasado 20 de novembro de 2011, na cidade siria de Al-Qusair, na provincia rebelde de Homs, era Mohamed Ferzat al Jarban, un deses reporteiros (algúns espontáneos e improvisados) que se están a xogar a vida en Siria para intentar captar coas súas cámaras (ás veces, simples teléfonos móbiles) as manifestacións cidadás e as represalias das forzas represivas do réxime.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por suposto, non é Siria o único punto negro do mundo no que se reprime a liberdade de información e de expresión en xeral, aínda que, nestes momentos, sexa un dos focos máis importantes, polo recrudecemento das protestas e das represalias. O último informe anual de Reporteiros sen Fronteiras marca o pasado 2011 como o segundo ano máis funesto dos últimos 17 anos, con 97 xornalistas asasinados, 174 encarcerados e máis dun millar detidos mentres realizaban o seu traballo. Eritrea, Turkmenistán e Corea do Norte encabezan a lista dos países onde é máis reprimido o traballo xornalístico. Siria, Irán e China písanlles os talóns. Pero case ninguén se libra de atentados, maiores ou menores, contra o dereito á información. Nin siquera Europa, onde o actual goberno de Hungría está a desenvolver todo un recorte de liberdades, paralelo e semellante en intensidade aos recortes sociais e económicos, estes últimos decretados con carácter xeral en toda a Unión Europea para redondear os obxectivos ultraliberais dos responsábeis e beneficiarios da crise.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Esta represión contra os profesionais da información, por outra banda, non é máis que unha das consecuencias de represións máis profundas. Os heroes mediáticos son, en certa forma, representantes doutros heroes, ás veces anónimos, que sofren a represión coa mesma ou maior intensidade. Cando se reprime aos informadores é porque se trata de impedir que informen das inxustizas e das violacións dos dereitos humanos que afectan a toda a cidadanía. O dereito á información -non se esqueza- non é un dereito dos xornalistas, senón dos cidadáns: os xornalistas non son máis que intermediarios cualificados, profesionais, entre a realidade e os cidadáns que teñen dereito a coñecer a realidade, e a coñecela desde diferentes puntos de vista (non só a da versión oficial do poder ou do goberno), de aí a necesidade de que haxa unha verdadeira liberdade de información e de crítica. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
No panorama globalizado do noso tempo, ademais, ningunha inxustiza, represión ou discriminación pode resultarnos allea. Non podemos contemplar este tipo de informes (sobre liberdades como sobre desigualdades, sobre fame como sobre recursos limitados) destacando só as referencias a realidades afastadas e exóticas, nas que practicar unha solidariedade a distancia que tranquiliza conciencias e non compromete demasiado. Aillar os casos máis extremos de represión, como se respondesen só á excepcionalidade dunhas determinadas circunstancias, é ignorar a fluidez coa que funcionan actualmente as relacións entre países e entre culturas. &lt;br /&gt;
E da mesma maneira que os movementos de reivindicación e protesta cidadás que se sucederon nos últimos meses, desde a primavera árabe aos ocupantes indignados de Wall Street, pasando polos mozos de Portugal e de España (o 15-M), tiveron os puntos en común da mocidade, a espontaneidade e o uso de sistemas de comunicación practicamente instantáneos, tamén debemos pensar que a intransixencia do poder e a dureza das represións poden circular e interrelacionarse coa mesma rapidez e eficacia. A debilidade das institucións internacionais e a indolencia dos gobernos democráticos, cando non están directamente en xogo intereses económicos das multinacionais (petroleiras especialmente), impiden acudir en axuda das poboacións masacradas, nin siquera para prestarlles asistencia humanitaria. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Xa nin o propio Francis Fukuyama debe de crer na súa tese da fin da historia. Ese triunfo final e irreversíbel da democracia liberal universal está a ser posto continuamente en cuestión non só pola pervivencia de réximes dictatoriais máis ou menos camuflados, senón tamén polos retrocesos que se están a producir, en materia de tolerancia e liberdades, nos propios sistemas democráticos, cos efectos aparentemente colaterais da crise producida e manexada pola dictadura especuladora. &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-1039845419729890695?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1039845419729890695'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1039845419729890695'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/restriccion-de-liberdades-jose-antonio.html' title='Restricción de liberdades - José Antonio Gaciño'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-66RyFOvIkns/TzQlBoJG5bI/AAAAAAAAFmY/xMyT14FrTKY/s72-c/bandera.jpeg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3100685780676753213</id><published>2012-02-09T16:00:00.001+01:00</published><updated>2012-02-09T19:14:39.362+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidoro gracia plaza'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='El barco España no tiene capitán'/><title type='text'>O barco España non ten capitán - Isidoro Gracia Plaza</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-B2LT_GyjfpM/TzPfcOXU_iI/AAAAAAAAFmQ/GpqvfXSE9S8/s1600/navegar-sin-rumbo.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="168" src="http://1.bp.blogspot.com/-B2LT_GyjfpM/TzPfcOXU_iI/AAAAAAAAFmQ/GpqvfXSE9S8/s200/navegar-sin-rumbo.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/isidoro-gracia-plaza.html"&gt;(Leer en castellano)&lt;/a&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;Por ser o primeiro debate parlamentario do novo presidente de goberno, e polos moi importantes asuntos a tratar, case vitais, non só para a maltreita economía española, senón tamén para o futuro da Unión Europea, seguín con interese o que da sesión parlamentaría ían dando radios e televisións varias. Como crin que recolleran mal a información que me deron, repasei os medios escritos en busca da corrección, pero non, entendera ben, o flamante e recentemente estreado Presidente declarábase impotente para achar remedio aos males que “a herdanza” deixoulle. E ademais recoñece que en Europa mandan outros e el, o meu presidente electo (por outros, iso si) está para facer o que lle manden.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Para verificar o anterior basta ver as portadas da prensa escrita en xeral e da máis conservadora en particular, todos os xornais relegan, no mellor dos casos, a un recuncho da súa portada o contido do debate, a maioría mandan ao interior algúns fragmentos. Isto debe ser así por aquilo do período de graza dos 100 primeiros días (graza que non concederon ao anterior Presidente).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pero para os intereses xerais de España, e a famosa “curmá de risco”, é moito mellor esa ausencia de noticias que recoller o canto á súa incapacidade de superar “o peor punto de partida dunha lexislatura” e ao seu convencemento de que faga o que faga o goberno de Rajoy, o seu goberno, a final do ano estaremos peor que como nos deixo o goberno de Zapatero.&lt;br /&gt;
Hai un antecedente, o dun rei español (por un breve período de dous anos) Amadeo I de Saboya, o da Constitución progresista de 1869, que véndose superado polas circunstancias no seu último discurso ante as Cortes dixo: “…entre tantas e tan opostas manifestacións da opinión pública, é imposible afirmar cal é a verdadeira, e máis imposible aínda achar remedio para tamaños males”, e…. claro, dimitiu e marchóuse a outras lareiras.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
É necesario aplicar a experiencia, se o actual Presidente recoñece que non sabe que facer, retírese e deixe o paso a outro. En democracia existen formulas varias para facer o que se debe.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3100685780676753213?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3100685780676753213'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3100685780676753213'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/el-barco-espana-no-tiene-capitan.html' title='O barco España non ten capitán - Isidoro Gracia Plaza'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-B2LT_GyjfpM/TzPfcOXU_iI/AAAAAAAAFmQ/GpqvfXSE9S8/s72-c/navegar-sin-rumbo.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-242853183960262883</id><published>2012-02-09T08:37:00.000+01:00</published><updated>2012-02-09T08:37:51.172+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Noam Chomsky y las 10 estrategias de manipulación mediática.'/><title type='text'>Noam Chomsky y las 10 estrategias de manipulación mediática.</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-GjZC-L-Gh9Q/TzN3bXWqZiI/AAAAAAAAFmI/pR0x6y051U8/s1600/220px-Chomsky.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-GjZC-L-Gh9Q/TzN3bXWqZiI/AAAAAAAAFmI/pR0x6y051U8/s200/220px-Chomsky.jpg" width="149" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Noam Chomsky&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El lingüista Noam Chomsky elaboró la lista de las “10 Estrategias de Manipulación” a través de los medios&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;1.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; La estrategia de la distracción&lt;/b&gt; &lt;br /&gt;
El elemento primordial del control social es la estrategia de la distracción que consiste en desviar la atención del público de los problemas importantes y de los cambios decididos por las élites políticas y económicas, mediante la técnica del diluvio o inundación de continuas distracciones y de informaciones insignificantes. La estrategia de la distracción es igualmente indispensable para impedir al público interesarse por los conocimientos esenciales, en el área de la ciencia, la economía, la psicología, la neurobiología y la cibernética. ”Mantener la Atención del público distraída, lejos de los verdaderos problemas sociales, cautivada por temas sin importancia real. Mantener al público ocupado, ocupado, ocupado, sin ningún tiempo para pensar; de vuelta a granja como los otros animales (cita del texto ‘Armas silenciosas para guerras tranquilas)”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;2. Crear problemas y después ofrecer soluciones. &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
Este método también es llamado “problema-reacción-solución”. Se crea un problema, una “situación” prevista para causar cierta reacción en el público, a fin de que éste sea el mandante de las medidas que se desea hacer aceptar. Por ejemplo: dejar que se desenvuelva o se intensifique la violencia urbana, u organizar atentados sangrientos, a fin de que el público sea el demandante de leyes de seguridad y políticas en perjuicio de la libertad. O también: crear una crisis económica para hacer aceptar como un mal necesario el retroceso de los derechos sociales y el desmantelamiento de los servicios públicos.&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
3. La estrategia de la gradualidad.&lt;/b&gt; &lt;br /&gt;
Para hacer que se acepte una medida inaceptable, basta aplicarla gradualmente, a cuentagotas, por años consecutivos. Es de esa manera que condiciones socioeconómicas radicalmente nuevas (neoliberalismo) fueron impuestas durante las décadas de 1980 y 1990: Estado mínimo, privatizaciones, precariedad, flexibilidad, desempleo en masa, salarios que ya no aseguran ingresos decentes, tantos cambios que hubieran provocado una revolución si hubiesen sido aplicadas de una sola vez.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;4. La estrategia de diferir. &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
Otra manera de hacer aceptar una decisión impopular es la de presentarla como “dolorosa y necesaria”, obteniendo la aceptación pública, en el momento, para una aplicación futura. Es más fácil aceptar un sacrificio futuro que un sacrificio inmediato. Primero, porque el esfuerzo no es empleado inmediatamente. Luego, porque el público, la masa, tiene siempre la tendencia a esperar ingenuamente que “todo irá mejorar mañana” y que el sacrificio exigido podrá ser evitado. Esto da más tiempo al público para acostumbrarse a la idea del cambio y de aceptarla con resignación cuando llegue el momento.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;5. Dirigirse al público como criaturas de poca edad. &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
La mayoría de la publicidad dirigida al gran público utiliza discurso, argumentos, personajes y entonación particularmente infantiles, muchas veces próximos a la debilidad, como si el espectador fuese una criatura de poca edad o un deficiente mental. Cuanto más se intente buscar engañar al espectador, más se tiende a adoptar un tono infantilizante. ¿Por qué? “Si uno se dirige a una persona como si ella tuviese la edad de 12 años o menos, entonces, en razón de la sugestionabilidad, ella tenderá, con cierta probabilidad, a una respuesta o reacción también desprovista de un sentido crítico como la de una persona de 12 años o menos de edad (ver “Armas silenciosas para guerras tranquilas”)”.&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
6. Utilizar el aspecto emocional mucho más que la reflexión. &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
Hacer uso del aspecto emocional es una técnica clásica para causar un corto circuito en el análisis racional, y finalmente al sentido critico de los individuos. Por otra parte, la utilización del registro emocional permite abrir la puerta de acceso al inconsciente para implantar o injertar ideas, deseos, miedos y temores, compulsiones, o inducir comportamientos…&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;7. Mantener al público en la ignorancia y la mediocridad. &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
Hacer que el público sea incapaz de comprender las tecnologías y los métodos utilizados para su control y su esclavitud. “La calidad de la educación dada a las clases sociales inferiores debe ser la más pobre y mediocre posible, de forma que la distancia de la ignorancia que planea entre las clases inferiores y las clases sociales superiores sea y permanezca imposible de alcanzar para las clases inferiores (ver ‘Armas silenciosas para guerras tranquilas)”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;8. Estimular al público a ser complaciente con la mediocridad.&lt;/b&gt; &lt;br /&gt;
Promover al público a creer que es moda el hecho de ser estúpido, vulgar e inculto…&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;9. Reforzar la autoculpabilidad. &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
Hacer creer al individuo que es solamente él el culpable por su propia desgracia, por causa de la insuficiencia de su inteligencia, de sus capacidades, o de sus esfuerzos. Así, en lugar de rebelarse contra el sistema económico, el individuo se auto desvalida y se culpa, lo que genera un estado depresivo, uno de cuyos efectos es la inhibición de su acción. Y, ¡sin acción, no hay revolución!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;10. Conocer a los individuos mejor de lo que ellos mismos se conocen. &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
En el transcurso de los últimos 50 años, los avances acelerados de la ciencia han generado una creciente brecha entre los conocimientos del público y aquellos poseídos y utilizados por las élites dominantes. Gracias a la biología, la neurobiología y la psicología aplicada, el “sistema” ha disfrutado de un conocimiento avanzado del ser humano, tanto de forma física como psicológicamente. El sistema ha conseguido conocer mejor al individuo común de lo que él se conoce a sí mismo. Esto significa que, en la mayoría de los casos, el sistema ejerce un control mayor y un gran poder sobre los individuos, mayor que el de los individuos sobre sí mismos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;“Reproduzca esta información, hágala circular por los medios a su alcance: a mano, a máquina, a mimeógrafo, oralmente. Mande copias a sus amigos: nueve de cada diez las estarán esperando. Millones quieren ser informados. El terror se basa en la incomunicación. Rompa el aislamiento. Vuelva a sentir la satisfacción moral de un acto de libertad. Derrote el terror. Haga circular esta información”.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El autor de esta nota es&amp;nbsp; Rodolfo Walsh, un periodista, escritor y dramaturgo argentino&amp;nbsp; Premio Literario de Buenos Aires. Creador de ANCLA (Agencia de Noticias Clandestinas) que durante la dictadura militar argentina, era un sistema de difusión de información de mano en mano cuyas gacetillas llevaban ese párrafo en el encabezado. Fue asesinado por la dictadura.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-242853183960262883?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/242853183960262883'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/242853183960262883'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/noam-chomsky-y-las-10-estrategias-de.html' title='Noam Chomsky y las 10 estrategias de manipulación mediática.'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-GjZC-L-Gh9Q/TzN3bXWqZiI/AAAAAAAAFmI/pR0x6y051U8/s72-c/220px-Chomsky.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-8844821521194749316</id><published>2012-02-08T07:28:00.000+01:00</published><updated>2012-02-08T07:28:54.365+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Bicentenario do nacemento de Charles Dickens'/><title type='text'>Bicentenario do nacemento de Charles Dickens</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-l_Ipg-VZ3YI/TzIV2cL9m-I/AAAAAAAAFmA/ssWn72iCGFc/s1600/CharlesDickens.jpeg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="120" src="http://2.bp.blogspot.com/-l_Ipg-VZ3YI/TzIV2cL9m-I/AAAAAAAAFmA/ssWn72iCGFc/s200/CharlesDickens.jpeg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Charles Dickens&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;(Leer en castellano) &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;En 1812, o sete de febreiro nace en Portsmouth Charles Dickens. O seu pai é un funcionario da Pagadoría da Armada. Dous anos máis tarde trasládanse&amp;nbsp; a Londres e posteriormente a Kent.&amp;nbsp; Os seus periplos son unha constante fuga diante do acoso das débedas xeradas polo desbaldidor cabeza de familia. Dickens non recibiu ningunha educación ata a idade de nove anos, reproche que fanlle os seus críticos, ao considerar a súa formación, autodidacta en exceso. Posteriormente baixo tutéla de William&amp;nbsp; Gile, un graduado en Oxford foi moldeando a súa formación. Foi un ávido lector con particular&amp;nbsp; afección polas novelas picarescas e de aventuras. O seu autor predilecto parece que foi Henry Fielding. En 1823, vivía coa súa familia en Londres, no barrio de Camden Town, entón un dos barrios máis pobres da capital británica. A súa descrición da infancia a compendia nun queixume: “un neno moi pequeno e non especialmente coidado”. Na súa mirada compadecida de si mesmo inclúe a súa memoria fotográfica de persoas e eventos, que contribúo a axudarlle a trasladar a realidade á ficción. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A súa vida transfórmase&amp;nbsp; cando o seu pai é encarcerado por débedas ingresando na prisión de debedores de Marshalsea. A familia trasladouse a vivir co Dickens pai ao cárcere, ao amparo da lei que establecía que o moroso podía compartir a cela coa familia. O neno&amp;nbsp; Charles é acolleito nunha casa de Little College Street, rexentada pola Señora Roylance, visitando ao pai na prisión os domingos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Comezou a traballar aos doce anos. Unha xornada de 10 horas diarias en “Warren's boot-blacking factory”, unha fábrica de betume para calzado, situada preto da actual estación de Charing Cross. Pega etiquetas nos botes de betume en troques duns escasos chelines semanales. Con iso paga o seu hospedaxe e contribúe á economía da familia que compartía o encarceramento co pai.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A súa situación non mellora ata que tras ser liberado da prisión o pai reciben a herdanza da avoa materna, contorna a 250 libras. Pese a iso a nai non retiraría ao neno da fábrica durante bastante tempo. É algo que o pequeno Dickens non esquecerá doadamente. Todas estas vivencias marcan a súa produción literaria. Nas páxinas que escribe asoma a súa denuncia sobre as atroces condicións sociais e laborais a que está sometida a clase obreira londiniense. Na súa novela “David Copperfield”, conceptuada como a máis autobiográfica, escribiu: “Eu non recibía ningún consello, ningún apoio, ningún estimulante, ningún consolo, ningunha asistencia de ningún tipo, de ninguén que me puidese recordar. ¡Canto desexaba ir ao ceo!”. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
As novelas de Dickens son, entre outras cousas, traballos de crítica social. El era un feroz fustrigador da penuria e do clasismo opresivo imperante na sociedade vitoriana. A través dos seus traballos, Dickens mantiña unha empatía polas clases desfavorecidas e un escepticismo cara a familia burguesa. A segunda novela de Dickens foi “Oliver Twist aparecida en 1839”. “A casa abatida” e “A pequena Dorrit” son un alegato critico crítico cara ao aparello burocrático vitoriano: os interminables litixios da corte da Chancelaría que destrúen as vidas das persoas en “A casa abatida” e o ataque dobre en “A pequena Dorrit” coa patente inoperancia e corrupción das oficinas e coa irregular especulación dos mercados. As escenas de “A&amp;nbsp; Casa abatida”, de seu son reflexos da súa propia familia enviada á prisión por pobreza, un tema común en moitos dos seus libros. O detalle da vida na prisión de Marshalea en “A pequena Dorrit” é a experiencia vivida por Dickens naquela institución.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A influencia de Dickens esta presente hoxe en moitos autores. É o caso de Ane&amp;nbsp; Rice, Jhon Irving ou Tom Wolfe que mostran no seu traballo conexións directas coa súa obra. O humorista norteamericano James Finn Graner&amp;nbsp; escribiu unha versión “politicamente correcta” de “Un conto de Nadal”. Charles Dickens mantense hoxe como un brillante innovador e algunhas veces defectuoso novelista cuxas historias e personaxes convertéronse non só en arquetipos literarios senón tamén en parte da imaxinación pública.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Karl Marx, coetáneo e veciño de Dickens, enxalzaría ao autor de “Canción de Nadal”: “proclamou máis verdades de calado social e político que todos os discursos de profesionais da política, axitadores e moralistas xuntos”.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-8844821521194749316?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8844821521194749316'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8844821521194749316'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/bicentenario-do-nacemento-de-charles.html' title='Bicentenario do nacemento de Charles Dickens'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-l_Ipg-VZ3YI/TzIV2cL9m-I/AAAAAAAAFmA/ssWn72iCGFc/s72-c/CharlesDickens.jpeg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3258188777160325470</id><published>2012-02-07T15:44:00.000+01:00</published><updated>2012-02-07T15:44:20.805+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Vicenç Navarro'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='El gran fracaso de las políticas de austeridad'/><title type='text'>El gran fracaso de las políticas de austeridad – Vicenç Navarro</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-bJV5VlV3Ti4/TzE4UCnDdRI/AAAAAAAAFl4/fyh1CA0JsEo/s1600/vicenc-navarro.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="143" src="http://1.bp.blogspot.com/-bJV5VlV3Ti4/TzE4UCnDdRI/AAAAAAAAFl4/fyh1CA0JsEo/s200/vicenc-navarro.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Vicenç Navarro&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;La falta de diversidad ideológica en los medios (que es especialmente acentuada en los forums económicos y financieros), con un dominio absoluto del pensamiento neoliberal, explica que auténticas frivolidades, fácilmente demostrables que son erróneas o falsas, se reproducen con toda pomposidad y contundencia, ignorando, cuando no ocultando, la evidencia empírica que las cuestiona. Así hemos visto como las políticas de austeridad con recortes de gasto público, incluyendo el gasto público social, que están desmantelando el Estado del Bienestar, se presentan como necesarias para recuperar “la confianza de los mercados financieros” y hacer posible que los Estados puedan conseguir dinero prestado.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Tal proposición, sin embargo, se ha mostrado que es errónea o falsa. La evidencia abrumadora demuestra que los recortes del gasto público no han conducido a la bajada de los intereses de los bonos públicos del Estado. Todo lo contrario, estos intereses han ido aumentando y aumentando hasta alcanzar niveles insostenibles. La evidencia está ahí para todo el que quiera verla. España ha estado recortando el gasto público de una manera muy notable, reduciendo beneficios sociales (reducción que hubiera sido impensable hace sólo cinco años) de una manera muy marcada, aprobándose incluso un cambio de la Constitución Española que en la práctica dificultará la resolución del enorme déficit de gasto publico social que existe en este país. Los intereses de su deuda, sin embargo, han ido subiendo sin que tales recortes hayan tenido un mayor impacto en el nivel de tales intereses. Los intereses de la deuda pública española continúan muy altos (el Gobierno Zapatero justificó los recortes de gasto público indicando que quería prevenir que España fuera intervenida, como lo fue Portugal. Todo ello fue en balde. El Presidente Rajoy indicó hace unos días que hará lo que hizo el gobierno portugués cuando fue intervenido).&lt;br /&gt;
Un tanto semejante ha estado ocurriendo en Grecia, donde los recortes han alcanzado niveles que están amenazando la continuidad del sistema constitucional con probabilidad de una revuelta popular en contra del orden establecido. Los intereses de su deuda, sin embargo, han alcanzado niveles imposibles de mantener. Una situación parecida, algo menos dramática, ha estado ocurriendo en Portugal, con reducciones muy notables de las pensiones y del empleo público, así como de los servicios públicos del Estado del Bienestar, todo ello sin que los intereses de su deuda estén bajando a niveles asumibles.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Y lo mismo en Irlanda, donde los recortes en las pensiones (10% de reducción) y reducción de empleo público han sido muy acentuados (entre otras reducciones de beneficios públicos y sociales), sin que los intereses de la deuda bajen a niveles que sean más asumibles para el Estado irlandés. Una situación semejante está ocurriendo ahora en Italia.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Es importante subrayar que todos estos países (llamados PIGS en la literatura anglosajona) se caracterizan por haber sido gobernados por las derechas –incluyendo la ultraderecha (España, Grecia y Portugal)- durante la mayoría del periodo post II Guerra Mundial, lo cual explica que todos ellos tengan unas políticas fiscales muy regresivas, un gran fraude fiscal y un Estado del Bienestar muy poco desarrollado. Tienen unas instituciones democráticas muy débiles y, todavía hoy, las fuerzas conservadoras tienen un gran dominio de la vida política y mediática, con unas derechas poderosas y unas izquierdas débiles y divididas. En todos estos países, el mundo del trabajo es débil y el capital (hegemonizado por el capital financiero) es fuerte.&lt;br /&gt;
Resultado de ello es que, en todos estos países, la respuesta de sus Estados a la crisis (que ha disparado el desempleo) ha sido predominantemente mediante recortes del gasto público, y muy en especial del social, todas ellas medidas clasistas que afectan negativamente al bienestar de las clases populares (clases trabajadoras y clases medias). Sólo últimamente los Estados PIGS han intentado reducir los déficits a base de aumentar los impuestos, aunque ha sido predominantemente una subida de aquéllos que afectan principalmente a las rentas del trabajo y del consumo más que a las rentas del capital, acentuando todavía más las desigualdades sociales, siendo éstos países los que tienen mayores desigualdades en la Eurozona.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
A pesar de estas medidas, la famosa “confianza de los mercados” no se ha recuperado. En realidad, la deuda pública como porcentaje del PIB ha continuado aumentando desde el inicio de la crisis (2007), sin que los recortes hayan hecho mella en ella. España ha subido desde el 36% del PIB al 68%, Portugal del 68% al 102%, Grecia del 107% al 161%, Irlanda del 25% al 107%, e Italia del 103% al 120%.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;El desastre de las políticas de austeridad&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
Las políticas de austeridad han sido un desastre (y no hay otra manera de decirlo). Y era fácil predecirlo como algunos hicimos. Y era predecible, porque la causa de la crisis estaba en las políticas neoliberales que redujeron las rentas del trabajo (y con ello forzaron el endeudamiento de la población, creándose un problema de escasez de demanda) a costa de un hiperbólico incremento de las rentas del capital, origen del comportamiento especulativo de la banca, pues la baja rentabilidad del capital productivo –consecuencia de la escasa demanda- determinó un aumento de las inversiones especulativas de mayor rentabilidad (tales como la burbuja inmobiliaria).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
La concienciación del impacto insuficiente de la austeridad para resolver la crisis (en realidad, más que insuficiente, es perjudicial) es ahora la llamada a que hay que facilitar el crecimiento económico. Pero la manera como ello intenta conseguirse empeorará todavía más la recesión (que en varias partes de los países PIGS es ya una gran depresión). El dogma neoliberal indica que la falta de crecimiento se debe a la escasa competitividad de tales países debido a que tienen unos salarios demasiado altos. De ahí que impongan bajadas salariales, tanto en el sector privado como en el público, como manera de mejorar la competitividad. Pero la evidencia empírica muestra que los salarios reales (no los nominales) han ido descendiendo y, sin embargo, el crecimiento económico ha ido bajando. La famosa “devaluación doméstica” parece que no ha funcionado tampoco. Y es que, tal como están las cosas, tampoco puede funcionar, pues lo que es importante para que tal devaluación funcione no es tanto el salario real, sino el diferencial con los países centrales de la Eurozona, con los cuales España comercia. Si los salarios alemanes continúan bajos (en relación con su productividad), los salarios españoles tienen que bajar mucho más para poder compensar su menor productividad, lo cual conduce a España a una situación imposible, pues tal reducción significa un descenso muy marcado de la demanda, que es el origen del problema. De ahí la incoherencia de reconocer que hay que estimular la economía a fin de crecer de nuevo, y a la vez recortar los salarios y el gasto público, que son los elementos más importantes para que tal estímulo tenga lugar. Creerse que la economía va a ser estimulada a base del incremento de las exportaciones, es olvidar que está pasando en Alemania, el gran “modelo exportador”, donde el crecimiento económico (en contra de lo que anuncia sus defensores) ha sido muy escaso, habiendo incluso descendido en el último cuarto del año. Para exportar hay que importar, y los países importadores también están en recesión.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Vamos, pues, en camino de una Gran Depresión. Hay dos maneras de resolverlo. Una es a nivel europeo, con el establecimiento de una estructura federal que permita unas políticas expansivas, con grandes inversiones encaminadas a crear empleo y establecer las infraestructuras físicas y sociales que estimulen la demanda, basadas en políticas redistributivas, tal como ocurrió a principios del siglo XX, cuando el New Deal permitió salirse de la Gran Depresión y cuando Europa, después de la II Guerra Mundial se recuperó mediante la enorme expansión de gasto público, facilitado por el plan Marshall. Esto requiere un cambio de 180º en las políticas públicas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
La otra alternativa es que los países PIGS salgan de la Eurozona (individual o colectivamente), hecho que, en contra de lo que dicen los medios, es temido por los bancos de los países centrales pues, debido a la dependencia de tales instituciones financieras a la deuda pública de estos países, podría significar el colapso de su sistema financiero. Los países deudores tienen más poder de negociación de lo que son conscientes. Sólo la amenaza de salir del euro tendría impacto en cambiar las políticas de austeridad que hoy están imponiéndose en aquellos países.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;El contexto político para permitir el cambio&lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
Para cualquier estudioso de la realidad económica, conocedor de la historia económica y libre del dogma neoliberal que hoy imbuye los forums políticos y mediáticos del país, no es difícil ver qué es lo que debería hacerse para salir de la recesión. El mayor problema, sin embargo, no es económico, sino político. Las izquierdas a principios de siglo, en los años treinta, eran poderosas, estimuladas por una gran agitación social. Fue tal agitación y el poder de las izquierdas las que posibilitaron los programas New Deal que permitieron terminar con la Gran Depresión. Sin desmerecer la importancia del Presidente Roosevelt en la génesis del programa, el hecho es que, tal como el propio Presidente indicó, sin el movimiento obrero presionándolo, el New Deal no habría existido.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Un tanto igual ocurrió después de la II Guerra Mundial, una guerra que significó el fin del nazismo y del fascismo, y que radicalizó a la población europea, y muy en especial a la clase trabajadora, cuya agitación fue determinante para que se establecieran gobiernos de izquierda o gobiernos que no podían ignorar a las izquierdas fuertes en la oposición y en la calle. Es más, la existencia de la Unión Soviética, que, como reconoció Winston Churchill, jugó un papel clave en la derrota del nazismo en Europa, representaba una amenaza al orden capitalista, amenaza que estimuló el crecimiento del Plan Marshall, que facilitó enormemente la recuperación de las economías europeas occidentales.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Hoy, las izquierdas son débiles en Europa, y una causa de tal debilitamiento ha sido la desmovilización de las bases tradicionales de las izquierdas (y muy en especial de las clases trabajadoras) consecuencia de las políticas neoliberales llevadas a cabo por los instrumentos políticos gobernantes que tradicionalmente habían representado a tales clases. El neoliberalismo dentro de la socialdemocracia ha sido la causa de su declive. Y la desaparición de la amenaza de la Unión Soviética, así como la integración de la socialdemocracia en el marco neoliberal, ha roto todas las inhibiciones que el capital haya tenido, iniciando el ataque más frontal a las clases populares y al Estado del Bienestar que haya existido en el siglo XX y XXI. La lucha de clases la está ganando la clase capitalista (hoy redefinida como el 1% de la población) con escasa resistencia. De ahí la enorme urgencia de movilizarse para revertir esta situación. Hoy existe en Europa y en EEUU una gran agitación social, que apenas aparece en los medios. La calle está claramente agitada por movimientos, no sólo de protesta frente a los recortes, sino también de hartazgo en contra de unas instituciones que se autodefinen como representativas de la población y que, en cambio, están llevando a cabo políticas que sólo benefician a este 1% de la población. Este hartazgo representa una amenaza al orden vigente y requiere un cambio de los instrumentos políticos de las izquierdas mucho más profundo de lo que está ocurriendo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: small;"&gt;Artículo publicado en la revista digital SISTEMA, 3-02-20101&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3258188777160325470?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3258188777160325470'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3258188777160325470'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/el-gran-fracaso-de-las-politicas-de.html' title='El gran fracaso de las políticas de austeridad – Vicenç Navarro'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-bJV5VlV3Ti4/TzE4UCnDdRI/AAAAAAAAFl4/fyh1CA0JsEo/s72-c/vicenc-navarro.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-49929728703158464</id><published>2012-02-06T23:02:00.000+01:00</published><updated>2012-02-06T23:02:17.691+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='gana Felipe - José Luís GómezPerde Zapatero'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Perde Zapatero'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='gana Felipe'/><title type='text'>Perde Zapatero, gana Felipe - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-I8kodM_CXjw/TzBNHgH6pUI/AAAAAAAAFlw/htVqiHvIFNs/s1600/1276198979036.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/-I8kodM_CXjw/TzBNHgH6pUI/AAAAAAAAFlw/htVqiHvIFNs/s200/1276198979036.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;A pesar da súa estrepitosa derrota electoral o 20-N, o PSOE reaccionou con serenidade e non quixo entregarse a ningunha revolución, senón máis ben ao espírito dos oitenta, a década dos éxitos de Felipe González. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A nova executiva do PSOE, cun apoio do 80%, permite ver case un calco do equipo electoral de Alfredo Pérez Rubalcaba, con algunhas concesións aos seguidores de Carme Chacón, quen se quedou fóra da executiva e da dirección do grupo parlamentario. Todo bastante previsible, unha vez que perdeu "Zapatero con saias", segundo a expresión de Rodríguez Ibarra, e que, no fondo, gañou Felipe González, un dos mentores de Rubalcaba. Elena Valenciano será a persoa de confianza do flamante líder socialista, como 'número dous', e na presidencia estará de novo un andaluz, xa que José Antonio Griñán colle a substitución de Manuel Chaves. A Rubalcaba seguramente que non lle fai moita graza ter nese posto a Griñán, que non lle apoiou, pero tampouco lle quitará o soño, xa que sabe que a presidencia do PSOE está nunha vía que non leva a ningunha parte. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Os catro socialistas que van afrontar eleccións proximamente estarán todos eles na executiva, empezando por José Antonio Griñán e Javier Fernández, que competirán en Andalucía e Asturias o mes que vén, e terminando por Patxi López e Pachi Vázquez, que serán os seguintes en ter eleccións en Euskadi e Galicia, xa en marzo 2013, salvo que haxa adiantos que tampouco hai que descartar. Eduardo Madina, que soa como home de futuro no PSOE, tamén forma parte do equipo de Rubalcaba, no que Oscar López será secretario de Organización e, en consecuencia, o 'número tres'. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O PSOE xa ten, xa que logo, líder e equipo de dirección en Ferraz e no Congreso, e o tempo dirá que sucede co seu cartel electoral nas xenerais de 2015. De entrada sábese que os simpatizantes poderán votar o candidato do PSOE á presidencia do Goberno, o cal soa ben se nota a influencia do socialismo francés-, aínda que chirría un pouco con que os militantes socialistas non poidan elixir directamente ao seu secretario xeral, suxeito ao criterio dun milleiro de delegados nun partido cun cuarto de millón de militantes.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-49929728703158464?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/49929728703158464'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/49929728703158464'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/perde-zapatero-gana-felipe-jose-luis.html' title='Perde Zapatero, gana Felipe - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-I8kodM_CXjw/TzBNHgH6pUI/AAAAAAAAFlw/htVqiHvIFNs/s72-c/1276198979036.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-5770221105902514781</id><published>2012-02-06T16:08:00.000+01:00</published><updated>2012-02-06T16:08:36.981+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Antonio Campos Romay'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Falta unha eternidade'/><title type='text'>Falta unha eternidade - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-56oCyJiNI84/Ty_srQ8Ss2I/AAAAAAAAFlo/WmE3-X7uCp4/s1600/Rubalcaba-Chac%C3%B3n-blog-FF.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="82" src="http://3.bp.blogspot.com/-56oCyJiNI84/Ty_srQ8Ss2I/AAAAAAAAFlo/WmE3-X7uCp4/s200/Rubalcaba-Chac%C3%B3n-blog-FF.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;En termos políticos e recollendo a acertada frase dun agudo analista político coma Xosé Luís Gómez, “falta unha eternidade para o 2015”. Nunha visión urxente tras o parto dos montes que semella este 38 Congreso do PSOE onde poucos votos separaron concepcións case tan distantes como as que representaban Bono e Zapatero noutro conclave socialista moi axustado, fican pendentes moitas respostas de interese en clave interna e externa. Como fogos de artificio propóñense medidas nas que coinciden moitos militantes e cidadáns. Certamente sorprende que no século XXI teñan que ser postas en valor por un partido de esquerdas, especialmente tras o paso deste polo o goberno en varias ocasións. Por citar algún tema dos que mostráronse como estrelas, a revisión do Concordato e o laicismo do estado ou a dación en pago.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sendo unha eternidade o que falta para 2015 había oportunidade facer as cousas doutro xeito. Con menos presas e con ofertas de mais calado. Tras a perda escandalosa das derradeiras eleccións e coa responsabilidade de haber aberto paso de xeito triunfal a unha dereita crecida nos desexos de contrarreforma, parece obrigado afondar polo miúdo no xeito de marear nun novo ciclo histórico cargado de interrogantes. E aviar con total garantía a ferramenta partidaria converténdoa en algo acomodado tanto ao momento como aos retos que presenta. Facer un análise rigoroso con afán critico e non cos afáns dos que fican nunha situación critica no persoal tras ser apeados dos seus apousadeiros.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Cando falase dun combate sen cuartel fronte a unha serie de erros habidos, parece que rechían seriamente algúns nomes da Comisión Executiva Federal. Tanto que semellan unha noxenta herdanza cuia continuidade non sábese que crípticas razoes o apoian. Mentres a presidencia do partido, algo emblemático, tradicionalmente reservado a alguén con longa tradición militante e autoridade moral fora de toda dubida, entregáselle a quen non só presúmese non vai saír ben librado dunha inminente confronta electoral senón que dalgún xeito anda enguedellado en varios temas non menores. E coma unha vontade teimuda de premiar desfeitas e reincidir en esquecer aos protagonistas dos erros cunha organización coma socialista, a mesma que se reclama herdeira de Pablo Iglesias, está chamada a desterrar.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O novo secretario xeral foi rotundo en afondando na necesidade urxente da federación de Europa e consonte con elo, arranxar un Partido dos Socialistas Europeos. E ten toda a razón. A nivel interno establece unha liña vermella dacordo coa tradición e esencia do PSOE entre federalismo e confederalismo no nivel partidario reclamando a vixencia do primeiro presuposto. Algo que podería subtitular “relacións co PSC”. Pero botase de falla a referencia ao estado federal como saída racional ao apaño do estado das autonomías, cos efectos subseguintes de racionalidade e de economía. Entre outros por vía de exemplo, caso de órganos intermedios prescindibles coma as deputacións do que o secretario xeneral cando candidato fixo bandeira nalgunha ocasión. Chama a atención escoitalo facer fincapé en algo que xa debera estar fora de toda dubida, un cargo político un so salario. Malia que esquece que en sintonía coa proposta seria oportuno abundar&amp;nbsp; tamén no de un político un cargo, e non, casos coma dalgunha militante, cúas singulares dotes de seguro aos mortais négaselle coñecelas, xunta sobre as súas sacrificadas costas ser deputada, membro da Mesa do Parlamento, Tenente de Alcade, membro da executiva federal, local, etc. Incompatibilidades non so éticas en orde aos compromisos cos cidadáns, senón que topan co regulamentado establecido por unha Organización territorial que quizás teña que tragarse o tema, acollendose ao vergoñento refrán, “mexan por nos e din que chove”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Este Congreso vai dar para moito mais. Tal debe estar pensando o líder do PS de G, para quen a lectura deste concilio andaralle dando voltas na cabeza moito tempo. Mais iso, e outra historia.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-5770221105902514781?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5770221105902514781'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5770221105902514781'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/falta-unha-eternidade-antonio-campos.html' title='Falta unha eternidade - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-56oCyJiNI84/Ty_srQ8Ss2I/AAAAAAAAFlo/WmE3-X7uCp4/s72-c/Rubalcaba-Chac%C3%B3n-blog-FF.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2214327311500930278</id><published>2012-02-05T21:14:00.000+01:00</published><updated>2012-02-05T21:14:06.819+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='O apurado triunfo de Rubalcaba'/><title type='text'>O apurado triunfo de Rubalcaba - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-p1sjjWzH_70/Ty7itaEEbiI/AAAAAAAAFlg/Tjw9Z7ZBsHQ/s1600/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="134" src="http://3.bp.blogspot.com/-p1sjjWzH_70/Ty7itaEEbiI/AAAAAAAAFlg/Tjw9Z7ZBsHQ/s200/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luís Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Alfredo Pérez Rubalcaba, cun proxecto interxeracional e para as clases medias, foi elixido secretario xeral do PSOE por unha marxe estreita: apenas vinte votos de diferenza, suficientes en todo caso para derrotar a unha emerxente do partido, a exministra Carme Chacón, que tamén tiña a triste honra de ser a primeira candidata socialista en perder o primeiro posto nunhas lexislativas en Cataluña. Nun congreso con 956 delegados, dos que votaron todos menos un, gañou a chamada oferta de experiencia ante a travesía do deserto (Rubalcaba, con 487 votos) fronte a outra oferta máis nova como opción para o futuro (Chacón, con 465 votos), e fíxoo coa bandeira do laicismo, do feminismo e dos dereitos sociais, mirando a Europa nos asuntos económicos. Carme Chacón, que foi medrando nas últimas semanas, obtivo un bo resultado, pero insuficiente.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A elección do novo secretario xeral do PSOE, que ten 60 anos, é decisiva para este partido pero tamén é importante para o conxunto da sociedade española, xa que esta forza política garante agora a alternancia democrática, tras ser o partido que gobernou durante máis anos este país en democracia. Mesmo tras un desastre como a das últimas eleccións xerais con Rubalcaba de candidato, o PSOE conserva sete millóns de votantes, animados por un cuarto de millón de militantes socialistas. Trátase, xa que logo, dunha elección vital para o partido pero, como advirte Josep Ramoneda, tamén para o equilibrio do sistema político, escorado á dereita.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Entre os deberes de Rubalcaba estará reorganizar o partido, sanear as súas contas e renovar de xeito paulatino as distintas federacións territoriais, ata conseguir dotarse dun programa e uns cadros capaces de recuperar os votos de 4,3 millóns de antigos electores que o 20-N optaron por outros partidos ou non acudiron a votar. E, obviamente, sen perder nada do pouco que lle queda. A última mensaxe de Zapatero como secretario xeral saínte foi clara: todos detrás de quen teña o novo liderado do partido. A primeira mensaxe do novo líder, tamén: en pé como un partido forte, suponse que unido, para o que será un bo termómetro coñecer este domingo a formación da nova executiva socialista. Sobre o que pase co candidato socialista en 2015, xa se verá. Medido en termos políticos, falta unha eternidade.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2214327311500930278?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2214327311500930278'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2214327311500930278'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/o-apurado-triunfo-de-rubalcaba-jose.html' title='O apurado triunfo de Rubalcaba - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-p1sjjWzH_70/Ty7itaEEbiI/AAAAAAAAFlg/Tjw9Z7ZBsHQ/s72-c/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-1780751615296370987</id><published>2012-02-03T16:11:00.000+01:00</published><updated>2012-02-03T16:11:34.556+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='FRANCISCO J. BASTIDA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Terrorismo económico'/><title type='text'>Terrorismo económico - Francisco J. Bastida</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-OVZmE346pkQ/Tyv42bs7_NI/AAAAAAAAFlY/dAfaQx6vuV0/s1600/BASTIDA.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-OVZmE346pkQ/Tyv42bs7_NI/AAAAAAAAFlY/dAfaQx6vuV0/s200/BASTIDA.jpg" width="160" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Francisco J. Bastida&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Acabada la «guerra fría» los gobiernos occidentales centraron su defensa de una sociedad libre en la lucha contra el terrorismo político de diverso pelaje, ya revestido de nacionalismo independentista ya de fundamentalismo religioso. Se olvidaron del terrorismo económico. Pero si alguien ha puesto de rodillas a gobiernos democráticos y a la ciudadanía son los mercenarios del sistema financiero internacional. La calificación de esta actuación como terrorista no es ninguna exageración a la vista del pánico creado y del devastador resultado conseguido. El poder político secuestrado y sometido al poder económico y la sociedad más empobrecida y desprotegida, llena de incertidumbre sobre el futuro laboral y patrimonial de sus miembros.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
En aras de la defensa de la sociedad libre se ha justificado una amplia restricción de libertades civiles y de sus garantías, mientras se auspiciaba el mayor liberalismo económico de la historia. Libre circulación de capitales y mínimo control mercantil, bursátil y financiero. La privacidad y opacidad de las empresas han tenido un respaldo público en proporción inversa al amparo de la intimidad y del secreto de las comunicaciones de los ciudadanos. Esto ha propiciado no sólo movimientos especulativos de enormes dimensiones, sino que, al calor de ellos, el poder financiero ha penetrado con absoluto descaro en el poder político y éste se ha dejado querer y corromper. La crisis de Enron, el gigante norteamericano de la energía, explota poco después del 11-S y es una muestra a pequeña escala de lo que ahora sucede a nivel mundial. Fraude fiscal, corrupción, financiación irregular de candidatos a la presidencia, especulación, sustracción de activos, ruina de los accionistas, miles de trabajadores en paro. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El caso Enron no sirvió de escarmiento, sino que fue ejemplo de otras aventuras empresariales y bancarias, avaladas por agencias auditoras que, lejos de ser independientes, estaban al servicio de sus clientes, facilitándoles el maquillaje de sus cuentas, y siempre bajo la impunidad que ofrecía una estrecha connivencia entre poder económico y poder político. No deja de ser irritante que estas agencias de calificación, como Moody's y Standar&amp;amp;Poor's, que estaban en el ajo de esa corrupción, sean ahora las que ponen nota a nuestra deuda pública, favoreciendo una vez más movimientos especulativos de cuya ganancia no son ajenas. La zorra cuidando las gallinas, como cuando se nombró a Josu Ternera miembro de la Comisión de Derechos Humanos del Parlamento vasco.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
¿Qué hacen Estados Unidos, la Unión Europea y España? Lo que ve el común de los mortales es que han puesto a disposición de los bancos una ingente cantidad de dinero para sellar los agujeros creados por su frivolidad financiera, y a peor gestión, más dinero. Todo ello sin exigir a sus autores responsabilidades de ningún tipo, ni penales ni civiles. Apenas se han hecho normas que disciplinen de verdad el sistema financiero y a la vista está que, después de casi tres años de desastre económico, no cesan los ataques especulativos al euro ni a la economía de los países en situación más delicada. Da la impresión de que se paga un rescate que sirve para sanear las próximas presas del terrorismo económico, cómodamente instalado en consejos de administración. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por el camino queda un sistema democrático maltrecho, horadado por la corrupción, humillado por los poderes económicos y con gobiernos desacreditados por hacer recaer el saneamiento de la deuda en los inocentes ciudadanos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Si la dedicación que se presta a combatir el terrorismo político se aplicase con igual intensidad a perseguir los santuarios del terrorismo económico (paraísos fiscales, ingenierías contables, burbujas.com, hipotecas basura, volatilidad bursátil y demás) la democracia no estaría en riesgo y los ciudadanos creerían en sus instituciones. Lamentablemente, se tiene la sensación de que las medidas anticrisis son semejantes a las establecidas en los aeropuertos para ahuyentar a los terroristas. Despelotan a uno, teniendo que dejar en la bandeja el puesto de trabajo, un despido más barato, una sustancial rebaja salarial, además de la cartera para pagar más impuestos, pero nada impide que, pasando por la zona «vip», se pueda seguir secuestrando al país.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-1780751615296370987?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1780751615296370987'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1780751615296370987'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/terrorismo-economico-francisco-j.html' title='Terrorismo económico - Francisco J. Bastida'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-OVZmE346pkQ/Tyv42bs7_NI/AAAAAAAAFlY/dAfaQx6vuV0/s72-c/BASTIDA.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-8389714721088087753</id><published>2012-02-02T18:04:00.000+01:00</published><updated>2012-02-02T18:04:21.614+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Vicenç Navarro'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='socialdemocracia'/><title type='text'>Se requieren cambios más profundos en la socialdemocracia que los que se están proponiendo - Vicenç Navarro</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-DzH9BGcGirs/TyrA745TOtI/AAAAAAAAFlA/a-PKfZ6Nbog/s1600/vicenc-navarro.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="143" src="http://3.bp.blogspot.com/-DzH9BGcGirs/TyrA745TOtI/AAAAAAAAFlA/a-PKfZ6Nbog/s200/vicenc-navarro.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Vicent Navarro&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Aunque parezca difícil es importante recordar que hace aproximadamente doce años la socialdemocracia gobernaba en la mayoría de los países de la Unión Europea de los Quince (el grupo de países más desarrollados económicamente de la Unión Europea) y dentro de los países de la Eurozona. Hoy apenas existen gobiernos socialdemócratas en la UE-15 y en la Eurozona.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mucho se ha escrito sobre las causas de este hecho. Pero todo indica que una de las causas más importantes de este declive fue la adopción por parte de tales gobiernos socialdemócratas de políticas de claro corte neoliberal que incluían políticas de austeridad de gasto público (incluyendo gasto público social), políticas fiscales regresivas (reducción de impuestos y aumento de su regresividad), desregulación de los mercados financieros (facilitando la especulación) y laborales (facilitando el despido) y otras intervenciones, que fueron todas ellas altamente impopulares entre sus bases electorales. La evidencia de ello es robusta y no da lugar a dudas. La captación de los equipos económicos de los gobiernos socialdemócratas por parte del pensamiento neoliberal fue una causa determinante de su declive político, declive que se mostró, no sólo en un descenso muy marcado de su apoyo electoral, sino también en una reducción muy significativa del número de militantes y simpatizantes de tales partidos. El desencanto de las bases de los partidos socialdemócratas hacia tales políticas y hacia los dirigentes que las llevaban a cabo, alcanzó unas dimensiones nunca vistas antes en su historia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Su caída electoral en picado fue la causa de que las derechas recuperaran el poder. Una vez en el gobierno, estos partidos conservadores y liberales (en realidad neoliberales) han extendido todavía más estas políticas que han profundizado la recesión, aprovechándose de ésta para poder conseguir lo que siempre desearon, es decir, el debilitamiento del mundo del trabajo y del Estado del Bienestar. La gran impopularidad de tales políticas ha aumentado las posibilidades de que los partidos socialdemócratas puedan recuperar el poder político y gobernar de nuevo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Lo auténticamente preocupante, sin embargo, es que la gran mayoría de tales partidos no han hecho los cambios necesarios en sus políticas económicas, sociales y fiscales (ni tampoco en su personal directivo) que puedan abrir un capítulo nuevo de esperanza para poder salir de lo que va en vía de convertirse en la II Gran Depresión. Tales partidos no han roto con el pensamiento neoliberal que continúa dominando las mayores instituciones que gobiernan la UE-15 y la Eurozona, ni tampoco han presentado una alternativa, claramente expansionista, que permita resolver la situación económica y social de la Unión Europea. Como bien escribe George Irvin, profesor de Economía de la Universidad de Londres, en su último artículo “Have Social Democrats Surrendered?” en (Social Europe Journal), es enormemente decepcionante ver el continuismo entre la “nueva” y la “anterior” socialdemocracia. El supuestamente nuevo PD italiano, el Partido Demócrata de izquierdas (continuador del que fue en su día poderoso Partido Comunista italiano) apoya las políticas neoliberales del mal llamado “gobierno tecnócrata” del Sr. Monti (un banquero ultraliberal). El candidato socialista francés, François Hollande, hace gala de su rectitud fiscal como manera de mantener su credibilidad (entendiendo credibilidad como austeridad). Ed Balls, el portavoz de temas económicos del Partido Laborista, indica que el futuro gobierno laborista mantendrá los recortes del Sr. David Cameron, en caso de que gane las próximas elecciones. Los dos candidatos a la Secretaría General del Partido socialdemócrata español no han hecho ni críticas de las políticas económicas neoliberales del gobierno Zapatero (del cual formaron parte), ni han hecho propuestas claramente expansivas de gasto público para crear empleo, remarcando, en cambio, que los recortes debieran ser menos acentuados (recortes que inició el gobierno Zapatero) de los que realiza el gobierno conservador-neoliberal del PP y la reducción del déficit público debería ser más lenta que lo programado, pero, por lo demás, no hay ninguna apuesta por una gran inversión y aumento notable del gasto público.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Como indica George Irvin, no ha habido un cambio suficiente en la socialdemocracia europea que permita albergar esperanzas para el futuro. Después de todo no es tan difícil ver qué es lo que debiera hacerse en estos momentos de crisis. Es necesaria una inversión masiva en creación de empleo, como ocurrió con el New Deal en EEUU a principios del siglo XX o en los años cuarenta y cincuenta en Europa, en la reconstrucción que siguió a la II guerra Mundial, facilitada por el Plan Marshall. La socialdemocracia europea, por mucho que diga lo contrario, todavía no considera que el mayor problema económico en la UE sea el desempleo y la escasa capacidad adquisitiva de la población, en lugar de la deuda y el déficit público. Parecen no ser conscientes de que estos últimos se resolverán cuando se resuelva el primero, no al revés, como la sabiduría convencional neoliberal predica.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
¿Es posible el New Deal en la Unión Europea y en España?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La respuesta a esta pregunta es un rotundo sí. La Unión Europea tiene los recursos para hacer esta expansión masiva del gasto público con el objetivo de crear empleo en los sectores deficitarios que van desde el Estado del Bienestar a los sectores energéticos y economía alternativa. (Por cierto, la crítica a la socialdemocracia podría también aplicarse a la mayoría de los partidos verdes mayoritarios que no han hecho propuestas de inversión pública masiva a nivel europeo). En realidad, la gran paradoja es que, a pesar del aumento de la productividad que ha estado ocurriendo en todos los países de la UE-15, las rentas del trabajo han disminuido como porcentaje de la renta nacional, y los ingresos al Estado también han estado bajando en la gran mayoría de países de la Eurozona y de a UE-15, incluyendo España. Las rentas del capital, sin embargo, han subido enormemente. Esta realidad, ampliamente documentada en muchos escritos (véase el libro Hay alternativas. Propuestas para crear empleo y bienestar social en España, de Juan Torres, Alberto Garzón y Vicenç Navarro), muestra que sí que hay recursos. El problema es que están mal distribuidos, con excesiva concentración de las rentas en los sectores más pudientes de la sociedad. Y ahí está la raíz del problema, tanto en la UE como en España. No puede haber una inversión masiva encaminada a estimular la economía sin una reforma fiscal redistributiva de gran calado que permita un aumento muy notable de la inversión pública. Tal como he señalado en otro artículo (“El abandono de las políticas redistributivas por las izquierdas gobernantes”. Sistema Digital. 06.01.12), el abandono de las políticas redistributivas por parte de la socialdemocracia (y de los partidos verdes) ha llevado a la crisis actual. A no ser que cambien y recuperen su compromiso con la redistribución, no habrá salida de la crisis. El principio de “a cada uno según su necesidad, de cada uno según su habilidad y capacidad” es tan relevante ahora como en la historia de tal movimiento.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La mala distribución de los recursos ha significado un enorme empobrecimiento del Estado. El fraude fiscal, predominantemente de las rentas superiores, ha alcanzado unos niveles sin precedentes, tanto en la UE como en España. Las cifras estimadas a nivel de la UE consideran que el fraude fiscal representa como promedio el 13% del PIB de la Unión Europea, porcentaje que aumenta mucho más en los países de la periferia. En España es un 23%. Y hay que repetir que este fraude se concentra sobre todo en las rentas superiores, tal como el caso español muestra claramente. Según los técnicos de la Agencia Tributaria del Estado español, el 72% de todo el fraude fiscal en España lo realizan las grandes fortunas, las grandes empresas que facturan más de 150 millones de euros al año (que representan un 0,01% de todas las empresas) y la banca. Este 72% representa 64.000 millones de euros, cantidad equivalente a todos los recortes que está realizando el Estado español. ¿Se atreverán los partidos socialdemócratas a enfrentarse con los grandes evasores fiscales? La experiencia hasta ahora ha sido deprimente.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;Artículo publicado por Vicenç Navarro en el diario digital EL PLURAL, 30 de enero de 2011.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-8389714721088087753?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8389714721088087753'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8389714721088087753'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/se-requieren-cambios-mas-profundos-en.html' title='Se requieren cambios más profundos en la socialdemocracia que los que se están proponiendo - Vicenç Navarro'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-DzH9BGcGirs/TyrA745TOtI/AAAAAAAAFlA/a-PKfZ6Nbog/s72-c/vicenc-navarro.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3777165406383344233</id><published>2012-02-02T07:28:00.000+01:00</published><updated>2012-02-02T07:28:55.605+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Dan susto al miedo'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='CARLOS ETCHEVARRÍA'/><title type='text'>Dan susto al miedo - Carlos Etchevarría</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-O3tYSBmYw8w/Tyos-wOywSI/AAAAAAAAFk4/ZA373BfPLBI/s1600/rajoy.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="141" src="http://1.bp.blogspot.com/-O3tYSBmYw8w/Tyos-wOywSI/AAAAAAAAFk4/ZA373BfPLBI/s200/rajoy.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Un silente Rajoy cae torpemente en la trampa del micrófono abierto, y ríe en Europa la gracia de vaticinar una huelga general como respuesta a las políticas de austeridad que preconiza desde hace tiempo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Cada ministro va desgranando lo que el presidente calla, y como los apocalípticos siervos de Satanás, se apresuran a destruir los derechos sociales en la tierra hispana.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Todo ello con la complacencia de esos señores de ridícula indumentaria y métodos inquisitoriales que han saludado, como buena noticia, la irrupción en las aulas del catecismo del P. Astete en sustitución de Educación para la Ciudadanía. Wert, ínclito ministro de educación a quien debemos la idea, también asoma el plumero racista al atribuir el fracaso escolar en Ceuta y Melilla a la avalancha marroquí. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Gallardón es un ser aparente, como lo era Fraga. Parece y no es. Siempre tiene un guiño progresista para ocultar el cacumen cavernícola. Erigido en desatascador de juzgados, promueve a los notarios para celebrar bodas, divorcios y quien sabe si entierros. Toda una acción progresista en el camino del laicismo que ejercita en la intimidad, pues elimina de estos menesteres a los sotanosaurios, al tiempo que engorda las arcas notariales con cargo a las parejas.&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
Advertencia: como no le gustan los matrimonios homosexuales, algo hará para remediar esa infamante y antinatural coyunda. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Su incursión en el aborto le hace retroceder al pasado, si bien advierte que no meterá en la cárcel a las que lo realicen (respiren). Sin ese elemento coactivo, no le queda otra que sacar de la sanidad pública la prestación y cerrar las clínicas privadas, volviendo al tradicional turismo interruptor de embarazos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Como en tiempos pasados, el pueblo gritará: vivan las cadenas, viva la inquisición. O a lo mejor no, y se organiza un poyo de armas tomar. ¡Ay la España de Machado!&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3777165406383344233?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3777165406383344233'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3777165406383344233'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/dan-susto-al-miedo-carlos-etchevarria.html' title='Dan susto al miedo - Carlos Etchevarría'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-O3tYSBmYw8w/Tyos-wOywSI/AAAAAAAAFk4/ZA373BfPLBI/s72-c/rajoy.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-589293048157921183</id><published>2012-02-01T17:23:00.002+01:00</published><updated>2012-02-01T17:30:13.788+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='tan cerca y tan lejos'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Kostka Fernández'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='África'/><title type='text'>África, tan cerca y tan lejos - Kostka Fernández</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-zKmQa-jLwfU/TylkofOU7zI/AAAAAAAAFkw/kllNOSlONC0/s1600/Africa+democracia.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://1.bp.blogspot.com/-zKmQa-jLwfU/TylkofOU7zI/AAAAAAAAFkw/kllNOSlONC0/s200/Africa+democracia.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Atrás quedan, salvo excepciones, las escenas que de niños veíamos sobre África. El continente negro está despertando a pasos agigantados y los europeos que sólo la tenemos a 14 kilómetros ni nos enteramos, otros sí.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
África es ya un continente con un enorme potencial económico que algunos están descubriendo, pero los europeos le damos la espalda; no así los chinos que literalmente están comprando el continente. África posee una población que supera los 1.000 millones de habitantes y en la última década su PIB ha crecido el doble que la media del mundo occidental, si bien es cierto que su posición de partida es muy inferior. Su PIB total, que es de 1,26 billones de euros, supera al de India o Rusia y se espera en la próxima década crecimientos superiores al 6% anual. El consumo se incrementa a un ritmo dos veces superior al de los países que forman la OCDE y todo indica que África está saliendo del letargo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Los africanos empiezan a tener acceso a bienes de consumo que hace sólo unos años eran impensables y los productos chinos se ajustan al todavía escaso poder adquisitivo de la mayoría de los africanos, especialmente los derivados del plástico y el textil. Se están empezando a construir infraestructuras de comunicación y el acceso a internet empieza a ser ya una realidad en algunos lugares. Parece que hay futuro.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Pero el futuro sólo existirá si existen sólidas y democráticas instituciones políticas nacionales y supranacionales. En el norte, la primavera árabe parece hacer brotar incipientes luces de democracia, al menos en algún grado. En Senegal, en el occidente,&amp;nbsp; por ejemplo, estos días se están produciendo protestas de tinte pre-democrático&amp;nbsp; después de que el Consejo Constitucional validase la candidatura del presidente Wade a las elecciones generales del próximo 26 de febrero, e inhabilitase la del cantante Youssou Ndour y otros dos candidatos independientes. Las manifestaciones rechazan la candidatura de Wade, de 85 años de edad y que aspira a un tercer mandato consecutivo, considerado por la&amp;nbsp; oposición inconstitucional. El pueblo está en la calle y grita democracia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
En cuanto a la construcción de una organización supranacional estamos asistiendo al cuarto intento en los últimos 55 años. Los intentos previos de unir políticamente al continente como la Unión de Estados Africanos creada por Kwame Nkrumah en 1958, o la Organización para la Unidad Africana de 1963, o la Comunidad Económica Africana fundada en 1981 han sido un rotundo fracaso.&amp;nbsp; El cuarto proyecto es la Unión Africana, de clara inspiración europea, que pretende incrementar la integración económica y política, así como reforzar la cooperación entre sus estados miembros. La organización nació a partir de la Declaración de Sirte en la ciudad homónima de Libia el 9 de septiembre de 1999, a la que siguieron una serie de cumbres en Lomé en el año 2000,&amp;nbsp; donde se redactó el acta constitutiva de la U.A., en la que se hacía un llamamiento a la diáspora africana a implicarse activamente en el desarrollo de la Unión, o la celebrada en Lusaka en el año 2001, donde se aprobó el plan para la instauración de la Unión.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
El camino que queda es largo y precisa de la ayuda internacional, política y económica. Sin la primera no habrá forma de derrocar las todavía salvajes dictaduras que perviven en el hermoso continente africano, pero sin la segunda no habrá desarrollo y crecimiento sostenido. Son imprescindibles también instituciones económicas que permitan a consumidores, empresas y estados acceder a la financiación y generar inversión, so pena que sean terceros países, como ocurre en la actualidad, quienes no sólo financien sino exploten para su propio beneficio las ingentes materias primas de que goza el continente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Europa no puede ni debe permanecer al margen del desarrollo político y económico de África, aunque sólo sea por las posibilidades que ofrece un mercado potencial casi tan grande como el chino, pero a sólo 14 kilómetros de distancia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-589293048157921183?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/589293048157921183'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/589293048157921183'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/02/africa-tan-cerca-y-tan-lejos-kostka.html' title='África, tan cerca y tan lejos - Kostka Fernández'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-zKmQa-jLwfU/TylkofOU7zI/AAAAAAAAFkw/kllNOSlONC0/s72-c/Africa+democracia.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-4133598809402241768</id><published>2012-01-31T19:31:00.000+01:00</published><updated>2012-01-31T19:31:49.558+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Antonio Campos Romay'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Tamén róubannos a utopía'/><title type='text'>Tamén róubannos a utopía - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-X4sxU0ysDSo/TygzLXCytwI/AAAAAAAAFko/SRYIJXZI3M4/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-X4sxU0ysDSo/TygzLXCytwI/AAAAAAAAFko/SRYIJXZI3M4/s1600/clip_image002.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Tomas Moro&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html" target="_blank"&gt;(Leer en castellano)&lt;/a&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;A utopía, motor de progreso e esbozo de horizontes distintos, antecedenos desde que Tomás Moro reclamase a nosa atención cara a ela nunha das súas mellores obras. Relátanos como debera ser un mundo perfecto no que as inxustizas ou non existisen ou fosen manexables. Algo que en parte probablemente bebeu en “A República” de Platón. Utopía, un “non lugar”, unha localización inexistente ou imposible de atopar, aínda que os seus soños aportan sentido á nosa existencia cando a realidade móstrase insuficiente.&amp;nbsp; A Academia Española define “utopía” como “aquel plan, proxecto, doutrina ou sistema óptimo que aparece como quimérico no instante da súa enunciación”. Pero como Martín Buber,&amp;nbsp; equiparaa a “a visión do xusto nun tempo perfecto”.&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
As utopías, verificables especialmente desde o século XVIII ata hoxe na súa conversión paulatina en realidades de uso corrente. Dinos Eduardo Galeano que a utopía está no horizonte. “Camiño dous pasos, ela afástase dous pasos e o horizonte córrese dez pasos máis aló. Entón para que serve a utopía? Para iso, serve para camiñar”.&amp;nbsp; Certamente así viña sendo. Na utopía de onte, tramouse a realidade de hoxe, e cabria esperar que na utopía de hoxe mañá palpitasen novas realidades. Pero o presente móstranos que non é así. Máis ben ao contrario. Hoxe, o lavado de cerebro colectivo orquestrado desde os ángulos escuros, procura inducirnos á conversión nunha sociedade que renuncia ao seu dereito á utopía. Unha sociedade amedrentada. Que dimite de si mesma afundida nun escenario groseiro no que non quede lugar para os soños, a dignidade nin o respecto aos proxectos de vida. Unha sociedade que se fai fráxil enlamada no individualismo e sometida aos intereses inconfesables dos etéreos, incorpóreos, pero omnipresentes secuestradores do futuro. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fai apenas trinta e cinco anos tiñamos grandes esperanzas. Fermosos soños. Quizais excesivos por próximos&amp;nbsp; á utopía da sociedade perfecta. Pero cada día que pasa, alguén, – sempre alguén-, -sempre os mesmos-, patexan os soños e as esperanzas. Hoxe utopía e melancolía parecen a face e o envés dunha mesma moeda. É Jano, dual e moi distinta:&amp;nbsp; a dos cidadáns, (xa súbditos por partida dobre: política e económica),&amp;nbsp; que dificilmente verana realizada e a do capitalismo globalizado e os seus profetas, tafures que xogan cartas marcadas e&amp;nbsp; levan xa o triunfo no peto. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O drama da sociedade actual é a convicción que cernese entre asalariados e subordinados de que é unha utopía inalcanzable&amp;nbsp; pensar e anhelar algo digno, coherente coa súa condición de seres humanos. Cabe preguntarse con Andrés Rivera, convertido de obreiro téxtil en Premio Nacional de Literatura en Arxentina, Que nos faltou para que a utopía vencese á realidade? Que derrotou á utopía? A resposta podería estar no que nos auguran as novelas distopicas clásicas, “1984”, “Un mundo feliz, “A rebelión na granxa” ou máis recentes “As leis do mercado” ou “A Longa Marcha”. Manipulación e&amp;nbsp; adoutrinamento masivo. Algo que pode exercer tanto un estado autoritario como a mano posuidora dos medios de transmisión e alienación que desde un control absoluto, condicionan a vida e existencia baixo unha fachada de benevolencia&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un home que se fixo famoso no cine polos seus calzóns caídos pero tamén polo seu corazón xeneroso, Mario Moreno dicía “quero máis unha liberdade perigosa que unha servidume tranquila”. O seu compatriota Emiliano Zapata noutro momento histórico afirmaba “quero morrer sendo escravo dos principios, non dos homes”. Ambos compartían unha utopía rota por unha distopía perversa onde a realidade, a que&amp;nbsp; hoxe vemos, transcorre por unha senda oposta á sociedade próxima á&amp;nbsp; ideal. Unha sociedade na que como di Jacques Prévert “o ministerio de economía debería chamarse ministerio da miseria xa que o ministerio da guerra non se chama nunca o ministerio da paz”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Utopía é crer nas liberdades políticas que tanto gustan verbalizar os detentadores do poder cando son apenas frustracións mentres non se conquiste a liberdade económica dos débiles. De nada vale renegar da existencia da loita de clases&amp;nbsp; e descoñecer a subsistencia de intereses antagónicos na sociedade cando a explotación dos mercados con man de ferro e hipócrisia de colo branco rebenta aos pequenos e medianos empresarios e aos asalariados. Ou cando o sistema xurídico e institucional pon os seus mecanismos ao servizo dunha clase e intereses determinados, cuxo epicentro, en moitas ocasións radica a miles de quilómetros de distancia.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-4133598809402241768?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4133598809402241768'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4133598809402241768'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/tamen-roubannos-utopia-antonio-campos.html' title='Tamén róubannos a utopía - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-X4sxU0ysDSo/TygzLXCytwI/AAAAAAAAFko/SRYIJXZI3M4/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2648972481325055445</id><published>2012-01-31T13:43:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:35:39.540+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Equilibrio presupestario y déficit democrático'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='FRANCISCO BASTIDA FREIJEDO'/><title type='text'>Equilibrio presupuestario y déficit democrático - Francisco Bastida Freijedo</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-cPRRB0PWGGw/Tyft1vn-kQI/AAAAAAAAFkg/2DMgFzKokxQ/s1600/equilibrio-financiero-equilibrio-estable--thumb5456857.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-cPRRB0PWGGw/Tyft1vn-kQI/AAAAAAAAFkg/2DMgFzKokxQ/s200/equilibrio-financiero-equilibrio-estable--thumb5456857.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CKostka%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CKostka%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"&gt;&lt;/link&gt;&lt;o:smarttagtype name="PersonName" namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags"&gt;&lt;/o:smarttagtype&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CKostka%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CKostka%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"&gt;&lt;/link&gt;    &lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;    &lt;m:dispdef&gt;    &lt;m:lmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:rmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;    &lt;m:wrapindent m:val="1440"&gt;    &lt;m:intlim m:val="subSup"&gt;    &lt;m:narylim m:val="undOvr"&gt;   &lt;/m:narylim&gt;&lt;/m:intlim&gt; &lt;/m:wrapindent&gt;&lt;style&gt;
&lt;!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
 {font-family:"Cambria Math";
 panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
 mso-font-charset:1;
 mso-generic-font-family:roman;
 mso-font-format:other;
 mso-font-pitch:variable;
 mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
 {mso-style-unhide:no;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-parent:"";
 margin:0cm;
 margin-bottom:.0001pt;
 mso-pagination:widow-orphan;
 font-size:12.0pt;
 font-family:"Times New Roman","serif";
 mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}
h1
 {mso-style-unhide:no;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-link:"Título 1 Car";
 mso-margin-top-alt:auto;
 margin-right:0cm;
 mso-margin-bottom-alt:auto;
 margin-left:0cm;
 mso-pagination:widow-orphan;
 mso-outline-level:1;
 font-size:24.0pt;
 font-family:"Times New Roman","serif";}
span.Ttulo1Car
 {mso-style-name:"Título 1 Car";
 mso-style-unhide:no;
 mso-style-locked:yes;
 mso-style-link:"Título 1";
 mso-ansi-font-size:24.0pt;
 mso-bidi-font-size:24.0pt;
 mso-font-kerning:18.0pt;
 font-weight:bold;}
.MsoChpDefault
 {mso-style-type:export-only;
 mso-default-props:yes;
 font-size:10.0pt;
 mso-ansi-font-size:10.0pt;
 mso-bidi-font-size:10.0pt;}
@page Section1
 {size:612.0pt 792.0pt;
 margin:70.85pt 3.0cm 70.85pt 3.0cm;
 mso-header-margin:36.0pt;
 mso-footer-margin:36.0pt;
 mso-paper-source:0;}
div.Section1
 {page:Section1;}
--&gt;
&lt;/style&gt;    &lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;La sorpresa política del pasado verano fue la propuesta del presidente Zapatero de reformar la Constitución para imponer un límite en el gasto público en función de los ingresos. Llama la atención que algo que ya existe en una ley se quiera llevar al texto constitucional y que el PP, reacio a cualquier acuerdo con el Gobierno, se haya prestado con diligencia al pacto.&lt;/span&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;br /&gt;
&lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;&lt;m:dispdef&gt;&lt;m:lmargin m:val="0"&gt;&lt;m:rmargin m:val="0"&gt;&lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
En efecto, la exigencia de equilibrio financiero ya existe desde 2001 en una ley General de Estabilidad Presupuestaria, cuyo texto, tras diversas reformas, se refundió en 2007 y está vigente. Su incumplimiento reiterado no se soluciona poniendo una cláusula general en la Constitución; primero, porque podría incumplirse también y, segundo, porque su enunciado será tan genérico que su concreción se remitirá a una ley orgánica, tal como se prevé en el acuerdo alcanzado por el Gobierno, el PSOE y el PP. Si lo que se pretende es adecuar los márgenes del déficit estructural público a los que establezca la Unión Europea, para eso no hace falta reformar la Constitución, y según cómo se disponga en la UE, ni siquiera una transposición en una ley estatal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Se argumenta que poner en la Constitución la exigencia de limitar el déficit público es un mensaje de seriedad que se envía a los mercados, pero esto no pasa de ser un operación de imagen, de fuegos artificiales. Lo que da tranquilidad a los mercados es la credibilidad en el cumplimiento de la ley de Estabilidad, venga o no obligada por la Unión Europea y no una cláusula inscrita en la Constitución. Además, mal se van a calmar los mercados con este maquillaje constitucional si, como se prevé, la limitación presupuestaria sólo será efectiva en el año 2020.&lt;/span&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;br /&gt;
&lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;&lt;m:dispdef&gt;&lt;m:lmargin m:val="0"&gt;&lt;m:rmargin m:val="0"&gt;&lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Merkel ha instado a Zapatero a esta reforma, pero España no es un país federal, como Alemania. Si uno de los problemas del déficit es el endeudamiento de las comunidades autónomas, no es necesario que la Constitución establezca un techo al gasto público para que sea de obligado cumplimiento por éstas. El Estado tiene, según la Constitución, competencia exclusiva para regular las bases y para coordinar la planificación general de la actividad económica (art. 149.1.13) y puede adoptar las medidas necesarias para forzar a aquéllas al cumplimiento forzoso de sus obligaciones (dispuestas ya en la vigente ley General de Estabilidad Presupuestaria) o para la protección del interés general de España (art. 155.1).&lt;/span&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;br /&gt;
&lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;&lt;m:dispdef&gt;&lt;m:lmargin m:val="0"&gt;&lt;m:rmargin m:val="0"&gt;&lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
La cláusula que se introduzca en la Constitución acabará siendo una obviedad, porque no fijará el porcentaje de desviación del déficit y además contará con excepciones. Quedará no como una regla que cumplir, sino como un principio de equilibrio presupuestario que ha de tenerse en cuenta. El meollo de la cuestión estará en la ley orgánica que la concrete. Si esto es así, no habría que ponerse en pie de guerra, como si se tratase del fin del Estado social, tal como gesticulan los sindicatos. El miedo es que la cláusula sirva de excusa para recortar el gasto social, pero eso es engañarse tanto como pensar que los mercados quedan tranquilizados por la reforma constitucional. El gasto social se reducirá si no se quiere equilibrar el presupuesto con un aumento de ingresos o si se orienta el gasto hacia medidas que desatiendan las políticas sociales. El PP presume de ser el adalid del déficit cero, pero ahí están las comunidades autónomas gobernadas por sus dirigentes o el Ayuntamiento de Madrid, para demostrar lo contrario. El despilfarro no es de los gobiernos socialistas ni todo déficit se debe al despilfarro, pero la derecha y la propia izquierda han ayudado a cultivar la imagen de que el equilibrio presupuestario es de derechas y el endeudamiento público es de izquierdas. Por eso el PP se ha apuntado presto a esta reforma constitucional que le sirve de propaganda de su ideología liberal, a la vez que de descrédito de un Gobierno que entra en el redil de la ortodoxia económica de los mercados.&lt;/span&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;br /&gt;
&lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;&lt;m:dispdef&gt;&lt;m:lmargin m:val="0"&gt;&lt;m:rmargin m:val="0"&gt;&lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Lo que indigna no es el contenido de la reforma constitucional&amp;nbsp; Es la forma de hacerla. Una improvisación del presidente Zapatero y una frivolidad del Gobierno y del PP, a la que se suma el PSOE. En cuatro años Gobierno y oposición han sido incapaces de revisar la Constitución en asuntos en los que aparentemente estaban de acuerdo, y al final de la legislatura, poniéndole voz a los deseos de Merkel, el Presidente sorprendió con una propuesta que nunca estuvo encima de la mesa. La ocurrencia asombra incluso a su propio partido, teniendo que aceptar el candidato Rubalcaba la idea de la reforma, una vez que ya habían llegado a un acuerdo Zapatero y Rajoy. El asunto es grave porque refleja el desprecio hacia las formas democráticas y a lo que representa la Constitución, que es tratada como si fuese un decreto-ley que hay que despachar en dos días, sin apenas debate. Todo ello en una legislatura ya conclusa y con unas elecciones a tres meses, que es el escenario adecuado para que democráticamente los partidos propongan y debatan con la ciudadanía sus proyectos de reforma constitucional.&lt;/span&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;br /&gt;
&lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;&lt;m:dispdef&gt;&lt;m:lmargin m:val="0"&gt;&lt;m:rmargin m:val="0"&gt;&lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El referéndum no tendría que convocarse para pronunciarse sobre una reforma cuyo contenido podría ser de general aceptación. Pero, dadas las circunstancias, sí es conveniente, pese al gasto que supone, para rechazar el procedimiento seguido, un apaño en la oscuridad entre dos líderes políticos para una reforma innecesaria. Puede que los diputados del PSOE y del PP se comporten como súbditos de sus partidos y apoyen la reforma, pero los ciudadanos tienen derecho a afirmar su condición de tales.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Zapatero remató la soga con la que colgar a Rubalcaba y a su partido. Este arrebato de última hora es una de sus más grandes equivocaciones, pero parece que no quiso irse sin dejar constancia de que es un hombre de Estado. Lamentablemente, ha sucumbido a la tentación de hacerse una estatua para la historia con la Constitución como pedestal. Que las palomas hagan su trabajo.&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;&lt;m:dispdef&gt;&lt;m:lmargin m:val="0"&gt;&lt;m:rmargin m:val="0"&gt;&lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;&lt;style&gt;
Font Definitions */
 @font-face
 {font-family:"Cambria Math";
 panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
 mso-font-charset:1;
 mso-generic-font-family:roman;
 mso-font-format:other;
 mso-font-pitch:variable;
 mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
 {mso-style-unhide:no;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-parent:"";
 margin:0cm;
 margin-bottom:.0001pt;
 mso-pagination:widow-orphan;
 font-size:12.0pt;
 font-family:"Times New Roman","serif";
 mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}
h1
 {mso-style-unhide:no;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-link:"Título 1 Car";
 mso-margin-top-alt:auto;
 margin-right:0cm;
 mso-margin-bottom-alt:auto;
 margin-left:0cm;
 mso-pagination:widow-orphan;
 mso-outline-level:1;
 font-size:24.0pt;
 font-family:"Times New Roman","serif";}
span.Ttulo1Car
 {mso-style-name:"Título 1 Car";
 mso-style-unhide:no;
 mso-style-locked:yes;
 mso-style-link:"Título 1";
 mso-ansi-font-size:24.0pt;
 mso-bidi-font-size:24.0pt;
 mso-font-kerning:18.0pt;
 font-weight:bold;}
.MsoChpDefault
 {mso-style-type:export-only;
 mso-default-props:yes;
 font-size:10.0pt;
 mso-ansi-font-size:10.0pt;
 mso-bidi-font-size:10.0pt;}
@page Section1
 {size:612.0pt 792.0pt;
 margin:70.85pt 3.0cm 70.85pt 3.0cm;
 mso-header-margin:36.0pt;
 mso-footer-margin:36.0pt;
 mso-paper-source:0;}
div.Section1
 {page:Section1;}
--&gt; 
&lt;/style&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2648972481325055445?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2648972481325055445'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2648972481325055445'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/equilibrio-presupuestario-y-deficit.html' title='Equilibrio presupuestario y déficit democrático - Francisco Bastida Freijedo'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-cPRRB0PWGGw/Tyft1vn-kQI/AAAAAAAAFkg/2DMgFzKokxQ/s72-c/equilibrio-financiero-equilibrio-estable--thumb5456857.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3751801025916524346</id><published>2012-01-31T13:38:00.000+01:00</published><updated>2012-01-31T13:38:51.568+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='El desastre del concurso eólico de la Xunta'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidoro gracia plaza'/><title type='text'>El desastre del concurso eólico de la Xunta - Isidoro Gracia Plaza</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-6SzQSeo8COM/Tyfgb9OFRdI/AAAAAAAAFkQ/_eX68h4IsUY/s1600/Sector_eolico_gallego.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://3.bp.blogspot.com/-6SzQSeo8COM/Tyfgb9OFRdI/AAAAAAAAFkQ/_eX68h4IsUY/s200/Sector_eolico_gallego.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;En octubre de 2009,&lt;span&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;a raíz de la decisión de la actual Xunta de la anulación del concurso eólico aprobado por la del bipartido, escribí un artículo que se titulaba: &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;LA SUSPESIÓN DEL CONCURSO EÓLICO, UNA MALA NOTICIA, en él sostenía que, con todos los errores cometidos por la Consellería en manos del BNG, &lt;span&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;i&gt;“&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;la mala solución dada al concurso era mucho mejor que la “no solución”, a la que nos llevan las decisiones de la actual XUNTA y el auto judicial (provisional) que paraliza el avance en la ejecución de las inversiones derivadas del concurso”.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;  &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;También auguraba que la decisión traería numerosas dificultades, y de cierta gravedad, para las iniciativas que se tomaran sobre el parque eólico futuro: &lt;u&gt;me quedé muy corto&lt;/u&gt;. La decisión del gobierno de la nación de paralizar indefinidamente la instalación de nueva potencia en energías renovables, ha devenido en un verdadero desastre, para el conjunto España, pero también y muy especialmente para Galicia, a quien se le paralizan las inversiones en unos 2.000 megavatios eólicos, (potencia equivalente a la de dos grandes centrales nucleares) y lo que es peor las inversiones complementarías en proyectos industriales y de desarrollo comprometidas por los nuevos adjudicatarios. Al tiempo que la misma existencia de la industria gallega de fabricación de componentes de &lt;span&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;generadores se ve seriamente comprometida, en un momento en que la crisis socaba las bases de todo el, no muy potente, sector industrial gallego.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;Es el momento de recordar que tal y como indicaba en el artículo de 2009 &lt;i&gt;“solo un 30% de la energía primaria consumida en Galicia procede de un origen autóctono, y que sin embargo existen excedentes de producción en electricidad, además que en esta área los recursos propios son capaces de cubrir “casi” el 100% del consumo interno con fuentes primarias autóctonas, cualquier avance en la implantación de renovables es bueno para Galicia y para el conjunto de España”.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;&lt;i&gt;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;  &lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;span style="color: #333333;"&gt;Pero lo que resulta más sorprendente, negativo y catastrófico, es que el sujeto obligado a defender los intereses más próximos de los ciudadanos gallegos, la Xunta, no solo se inhiba en el problema, haciendo caso omiso del cumplimiento sus obligaciones, sino que sea un factor de apoyo a una decisión que va en contra de las propias tomadas en su Consello Oficial y publicadas en el DOGA ( Diario Oficial de Galicia), traicionando, sin ningún tipo de duda, lo que juraron o prometieron ante la Biblia y el Estatuto.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3751801025916524346?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3751801025916524346'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3751801025916524346'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/el-desastre-del-concurso-eolico-de-la.html' title='El desastre del concurso eólico de la Xunta - Isidoro Gracia Plaza'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-6SzQSeo8COM/Tyfgb9OFRdI/AAAAAAAAFkQ/_eX68h4IsUY/s72-c/Sector_eolico_gallego.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7735984398000424008</id><published>2012-01-30T19:55:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T13:48:48.784+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='REMEDIOS PARA A DÉBEDA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='XOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><title type='text'>Remedios para a débeda - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-Gt_MEX-8lSw/TybndIZkvDI/AAAAAAAAFkI/4w_yVQbL0QE/s1600/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="134" src="http://4.bp.blogspot.com/-Gt_MEX-8lSw/TybndIZkvDI/AAAAAAAAFkI/4w_yVQbL0QE/s200/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luís Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;España produce agora o mesmo que fai cinco anos pero destruíu uns tres millóns de empregos e ten que soster a dous millóns máis de persoas. A diferenza de España, outros países xa recuperaron o perdido na recesión. Que lle impide a España, de novo abocada a outra caída do PIB, seguir o ritmo de recuperación países como Alemaña ou Estados Unidos? Entre outras cousas, a falta de competitividade e a súa elevada débeda, sobre todo a privada, que se multiplicou por tres na década do 2000. De feito, o problema máis grave en España non é o déficit, nin a débeda pública, o é a débeda privada e xerar menos ingresos que pagos ao exterior, de maneira que o país ten desequilibrio comercial e financeiro, e todo o demais, incluído o paro e o déficit, é unha consecuencia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Semellante aumento do endebedamento de empresas e familias tivo que ver coa abundancia de liquidez en pleno boom inmobiliario, o descenso dos tipos de interese e a escasa percepción do risco. Volver á normalidade consumirá anos, probablemente uns cinco, polo que ata o 2015 ou 2016 non se alcanzará un nivel normal de débeda, coa repercusión negativa que iso ten en termos de investimento e de crecemento. En resumidas contas, antes de volver investir haberá que pagar o moito que se debe.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A falta de crédito bancario, que non é máis que unha consecuencia de todo o anterior, coloca ás empresas españolas ante a necesidade de atopar financiamento alternativo, a risco de non sobrevivir nuns casos e de non seguir desenvolvéndose noutros. Nese sentido, os mercados de capitais e, en particular, a Bolsa preséntanse como unha saída, e non só para as grandes corporacións, senón tamén para compañías medianas que poden ir saíndo ao Mercado Alternativo Bolsista, o MAB, dedicado a empresas de reducida capitalización que buscan expandirse.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7735984398000424008?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7735984398000424008'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7735984398000424008'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/remedios-para-debeda-xose-luis-gomez.html' title='Remedios para a débeda - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-Gt_MEX-8lSw/TybndIZkvDI/AAAAAAAAFkI/4w_yVQbL0QE/s72-c/jose+luis+g%C3%B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-6125603655165327354</id><published>2012-01-30T11:46:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T13:52:45.084+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JACINTO PARGA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='ROMPER LA BARAJA: UNA IDEA PARA LA ACTUALIZACIÓN DE LA AUTOESTIMA SOCIALDEMÓCRATA'/><title type='text'>Romper la baraja: una idea para para la actualización de la autoestima socialdemócrata - Jacinto Parga Fernández</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-aygvIciArw0/TyZ0YFv-3_I/AAAAAAAAFkA/ggcqph1DoLc/s1600/jacinto.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-aygvIciArw0/TyZ0YFv-3_I/AAAAAAAAFkA/ggcqph1DoLc/s1600/jacinto.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Jacinto Parga Fdez.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Islandia está a las puertas de entrar de nuevo en la senda del crecimiento económico.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un explícito populismo sintetizaba la receta del éxito: "Después de encarcelar a políticos y banqueros Islandia vuelve a crecer".&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Lo cierto es que hoy todavía hay políticos y banqueros en Islandia. Tal vez incluso, algunos de ellos hayan colaborado decisivamente para que mejoren las expectativas económicas de los islandeses. Pero los principales responsables del crack islandés han sido apartados cuando no encarcelados.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El crecimiento económico se alimenta de un intangible que es la confianza.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En España se prevé entrar en recesión en el próximo trimestre.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En España no nos fiamos de nuestros políticos, tampoco de nuestros banqueros. Seguramente porque aquellos que alguna vez, nos han engañado, todavía están hoy en disposición de volver a hacerlo. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Y así lo atestiguan las propuestas económicas y tecnócratas que obligan asumir sacrificios en lugar de exigir responsabilidades.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Para recuperar la confianza, los islandeses primero tuvieron que recurrir a la rebeldía. No contra el sistema, ni siquiera contra el poder establecido, sino contra la desfachatez.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por ejemplo, es una desfachatez, prestarle 500.000 millones de euros a la banca a un 1% cuando, la deuda de los paises que le prestan el dinero, se ha comprado en el caso de España al 5%, y de Francia al 3%. Negocio redondo para la banca, sacrificio para los ciudadanos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Rompamos la baraja. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Basta ya de resarcir al infractor o al incompetente y de castigar a los inocentes.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El principio islandés ha sido claro: el que la hace la paga, por muy poderoso que sea. Los que no la “han hecho” no la pagan. Exigencia de responsabilidades, y a partir de ahí, rigor técnico y Política.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nuestro deber como ciudadanos no es asumir sacrificios, sino exigir responsabilidades. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La mayoría de los ciudadanos de este país, asumen sacrificios cada día. ¿Cómo pedir nuevos sacrificios a quien se tiene que levantar cada día para trabajar y ganarse el sustento? ¿Cómo pedir nuevos sacrificios a quien ni siquiera tiene la oportunidad de trabajar?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Estamos huérfanos de solidaridad en la acción política, y sobrados de desfachatez disfrazada de tecnocracia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La salida de este laberinto, pasa por librarnos de este juego absurdo que deposita las riendas de la acción política en adinerados financieros y apocados políticos, entre cuyos valores no está el de la solidaridad. Antes de asumir recetas&amp;nbsp; económicas, analicemos su naturaleza política, y la escala de valores de sus prescriptores, a la luz de su trayectoria y compromisos vitales.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-6125603655165327354?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6125603655165327354'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6125603655165327354'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/romper-la-baraja-una-idea-para-la.html' title='Romper la baraja: una idea para para la actualización de la autoestima socialdemócrata - Jacinto Parga Fernández'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-aygvIciArw0/TyZ0YFv-3_I/AAAAAAAAFkA/ggcqph1DoLc/s72-c/jacinto.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-663506392002476565</id><published>2012-01-30T11:39:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:01:18.217+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='POPULISMO XUSTICEIRO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='XOSÉ A. GACIÑO'/><title type='text'>Populismo Xusticeiro - Xosé A. Gaciño</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-fOkjtYxlkyo/TyZzLJ5prHI/AAAAAAAAFj4/BGduEVNLBNo/s1600/XOSE+LUIS+GACI%C3%91O.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-fOkjtYxlkyo/TyZzLJ5prHI/AAAAAAAAFj4/BGduEVNLBNo/s200/XOSE+LUIS+GACI%C3%91O.jpg" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Xosé A. Gaciño&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Tiña razón o ministro de Xustiza cando, na presentación dos seus proxectos lexislativos na comisión correspondente do Congreso, expresaba a súa sorpresa pola sorpresa que mostrara la oposición ante unhas propostas que formaban parte do programa electoral do PP. Efectivamente, modificar a lei do aborto, establecer a cadea perpetua ou endurecer a lei do menor son ideas que os conservadores tiñan anunciado (e que os sectores máis ultradereitistas esixían desde hai tempo). Non deben sorprender, nin siquera porque sexa Alberto Ruiz-Gallardón quen o anuncie. O ex alcalde de Madrid pasa por ser do máis presentábel da dereita española, pero non deixa de ser dereita (ademais, dos discípulos directos de Fraga).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Quizais é que algúns non rematan de enterarse do cambio político que supón o regreso do PP ao Goberno. Obsesionados pola crise e encadeados como estamos á política económica neoliberal imperante na Unión Europea, pode que se pensase que estes viñan só a arranxar as contas para saír máis rápido do estancamento e que, se esas contas hai que facelas en clave ultracapitalista, mellor os convencidos de toda a vida que os conversos vergoñentos. Pode que algúns (ou moitos) votantes se fixesen ese razoamento nas últimas eleccións xerais: que os populares tomarían con máis decisión e convencemento as medidas necesarias para saír da crise, unha vez que as adoptadas polos socialistas (prácticamente no mesmo sentido que o goberno actual) non daban o froito desexado no momento oportuno.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Pero estes non veñen só a resolver o problema económico (que está por ver que o resolvan e con qué consecuencias) e os proxectos de Ruiz-Gallardón serven para recordalo. Na etapa dos gobernos de Aznar non tocaron a lei do aborto, nin siquera cando tiveron maioría absoluta, pero agora o clima é diferente: aínda están moi recentes as protestas contra a reforma da ministra Bibiana Aído (posíbelmente a máis insultada dos últimos gobernos socialistas, só superada polo propio Rodríguez Zapatero), que ten ademais un matiz que molesta especialmente á dereita, o matiz de que, dentro das primeiras catorce semanas do embarazo, é a muller a que decide. En canto ás outras medidas anunciadas, forman parte do que algúns chaman populismo punitivo, que responde ao clima de alarma social xerado por casos excepcionais.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Da chamada lei do menor, aprobada hai doce anos (baixo goberno do PP, por certo), chamoume sempre a atención de que, ante cada caso polémico, se acumulaban as críticas contra a lei, sen que ninguén saíse na súa defensa, como se fose un texto caído do ceo, que non tivera sido debatido, enmendado e aprobado nas Cortes Xerais. Ao longo deste tempo, ademais, foi reformada varias veces sen que deixase de ser criticada cada vez que había un delito no que estivese involucrado un menor, e co mesmo sorprendente silencio dos autores da correspondente reforma.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Polo que se refire á "cadea permanente revisábel", eufemismo para evitar a denominación máis contundente de cadea perpetua, é outro producto populista, derivado da tan estendida como falaz idea de que en España os delincuentes apenas paran no cárcere (sendo o segundo país con menor delincuencia de Europa, España é o país con maior número proporcional de reclusos e coa media máis alta de estancia na prisión). Alúdese a que outros países europeos contemplan a cadea perpetua tamén revisábel. Esquécese que, neses países, foron pasando da cadea perpetua á revisión periódica desa cadea, nun proceso de flexibilización da condena, mentres o que se pretende aquí é iniciar un proceso de endurecemento, despois de ter elevado de trinta a corenta anos o tempo máximo en prisión. &lt;br /&gt;
O peor dese populismo xusticeiro é que está máis arraigado na opinión pública do que se pensa, e non só entre o electorado de dereitas. Consecuencia, entre outras cousas, do déficit de pedagoxía cidadá que pode advertirse na actividade da esquerda, demasiado ocupada nas intrigas inmediatas ata o punto de esquecerse que a racionalidade das posturas progresistas esixen máis explicacións que a demagoxia elemental dos que se limitan a aproveitarse do instinto de resposta máis primitivo.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-663506392002476565?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/663506392002476565'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/663506392002476565'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/populismo-xusticeiro-xose-gacino.html' title='Populismo Xusticeiro - Xosé A. Gaciño'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-fOkjtYxlkyo/TyZzLJ5prHI/AAAAAAAAFj4/BGduEVNLBNo/s72-c/XOSE+LUIS+GACI%C3%91O.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7210327430349340999</id><published>2012-01-30T11:30:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:01:44.577+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='MANUEL FRAGA  - FRANCISCO J. BASTIDA'/><title type='text'>Manuel Fraga - Francisco J. Bastida</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-RflFb21Bs3Y/TyZw8HViuCI/AAAAAAAAFjw/GgrtadUXEyw/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-RflFb21Bs3Y/TyZw8HViuCI/AAAAAAAAFjw/GgrtadUXEyw/s1600/clip_image002.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Manuel Fraga Iribarne&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Con el morren tres facianas&amp;nbsp; distintas e un só Fraga verdadeiro. O Fraga franquista, que nunca renunciou á ditadura nin renegou do seu paso por ela. O Fraga constitucionalista, capaz de encarreirar á dereita máis pertinaz cara á senda democrática e o Fraga populista, defensor da autonomía galega, amasador de maiorías absolutas combinando o barrete coa boina. Todo nel foi un exceso de vehemencia e de ímpeto irresistible, multiplicado pola súa gran capacidade de traballo. Un intelectual que, máis que ler, deglutía libros, ao extremo de que o gran xurista conservador Carl Schmitt dicía del –e perdoen a súa linguaxe-- que era como os cabalos, "tal cal o come, tal cal o caga", referíndose a que non dixería nin repousaba as súas lecturas. Esta controvertida personalidade de Fraga inspirou uns coñecidos versos:&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;
Fai un tremendo ruído cando pensa&lt;br /&gt;
aínda que pensar, pensar, non pensa nada&lt;br /&gt;
e volve en maratón cada xornada&lt;br /&gt;
porque a nada sexa máis intensa.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un político, D. Manuel, que propagou que España era diferente e que as liberdades había que exercelas dentro dunha orde sen liberdade. A ditadura foi tan brutal que unha persoa autoritaria como Fraga parecía ser unha fenda liberal, ao protagonizar unha mínima apertura en información e en turismo. Mentres montaba unha xigantesca campaña enxalzando os XXV anos de paz baixo Franco, é dicir, loa a unha ditadura sen adxetivos, impulsaba unha tímida liberdade de prensa, que, aínda que eliminaba a censura previa, sometía ao férreo control do ministro a información difundida. O seu lema podería ser a coñecida frase de Billy Wilder, "cando queira saber a súa opinión, xa lla darei" e, habería que engadir, "e si non, atéñase ás consecuencias". &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Apuntouse ao postfranquismo de Arias Navarro como ministro da Gobernación, ou sexa, de Interior, onde deixou o seu impronta coa famoso expresión, "a rúa é miña", nun frustrado intento represivo de poñerlle portas a un campo que xa deixaba de pertencerlle. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Foi un político contraditorio, como Casimir Périer, que na súa vida, dacabalo entre os século XVIII e XIX, encarnou a resistencia á monarquía burguesa, pero á vez traballou cos doutrinarios. Dicíase del que estaba falto de sutileza e empaquetado, pero que tiña instinto. Segundo o historiador e amigo Guizot, era un burgués "que predicaba con tal violencia a orde que xamais se exhortou á desorde en términos máis vehementes" e que cando afirmaba a paz facíao en ton tan perentorio que "a política guerreira non falase doutra sorte". &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Con todo, Fraga soubo adaptarse á democracia e colaborou activamente na transición política cara a unha España constitucional. Mérito seu é o ser pai da Constitución desde un partido cuxos dirixentes máis significativos renegaban da democracia e votaron en contra do texto constitucional. Igualmente a el débese que non haxa en España un partido de extrema dereita, porque os afines a estas ideas conviven no seo do Partido Popular, unha vez disolta a Alianza Popular, de composición netamente franquista. Tivo a grandeza de saber irse da dirección do partido, recoñecéndose un lastre para as expectativas electorais das súas correlixionarios, e refuxiouse na política galega.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Desde a Presidencia da Xunta de Galicia logrou redimirse do seu pasado, colleitando maiorías absolutas nun terreo propicio para o caciquismo, que aproveitou para impulsar entre gaitas, empanada, e pimentos de padrón unha imaxe nova de Galicia, tanto do seu turismo (Xacobeo) como da súa industria (Galicia calidade). Na súa última etapa emocionábase con facilidade; afloraban nel sentimentos que parecían crebarlle un carácter indómito. Cuestión de idade, máis que de ideas. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Morre con el unha parte da historia de España. O enterro non pode significar o seu esquecemento.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7210327430349340999?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7210327430349340999'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7210327430349340999'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/manuel-fraga-francisco-j-bastida.html' title='Manuel Fraga - Francisco J. Bastida'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-RflFb21Bs3Y/TyZw8HViuCI/AAAAAAAAFjw/GgrtadUXEyw/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-5173135266832765520</id><published>2012-01-30T11:24:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:02:23.317+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='LA POLITICA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='FRANCISCO J. BASTIDA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='LA OTRA CRISIS'/><title type='text'>La otra crisis, la política - Francisco J. Bastida</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-jkTrpd_SyaI/TyZv0D4S3WI/AAAAAAAAFjo/22zKO3BJ8e8/s1600/crisis-economica.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="146" src="http://3.bp.blogspot.com/-jkTrpd_SyaI/TyZv0D4S3WI/AAAAAAAAFjo/22zKO3BJ8e8/s200/crisis-economica.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;La crisis económica y sus consecuencias acaparan toda la atención electoral, lo que ha servido a casi todos los partidos para desentenderse de la crisis política que afecta a nuestra democracia. A la ausencia de crédito económico se une la falta de crédito político de los gobernantes y, en general, de la clase política. Pero, como sucedió al principio de la crisis financiera, no se reconoce la gravedad de la crisis política. A su ocultamiento contribuye el propio sistema democrático, porque, haya mucha o poca abstención, siempre habrá el número de diputados, de senadores y de concejales estipulado por la ley. Los mercados castigan la falta de crédito político con el cierre del crédito económico o con la imposición de un elevado interés. El electorado, en cambio, carece de ese instrumento. El grifo del crédito político siempre está aparentemente abierto, porque la abstención no cuenta y porque el voto se utiliza cada vez más como castigo o rechazo de quien no merece confianza, pero automáticamente eso redunda en beneficio de las demás opciones. El resultado es que siempre hay quien triunfa. Pero ganar elecciones no implica necesariamente ganar crédito político en la misma proporción. La existencia de procesos electorales periódicos garantiza la elección de representantes, pero no comporta que la democracia goce de buena salud. La prueba está en que las encuestas más fiables reiteradamente señalan a los principales actores políticos, los partidos, como una de las instituciones peor valoradas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Lo grave es que el asunto tiene mal arreglo, porque, como sucede con la crisis económica, los causantes de la crisis política son los que tienen en sus manos ponerle remedio. La cuestión clave es que hemos pasado de una democracia de partidos a un Estado de los partidos. La Constitución considera a los partidos como un instrumento fundamental de participación política y para la formación de la voluntad popular. Sin embargo, a través de sus candidatos electos, las formaciones políticas se han adueñado del poder público, en algunos casos en sentido literal. La corrupción de cargos públicos no es una patología del sistema, sino la consecuencia esperable de un sistema enfermo que la propicia. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La primera deficiencia de nuestra democracia es la desconsideración constitucional hacia la ciudadanía, tratándola en asuntos de participación política como un sujeto vulnerable e inmaduro. El resultado es la desconfianza hacia los instrumentos de democracia directa. La iniciativa legislativa popular reducida a la mínima expresión y los contados supuestos de referéndum sólo excepcionalmente disponen la obligación de su convocatoria o su carácter vinculante. La segunda deficiencia es un sistema electoral que propicia el férreo control de la representación por los partidos, al ser las candidaturas cerradas y bloqueadas, y, además, causante de una representación distorsionada. No sólo beneficia en un alto porcentaje a los dos grandes partidos, sino que permite una proporcionalidad inversa, es decir, que un partido globalmente con más votos puede tener menos escaños que otro que ha recibido muchos menos votos. Año tras año, la tercera fuerza política en número de votos es la quinta o la sexta en número de diputados. Esta perversión democrática no sólo perjudica al partido afectado y a sus electores, también a los pactos de gobernabilidad, que acaban haciéndose con partidos nacionalistas, al preterirse artificialmente a la tercera fuerza política. &lt;br /&gt;
En treinta años de democracia los partidos, a través de sus parlamentarios, han tejido una legislación que les ha permitido el control de la representación. Las medidas antitransfuguismo han acabado por ser instrumentos de disciplina de partido. Pero más grave es su poder de ocupación de la Administración, con cada vez más cargos de confianza o de libre designación, y de presencia en empresas y fundaciones públicas de muy variada especie. Las cajas de ahorros son en las circunstancias actuales el mejor ejemplo. Además, han contribuido a crear un entramado empresarial nacional, autonómico y local que no sólo les ha servido para su financiación irregular, sino también como oficina de empleo de los afines al partido. Se ha acabado por establecer una red político-empresarial de socorros mutuos. Esto ha derivado en no pocos casos en empresas fantasmas creadas exclusivamente para el saqueo consentido de las arcas públicas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La voracidad por controlar el Estado ha llevado a los dos grandes partidos a tergiversar el sentido constitucional de las mayorías cualificadas y a no respetar los presupuestos de independencia del Poder Judicial y del Tribunal Constitucional, repartiéndose los nombramientos directa o indirectamente, de manera que hoy es común hablar de jueces conservadores o jueces progresistas en función de quienes los han propuesto para el cargo.&lt;br /&gt;
Como la serpiente que quiere mudar su piel, los partidos mayoritarios, una vez que ocupan las instituciones, sienten su régimen jurídico como incordio. Sintiéndose los depositarios de la soberanía nacional, reniegan de los procedimientos constitucionales que puedan suponer un estorbo en sus decisiones, sobre todo cuando tienen mayoría absoluta o cuando las pactan con otros. La reciente reforma de la Constitución es viva muestra de ello. Una vez concertada entre el presidente del Gobierno y el jefe de la oposición, todo lo demás se presenta como un obstáculo procesal, meros formalismos, para realizarla.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En campaña electoral sólo sale a relucir la baja calidad de la democracia para echarle la culpa al contrario o para ejercer los candidatos de tartufos, con falsos propósitos de enmienda. Escuchamos a Gallardón decir que hay que acabar con las injerencias en el Poder Judicial después de lo que su partido ha hecho con el Tribunal Constitucional es un insulto a los ciudadanos. También lo es escuchar a Rubalcaba decir que hay que cambiar el sistema electoral para hacerlo más proporcional. De la corrupción ya nadie habla, para que el argumento no se vuelva en su contra.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La política ha hincado la rodilla ante el poder económico, y los tecnócratas criados en los bancos se convierten con su acceso al Gobierno en criados políticos de los mercados. Primero Grecia y ahora Italia. Cuando más necesaria es la autoridad moral de la política para poner orden en el desbarajuste económico y poder exigir sacrificios solidarios, los grandes partidos nacionales y autonómicos se han encargado de desarmar la democracia. Mariano Rajoy ha cosechado una mayoría histórica el 20 N, pero eso no hará cambiar las encuestas sobre el crédito que merecen los partidos; sólo el signo de la red clientelar. La democracia ya no es lo que era y cada vez importa menos a quienes tienen el deber de legitimarla.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-5173135266832765520?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5173135266832765520'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5173135266832765520'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/la-otra-crisis-la-politica-francisco-j.html' title='La otra crisis, la política - Francisco J. Bastida'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-jkTrpd_SyaI/TyZv0D4S3WI/AAAAAAAAFjo/22zKO3BJ8e8/s72-c/crisis-economica.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-6994605955838562966</id><published>2012-01-30T11:17:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:03:20.142+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='EMILIO ARGIZ VÁZQUEZ'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='EQUILIBRIOS NA REDE'/><title type='text'>Equilibrios na rede - Emilio Argiz Vázquez</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-bHhznhnKMd8/TyZuN_dLAkI/AAAAAAAAFjY/MQac2wwz2E4/s1600/megaupload.png" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-bHhznhnKMd8/TyZuN_dLAkI/AAAAAAAAFjY/MQac2wwz2E4/s200/megaupload.png" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Cando unha nova realidade agroma, e fai obsoletos modelos antigos, hai sempre un tempo variable no cal se dirime a loita entre a inercia do coñecido, e a adaptación ó novo. Iso pasou coa revolución Gutemberg, e iso está a pasar agora coa revolución dixital. Megaupload, as leis Sinde - SOPA, ou o fenómeno das descargas ilegais e os roubos de direitos, non son máis ca expresión das disfuncións que está a provocar a mutación dunha sociedade analóxica en outra dixital.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A rede trae consigo a ubicuidade, e a inmediatez, no acceso a moita da erudición que ata o de agora acumulou a humanidade, o cal en principio son boas novas. Calquera que no Caurel&amp;nbsp; conte con unha boa conexión a Internet, ten hoxe acceso a case toda a música ou literatura, na súa casa, dun xeito que ata hai nada era impensable na Coruña ou en Londres.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A rede trae consigo tamén un profundo cambio na loxística, que transforma as cadeas de&amp;nbsp; distribución, e fai desaparecer intermediarios. Isto é así para calquera produto, pero especialmente para os culturais, facilmente dixitalizables e desmaterializables. De resultas, as nosas cidades quedaron sen tendas de discos, e a industria discográfica está en coma; o mesmo que pode pasar con&amp;nbsp; librerías e editoriais. Namentres, unha nova metrópole virtual superponse á cidade real, e funciona a base de clics de rato e impulsos. Hoxe é sinxelo ter acceso ás 12 da noite a calquera cantata de Bach, e descargala ó instante, no entanto que a compra física do disco sería un proceso longo, no caso de que fose posible. E quen di Bach, di Miles Davis, ou o último libro de Vargas Llosa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Os problemas xorden cando esa dixitalización da información, e a ubicuidade da rede, tamén propician o intercambio entre particulares, ou directamente o pirateo e lucro cos dereitos dos autores. Porque un podía deixarlle un libro de papel a un amigo, e nada malo tiña o feito. Pero se ese libro, convertido nun pequeno arquivo de e-book, se colga na rede para compartilo con millóns de “amigos” en barra libre, dinamítase a industria e acábase a un tempo co dereito do autor a vivir do seu esforzo. E iso que pode ser alegal e perigoso para os creadores, directamente é ilegal cando ademais alguén fai cartos co espolio, como parece que pasaba no caso de Megaupload.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Os problemas medran cando o consumidor afaise, nun círculo vicioso que xera o sistema, a telo todo, e telo de inmediato. A sociedade vírase adolescente, coas posibilidades que lle da a rede, e xa non quere límites nin negativas. Se unha película se estrea mañá nos cines, queren vela hoxe na súa casa. E a iso súmaselle un certo Síndrome de Dióxenes dixital, de feito que moitos acumulan nos seus discos duros, con descargas ilegais, e baixo a falsa premisa do “todo de balde”, músicas ou películas que nin en dúas vidas poderían escoitar ou ver. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O paradoxo final ven ser que a ubicuidade e o acceso a toda a erudición ou a toda a música, non necesariamente produce cidadáns máis cultos, se non as máis das veces homes perdidos no barullo e na cacofonía. Igual que a suposta maior facilidade de acceso á información non está a producir cidadáns máis avisados, se non narcotizados pola avalancha, e que non son quen de distinguir feitos ou novas, de barullo e demagoxia. E un ten para si que as disfuncións que está xerando a mutación dixital teñen moito que ver, xa non só cos problemas da rede, se non nunha relación causa - efecto bidireccional, ata coa crise, que máis ben parece unha enorme contradición interna, insalvable para o sistema, cos mercados do capital profundamente alterados pola ubicuidade instantánea da rede, e polas doutrinas ultraliberais.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Así que, en canto á piratería na rede, o que temos finalmente é un preito a dirimir entre uns xeitos de facer que manteñen inercias xa obsoletas, e as novas realidades que trae a revolución dixital. Coma case sempre, a virtude estará no xusto medio, e en atopar un punto de equilibrio razoable. Para elo teriamos que ser quen de producir un modelo novo, no que os libros, a música ou o cine teñan un acceso legal sinxelo na rede, e a prezos razoables que teñan en conta que desapareceron os intermediarios. Modelos xa hai, como Spotify; e un pensa que se non se fai así, estará perdida calquera loita contra as descargas á marxe da legalidade. &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-6994605955838562966?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6994605955838562966'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/6994605955838562966'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/equilibrios-na-rede-emilio-argiz.html' title='Equilibrios na rede - Emilio Argiz Vázquez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-bHhznhnKMd8/TyZuN_dLAkI/AAAAAAAAFjY/MQac2wwz2E4/s72-c/megaupload.png' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3626467304219577655</id><published>2012-01-30T11:13:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T19:44:50.602+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='CIUDADANOS DE EUROPA ¿QUERÉIS SOBREVIVIR?'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidoro gracia plaza'/><title type='text'>Ciudadans de Europa, queredes sobrevivir? - Isidoro Gracia Plaza</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-3250HKF0ytI/TyZtBAQHvxI/AAAAAAAAFjQ/qmV3QFoPkLE/s1600/Thomas_Hobbes.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-3250HKF0ytI/TyZtBAQHvxI/AAAAAAAAFjQ/qmV3QFoPkLE/s200/Thomas_Hobbes.jpg" width="153" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Thomas Hobbes&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/isidoro-gracia-plaza.html" target="_blank"&gt;(Leer en castellano) &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Relendo algúns parágrafos da tradución de Tierno Galván do libro “O cidadán e Leviatán”, de Hobbes, atopei algún motivo para o optimismo. Atopar razóns para o optimismo, no medio de todo o que nos está sucedendo, non é un tema menor, e eu son dos que cren que hai que buscalo nas fontes da única ferramenta que pode sacarnos do pozo da actual crise: A Política.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
O libro xustifica a creación do Estado e a acumulación por este dun poder absoluto, que, exercido co consentimento da maioría, e mediante un razoable uso da forza, protéxanos do medo respecto dos demais e doutros actores alleos á República: a relixión, o estranxeiro, a guerra, etc. Segundo Hobbes o instrumento é válido se substitúe o terror por submisión e respecto.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
Como outros grandes pensadores parte dun bo coñecemento dos seus concidadáns e veciños: “o home é un animal esencialmente egoísta, e a fórmula primeira e fundamental do egoísmo é a supervivencia”. Por iso se quen detenta o poder absoluto ao exercelo no canto de evitar o medo prodúceo, polo que ocasiona a destrución do acordo de cesión da súa liberdade por parte do cidadán, ou se traspasa os límites do necesario, convértese nun poder superfluo e polo tanto o cidadán verá a súa supervivencia ameazada.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
Hoxe o papel de Leviatán insaciable, que está pondo en risco a mesma supervivencia dos Estados, estano exercendo os mercados e os seus verdadeiros donos, os grandes especuladores e que han transpuesto os límites, ao quitarnos boa parte daquilo que asegura a nosa supervivencia, como a educación e a sanidade públicas, ou como os nosos recursos para o futuro, é máis que evidente, en consecuencia o poder dos mercados xa é un poder superfluo que nos está levando ao unha guerra de todos contra todos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
Unha vez que os lexítimos representantes dos cidadáns, os Gobernos Democráticos, tomen conciencia de que a súa propia supervivencia xa é máis que precaria, terán que reaccionar e se non queren que o Leviatán acabe con todos eles, e ademais devore aos seus voluntarios súbditos, deberán ser eles os que acaben co Leviatán, ben embridándolo fortemente con normas (taxas e altas esixencias legais) ou ben acabando fisicamente con el (convertendo en delituoso todo o que se relacione cos paraísos fiscais e a especulación ilimitada). De aí o meu optimismo, logo de ver caer un tras outro os gobernos lexítimos que lles precederon os actuais tomarán conciencia da súa situación, en especial se nós, os cidadáns, empezamos a defender, por todos os medios, o noso dereito á supervivencia en liberdade.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3626467304219577655?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3626467304219577655'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3626467304219577655'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/ciudadanos-de-europa-quereis-sobrevivir.html' title='Ciudadans de Europa, queredes sobrevivir? - Isidoro Gracia Plaza'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-3250HKF0ytI/TyZtBAQHvxI/AAAAAAAAFjQ/qmV3QFoPkLE/s72-c/Thomas_Hobbes.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3504585238667741094</id><published>2012-01-27T16:07:00.000+01:00</published><updated>2012-01-27T16:07:12.405+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='José Luís Martín Palacín'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='La hora de la imaginación'/><title type='text'>La hora de la imaginación  - José Luís Martín Palacín</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-RB92aQWtfcg/TyK9FlTl63I/AAAAAAAAFjE/LbEjXuSgjRw/s1600/MARTIN+PALACIN.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-RB92aQWtfcg/TyK9FlTl63I/AAAAAAAAFjE/LbEjXuSgjRw/s200/MARTIN+PALACIN.JPG" width="187" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luís Martín Palacín&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;La crisis financiera casi ha acabado con los recursos de Europa. Y –lo que es peor- ha evidenciado una peligrosa falta de imaginación y hasta de conocimiento. Desde el primer momento, las mentes más lúcidas diagnosticaron que era una crisis sistémica. E incluso hubo alguna mente no tan lúcida, como la de Sarkozy, que propugnó la necesaria “refundación” del capitalismo. Pero nadie ha movido un dedo para hacer frente al problema de un modo diverso al que puede dictar una mentalidad de meros contables; nadie ha acometido una acción de tomar la iniciativa para lograr medidas de reactivación. Todas han sido acciones puramente defensivas, en las que se han empleado los fondos públicos de modo abundante, sin que se haya destinado cantidad alguna a actuaciones de dinamización.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Se ha destinado mucho dinero a salvar el sistema financiero, con el magro resultado de que los bancos aparentemente no se hundan, pero sin lograr que cumplan plenamente su objeto social, que es el de generar crédito para el sostenimiento de las empresas y la economía. Se han creado “fondos de rescate”, pero no se han puesto en pié “fondos de reactivación”. Y no se ha parado de insistir en el control del déficit y en aplicar el principio doméstico de la abuela: el famoso “no gastar lo que no se tiene”. Pero olvidando que, para tener, una economía no estrictamente doméstica tiene que invertir, tiene que inventar territorios productivos, tiene que saber sacar partido a sus recursos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Con ese reflejo, Europa lleva frenando tres años el consumo y la producción. Y eliminando la inversión. Sería un ejercicio aterrador el de calcular lo que Europa ha gastado durante todo ese tiempo en esas tareas de defensa pasiva. Por otra parte, se han aplicado los mismos principios a situaciones claramente heterogéneas. Y España está siendo una víctima clara de esa torpeza. Nada tiene que ver la crisis de los países que se endeudaron por encima de límites razonables, con la de los países que –habiendo mantenido un nivel soportable de deuda- han sufrido el descalabro de los aventureros financieros que generaron un parón de la actividad empresarial, desempleo, pérdidas de ingresos públicos, y han sobredeterminado un incremento de la deuda del Estado. El caso de España. Con menos actividad económica, menos ingresos; con más desempleo, más subsidios. La consecuencia: un necesario mayor endeudamiento.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Para romper esa dinámica negativa, para cambiar el tercio, hace falta imaginación. Y conocimiento. En España, el estallido de la burbuja inmobiliaria generó la destrucción estructural de casi dos millones de puestos de trabajo. Para superar ese desastre no bastan medidas coyunturales, sino alternativas estratégicas: hay que inventarse sectores nuevos de actividad, y dedicar recursos para ponerlos en valor. Par ello hay que auxiliar a los empresarios. De dos maneras: con el respaldo para la inversión, y con el apoyo para descubrir nuevas iniciativas a partir de los recursos de que disponemos: humanos, materiales, tecnológicos, de conocimiento…&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Puede ser llegado el momento de recurrir de verdad a los lugares en los que, por lógica, ha de residir el conocimiento y -¿por qué no?- la imaginación. Entre otros, las universidades. En lugar de recortar el gasto en I+D+i, como se está haciendo insensatamente, habría que multiplicarlo, aunque, eso sí, optimizándolo; y priorizando aquellos proyectos que vayan directamente a la creación de esos territorios productivos novedosos. Y vincular más la acción de las empresas con las universidades. Y puede ser la hora en la que las Administraciones Públicas también aprendan a tener imaginación, a ser creativas, a salir de la telaraña de la burocracia para acometer una colaboración&amp;nbsp; eficaz y saludable con el mundo empresarial: no con el mundo empresarial burocrático, sino con el dinámico, con el que cada mañana se esfuerza en inventarse, en multiplicarse, en innovar y en crecer, sin encontrar el adecuado respaldo ni público ni financiero.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Créanme que esto es posible, que disponemos de recursos, que tenemos emprendedores capacitados. Que desgraciadamente estamos nuevamente en aquel dicho ya milenario del Cantar de Mío Cid: “oh, qué buen vasallo si oviese buen señor”.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3504585238667741094?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3504585238667741094'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3504585238667741094'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/la-hora-de-la-imaginacion-jose-luis.html' title='La hora de la imaginación  - José Luís Martín Palacín'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-RB92aQWtfcg/TyK9FlTl63I/AAAAAAAAFjE/LbEjXuSgjRw/s72-c/MARTIN+PALACIN.JPG' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-1409149394856687022</id><published>2012-01-26T08:03:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:05:13.860+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='FRANCISCO BASTIDA FREIJEDO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='O DESPREZO POLITICO AO FUNCIONARIADO'/><title type='text'>O desprezo político ao funcionario - Francisco Bastida Freijedo</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-i54P6R0AK5o/TyD56PeWVAI/AAAAAAAAFi8/rSLQDemOtMU/s1600/bastida.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-i54P6R0AK5o/TyD56PeWVAI/AAAAAAAAFi8/rSLQDemOtMU/s1600/bastida.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span class="gmail_sendername"&gt;Francisco Bastida Freijedo&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/francisco-bastida-freijedo.html" target="_blank"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;(Leer en castellano)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Co funcionariado está a suceder o mesmo que coa crise económica. As vítimas son presentadas como culpables e os auténticos culpables válense do seu poder para desviar responsabilidades, metendo a man no peto e no horario laboral dos que inutilmente proclaman a súa inocencia. Aquí, coa agravante de que ao ser unhas vítimas selectivas, persoas que traballan para a Administración pública, o resto da sociedade tamén as pon no punto de mira, como parte da débeda que se lle veu enriba e non como unha parte máis dos que sofren a crise. A rebaixa salarial e o incremento de xornada dos funcionarios apláudense de maneira inmisericorde, co satisfeito sorriso dos gobernantes por veren ratificada a súa decisión.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Detrás de todo isto hai unha ignorancia supina da orixe do funcionariado. Envídiase do seu status -e por iso se critica- a estabilidade que ofrece no emprego, o que en tempos de paro e de precariedade laboral é comprensible; pero esta permanencia ten a súa razón de ser na garantía de independencia da Administración respecto de quen goberne en cada momento; unha garantía que é clave no Estado de dereito. En coherencia, establécese constitucionalmente a igualdade de acceso á función pública, conforme ao mérito e á capacidade dos concursantes. A expresión de gañar unha praza «en propiedade» responde á idea de que ao funcionario non se lle pode «expropiar» ou privar do seu emprego público, senón é nos casos legalmente previstos e nunca por capricho do político de quenda. Certo que non poucos funcionarios consideran esa «propiedade» en termos patrimoniais e non funcionais e se apoian nela para un escaso rendemento laboral, ás veces co beneplácito sindical; pero isto é corrixible mediante a inspección, sen ter que alterar aquela garantía do Estado de dereito.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Os que máis contribúen ao desprezo da profesionalidade do funcionariado son os políticos cando acceden ao poder. Están tan acostumados a medrar no partido a base de lealdades e submisións persoais, que cando chegan a gobernar non se fían dos funcionarios cos que se atopan. Con frecuencia venos como un obstáculo ás súas decisións, como burócratas que poñen obxeccións e controis legais aos que pensan que non deberían ter límites por ser representantes da soberanía popular. En caso de conflito, a lealdade do funcionario á lei e á súa función pública chega a se interpretar polo gobernante como unha deslealdade persoal cara el e mesmo como unha oculta estratexia ao servizo da oposición. Para evitar tal escollo xurdiron, cada vez en maior número, os cargos de confianza á marxe da Administración e das súas táboas salariais; tamén se provocou unha hipertrofia de cargos de libre designación entre funcionarios, o que ten suscitado entre estes un interese en se alinear politicamente para acceder a postos relevantes, que logo terán como premio unha consolidación do complemento salarial de alto cargo. O desexo de crear un funcionariado afín ten conducido á intromisión directa ou indirecta dos gobernantes en procesos de selección de funcionarios, influíndo na convocatoria de prazas, a definición dos seus perfiles e temarios e mesmo na composición dos tribunais. Este modo clientelar de entender a Administración, en si mesmo unha corrupción, ten moito que ver coa corrupción económico-política coñecida e co fallo nos controis para atallala.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Estes gobernantes de todas as cores políticas, pero sobre todo os que se tildan de liberais, son os que, tras a perversión causada por eles mesmos na función pública, arremeten contra a tropa funcionarial, sexa personal sanitario, docente ou puramente administrativo. Se a crisis é xeral, non é comprensible que se rebaixe o soldo só aos funcionarios e, se o que se quere é gravar aos que teñen un emprego, debería ser unha medida xeral para todos os que perciben rendas polo traballo sexan de fonte pública ou privada. Con todo, o máis indignante non é o recorte económico no salario do funcionario, senón o insulto persoal á súa dignidade. Pretender que traballe media hora máis ao día non resolve ningún problema básico ni aforra postos de traballoo, pero serve para sinalalo como persoa pouco produtiva. Reducir os chamados «moscosos» ou días de libre disposición -que naceron en parte como un complemento salarial en especie ante a perda de poder adquisitivo- non alivia en nada a Administración, xa que xamáis se contratou unha persoa para substituír a quen goza deses días, pois se reparte o traballo entre os compañeiros. A medida só serve para crispar e desmotivar un persoal que, alén de ver cómo se lle rebaixa o seu soldo, ten que soportar que os gobernantes o estigmaticen como unha carga para saír da crise. Pura demagoxia para dividir os paganos. En contraste, os políticos no poder non renuncian aos seus asesores nin a ningún do seus xenerosos e múltiples emolumentos e prebendas, que na maioría dos casos xamáis terían nin na Administración nin na empresa privada se só se valorasen o seu mérito e capacidade. E o grave é que non hai propósito de emenda. Non se enganen, a crise non corrixiu os malos hábitos; todo o máis, os ten frenado por falta de financiación ou, simplemente, forzou a practicalos de maneira máis discreta.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-1409149394856687022?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1409149394856687022'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1409149394856687022'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/o-desprezo-politico-ao-funcionariado.html' title='O desprezo político ao funcionario - Francisco Bastida Freijedo'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-i54P6R0AK5o/TyD56PeWVAI/AAAAAAAAFi8/rSLQDemOtMU/s72-c/bastida.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-634832617595926387</id><published>2012-01-25T08:38:00.003+01:00</published><updated>2012-01-31T14:05:48.775+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='QUÍTANSE A CARETA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Antonio Campos Romay'/><title type='text'>Quítanse a careta - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-mWooaPxzr7Y/Tx-w6ryp3iI/AAAAAAAAFis/M1fah6GHicg/s1600/CARETA.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-mWooaPxzr7Y/Tx-w6ryp3iI/AAAAAAAAFis/M1fah6GHicg/s200/CARETA.jpg" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html" target="_blank"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;(Leer en castellano)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Citar como paradigma EEUU&amp;nbsp; esquecendo o mosaico de contradicións e miserias que aburan unha potencia que se resiste a perder o liderado e pretende seguir impoñendo ao mundo as súas receitas como única vía de futuro, é como mínimo, parcial. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Unha sociedade cuxa brecha riqueza/pobreza non para de medrar desde comezos dos anos 80 e sobre a que Edward N. Luttwak, membro Centro de Estudos Estratéxicos e Internacionais de Washington, afirma que mentres entre 1979 e 1990,&amp;nbsp; pasaba de 8 a 15 millóns as persoas no limiar da pobreza, os altos directivos inventariados nas listas de “Business Week” percibían en promedio 625 mil dólares anuais, 42 veces o salario medio dos obreiros fabrís correntes. En 1991 os ingresos deses executivos aumentaran a 2.466 mil dólares, 104 veces máis que os salarios dos mesmos obreiros. Edmund S. Phelps, profesor na Universidade de Columbia,&amp;nbsp; Nobel de Economía en 2006 polas súas achegas na análise sobre as compensacións internacionais nas políticas macroeconómicas, subliña que pese a que nos EEUU a taxa de desemprego é menor que en Europa, non hai que esquecer que o salario medio dos traballadores non mellorou nos últimos 20 anos,&amp;nbsp; e que parte da poboación nova, especialmente entre as minorías étnicas, saíu do mercado de traballo dedicándose a actividades ilegais, aumentado substancialmente a criminalidade. Apoia este dato indicando que nas prisións norteamericanas hai 1,5 millóns de homes en idade laboral, o que representa o 1% da forza de traballo do país.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
EEUU segundo a súa propia Oficina de Censo rexistra os peores niveis de pobreza en case dúas décadas en 2011 cunha cifra marca: 46,2 millóns pobres. A maior cifra computada polo organismo desde que empezou a funcionar en 1959. O número de persoas sen seguro médico alcanza o máximo dos últimos vinte anos, aumentando un 16,1% no ano 2011.Case 50 millóns de persoas carecen de seguro médico e coberturas sociais. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sheldon Danziger, director do National Poverty Center (Centro Nacional da Pobreza) da Universidade de Michigan, expón uns criterios. “Desde fai 30 anos os salarios reais diminuíron de forma regular, en especial no sector da construción”. “As políticas sociais fan moi pouco por aumentar os salarios dos traballadores en épocas de bonanza económica ou para axudar aos desempregados durante as recesións” “O 23% dos nenos en EE.UU. son pobres estando nunha situación similar á do ano 1965. A maioría deles non ten acceso á educación superior, polo que é máis probable que continúen sendo marxinados cando sexan adultos”. Segundo as perspectivas do National Poverty Center para que a taxa de pobreza xeral regrese aos niveis do 2000 (11,7%) haberán de pasar polo menos entre sete e nove anos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Convén repasar algúns destes datos antes de seguir atentamente as opinións, (moitísimo de mandato imperativo), emitidas polo economista xefe do Banco Mundial para Europa e Asía, Indermit Gill, para que países como España saian da crise.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;“España ha de recortar os gastos. Os males do mercado de traballo: “España aplica mecanismos de protección a xente que xa está traballando. Os seus postos de traballo están blindados e teñen que deixar de estalo”… España ha de achegarse ao modelo de protección social de EEUU, moi inferior ao europeo, e ha de liberalizar o seu mercado de traballo ao estilo dos países asiáticos emerxentes, traballando máis horas, con menos salario e xubilándose máis tarde, “para non deixar unha pesada carga ás xeracións futuras”...&lt;/i&gt; (Sic)…Sobran palabras. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Josep Stiglitz, premio Nobel, crítico severo dos “fundamentalistas do libre mercado”, coa gobalización e co FMI e o Banco Mundial, cualifica a austeridade que decreta a UE por man allea, como un suicidio.&amp;nbsp; O filosofo J. Luís Sampedro, case centenario pero con mente lucida e limpa recoméndanos no prologo que fai ao libro de Hessel : “¡Indignádevos¡. Sen violencia. Hessel incítanos á insurrección pacífica evocando figuras como Mandela ou Martín Luther King. Eu engadiría o exemplo de Gandhi, asasinado precisamente en 1948, ano da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, de cuxa redacción foi partícipe o propio Hessel. Como cantase Raimon contra a ditadura franquista: Digamos Non. Negádevos. Actuade. Para empezar, ¡INDIGNÁDEVOS!”&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Maximilien Robespierre fai mais de dous séculos era mais rotundo; “Cando se viola os dereitos do pobo, a insurrección é para o pobo o máis sagrado e indispensable dos deberes”.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-634832617595926387?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/634832617595926387'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/634832617595926387'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/quitanse-careta-antonio-campos-romay.html' title='Quítanse a careta - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-mWooaPxzr7Y/Tx-w6ryp3iI/AAAAAAAAFis/M1fah6GHicg/s72-c/CARETA.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3993342982824458089</id><published>2012-01-24T08:36:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T13:49:40.586+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='A QUE XOGAN OS BANCOS - JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><title type='text'>A que xogan os bancos? - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-zIhrC9uXq7I/Tx5fHxsJ46I/AAAAAAAAFig/RHHZ2OTE5EA/s1600/otro-banco-blogcontable.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="150" src="http://3.bp.blogspot.com/-zIhrC9uXq7I/Tx5fHxsJ46I/AAAAAAAAFig/RHHZ2OTE5EA/s200/otro-banco-blogcontable.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Recentemente, os bancos europeos tomaron prestados 500.000 millóns de euros do BCE ao 1% de interese anual, a devolver en tres anos. Que pode facer un banco co seu diñeiro fresco? Investirao en débeda española e/ou doutros países periféricos que pagan seis, sete ou ata máis veces que ese 1% ao que recibiron o préstamo do BCE? Moita xente cre que si, pero non está tan claro que o fagan todos; de feito, hai bancos que invisten en débeda alemá, que non só non remunera os seus bonos, senón que cobra por vendelos. Ten iso sentido? Hai exemplos que así o indican.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Primeira hipótese: Sobre o papel, un banco podería conceder, por exemplo, 50 millóns de euros en créditos a empresas, poñamos ao 7% por ano: en 3 anos obtería 10,5 millóns, pero co risco dunha morosidade alta (7%), é dicir, que podería non cobrar 3,5 millóns, co cal o seu beneficio reduciríase a 7 millóns de euros. Segundo suposto: Con ese diñeiro do BCE, un banco podería comprar 50 millóns de débeda de países con curmá de risco alta (5% a tres anos vista), de modo que en tres anos gañaría 7,5 millóns, co risco pouco probable dunha quita do 10%. No peor dos casos, o beneficio do banco sería de 2,5 millóns, e no mellor, de 7,5 millóns. E terceira hipótese: O banco en cuestión tamén pode comprar 50 millóns de débeda alemá (-1% por ano), de modo que en 3 anos perdería -1,5 millóns de euros. Pero como esta débeda é sempre vendible no mercado secundario, onde os intereses están máis ben na contorna do 1%, o banco tería un colchón para conseguir liquidez en calquera momento, á espera de dar máis créditos ás empresas, comprar débeda pública máis rendible ou esperar a chegada dos eurobonos, se é que algún día se poñen en marcha. Pero a perda do banco no peor dos casos sería de só 1,5 millóns.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O xogo dos bancos hoxe en día parece que non é conseguir a máxima rendibilidade a curto prazo, senón investir o seu diñeiro de tal xeito que se deixen as portas abertas para cambiar de estratexia cando a ocasión o requira. De momento, o diñeiro que vai a Alemaña é máis ben un diñeiro que os bancos queren aparcar con total seguridade, á espera de novos escenarios. En realidade, tampouco é tanto, porque nas poxas de débeda alemá nunca se cobren as necesidades ao 100%, mentres que nas poxas meridionais moitas veces excédese o nivel de 200%, o cal é lóxico tendo en conta a súa alta rendibilidade, aínda que entrañen maior risco.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3993342982824458089?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3993342982824458089'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3993342982824458089'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/que-xogan-os-bancos-jose-luis-gomez.html' title='A que xogan os bancos? - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-zIhrC9uXq7I/Tx5fHxsJ46I/AAAAAAAAFig/RHHZ2OTE5EA/s72-c/otro-banco-blogcontable.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3634764112155847176</id><published>2012-01-23T21:56:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T13:48:33.131+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='A DÉBEDA ESPAÑOLA E A ALEMANÁ'/><title type='text'>A débeda española e a  alemaná - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-VlGAri8EK8E/Tx3IqvSV3iI/AAAAAAAAFiI/aSBqrvxZteE/s1600/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-VlGAri8EK8E/Tx3IqvSV3iI/AAAAAAAAFiI/aSBqrvxZteE/s1600/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luís Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;No mundo de hoxe, hai noticias financeiras que aparentemente resultan tan rechamantes como contraditorias. Un exemplo: por que un investidor perde diñeiro comprando bonos alemáns tendo rendibilidades do 6% se adquire bonos españois? Podería pensarse que España está tan mal que hai riscos de falta de pagamento para os investidores que desaproveitan ese alto interese e terminan soportando un interese negativo cada vez que adquiren bonos alemáns. E de feito hai xente que escribe esas cousas, pero a realidade non é tan apocalíptica.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Vexamos unha posible explicación. No mundo hai moitas compañías de seguros, fondos de pensións, bancos, caixas, fondos soberanos, seguridades sociais, bancos centrais e fundacións que só poden comprar e ter en carteira activos cun rating por encima de certo nivel, por exemplo AA+. E dado que estes actores dos mercados moven cifras astronómicas son os que marcan a tendencia. É máis, normalmente os consellos de administración que mandatan a ese tipo de xestores fixan uns criterios moi estritos: por exemplo, só renda fixa pública en euros e dólares, rating mínimo AA+, prazo máximo de 3 anos, cupóns anuais, depósitos en certo tipo de entidades, liquidez máxima en 7 días, etcétera. E eses requisitos xa os cumpren contados emisores.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un caso real: fai poucos meses fíxose público que o fondo soberano noruegués, o segundo maior do mundo, non podía investir en débeda española por cuestións de rating, e algo parecido pasou coa Seguridade Social rusa. Por iso mesmo, no momento que venderon a súa carteira de débeda española caeu o seu prezo e subiu a rendibilidade. Seguinte paso: eses fondos teñen que investir en algo e caen na débeda alemá. Por que alemá e non luxemburguesa, por pór un exemplo? Porque aínda que Luxemburgo é tan sólido ou máis que Alemaña, a liquidez do seu mercado é moito menor e podería darse a circunstancia de que se quixesen saír do investimento tardasen dous meses, co risco que iso leva. Consecuentemente, cando esas masas de diñeiro compran débeda alemá, aumenta o seu prezo e por iso cae a rendibilidade ata que en determinados momentos vólvese próxima a cero ou negativa. Todo isto funciona máis ou menos así, pero o mercado nunca deixa de sorprender. &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3634764112155847176?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3634764112155847176'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3634764112155847176'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/debeda-espanola-e-alemana-jose-luis.html' title='A débeda española e a  alemaná - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-VlGAri8EK8E/Tx3IqvSV3iI/AAAAAAAAFiI/aSBqrvxZteE/s72-c/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3936346964525157524</id><published>2012-01-23T15:39:00.010+01:00</published><updated>2012-01-31T14:09:39.917+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='XESÚS VEIGA BUXÁN'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='DE GUINDOS E URDANGARIN'/><title type='text'>De Guindos e Urdangarin - Xesús Veiga Buxán</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-jj19wDd5Li8/Tx10PzwvobI/AAAAAAAAFiA/a7Dx93nanys/s1600/SEXUS+VEIGATw.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-jj19wDd5Li8/Tx10PzwvobI/AAAAAAAAFiA/a7Dx93nanys/s1600/SEXUS+VEIGATw.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: small;"&gt;Xesús Veiga Buxán&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Luis  de Guindos é o último exemplo da nova pantasma que percorre os  territorios da UE: a posta en práctica da teoría das portas xiratorias  entre os poderes económicos e os políticos.Cantas mais relacións coas  grandes entidades financeiras internacionais figuren nos currículos dos  candidatos a presidir os ministerios de Economía mais probábel resultará  a confirmación da súa responsabilidade gobernamental. Mario Monti  -primeiro ministro do goberno italiano- e Mario Draghi –presidente do  Banco Central Europeo- traballaron para Goldman Sachs, o banco  norteamericano que preparou a “contabilidade creativa” que lle permitiu  aos gobernos conservadores gregos agochar as verdadeiras dimensións dos  seus niveis de endebedamento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt; &lt;br /&gt;
Os fans de Mariano Rajoy presumen de que o máximo dirixente da dereita  española confeccionou un goberno sen hipotecas partidarias e mediáticas.  Están –segundo esa lóxica discursiva- as persoas mais capaces e mais  leais ao proxecto e á propia figura do gran líder. O único tributo do  que non falan é, precisamente, daquel que paga aos poderes fácticos que  actúan nos despachos de Bruxelas e nos mercados financeiros. A presenza  de Luis de Guindos racha esa imaxe idílica do “superman” que non negocia  a composición da súa equipa e demostra que ter exercido de “vip” no  universo da especulación é perfectamente compatíbel coa idea que ten  Rajoy sobre a estatura moral que deben posuír os seus colaboradores.&lt;br /&gt;
Iñaqui Urdangarín é outro nome propio que ficará asociado a este  tránsito entre un ano duro e outro peor. As graves acusacións xudiciais  atribuídas ao xenro do Xefe do Estado exemplifican a evolución sufrida  nos últimos anos polo sistema democrático español.Que este membro da  familia real teña participado activamente en presuntas prácticas  delitivas no uso de recursos públicos demostra varias cousas:o notábel  sentimento de impunidade co que actuou o membro da Casa Real; a carencia  ou o fracaso dos mecanismos de control por parte da propia institución  monárquica e dos gobernos de Baleares e da Comunidade Valenciana e o  clima de tolerancia instalado en amplos sectores do corpo social a  respeito dos episodios de corrupción rexistrados no ámbito da política e  no mundo da economía especulativa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Rajoy reaccionou con desagrado ás referencias feitas ao problema da  corrupción no debate de investidura. A explícita minusvaloración asumida  polo novo presidente é un dos sinais mais preocupantes do novo tempo  político. Pedir sacrificios adicionais a unha maioría social que padece  os efectos da crise provocada pola cobiza dos segmentos mais poderosos e  desprezar, ao mesmo tempo, a importancia da rexeneración da actividade  pública é tanto como pretender cadrar os círculos.A pesar de que non o  pareza, entre Luis de Guindos e Iñaqui Urdangarín existen algúns puntos  de contacto que deberían permitir debuxar as liñas vermellas para  calquera proxecto que pretenda mellorar o benestar económico e a  calidade do sistema democrático.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3936346964525157524?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3936346964525157524'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3936346964525157524'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/sexus-veiga-buxan.html' title='De Guindos e Urdangarin - Xesús Veiga Buxán'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-jj19wDd5Li8/Tx10PzwvobI/AAAAAAAAFiA/a7Dx93nanys/s72-c/SEXUS+VEIGATw.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3466518296460906533</id><published>2012-01-23T09:01:00.004+01:00</published><updated>2012-01-31T14:06:31.005+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='POOR E OUTROS'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='FITCH'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='STANDARS'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='FMI'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Antonio Campos Romay'/><title type='text'>Fitch, FMI, Standars &amp; Poor e outros  - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-mUfJK6Qo118/Tx0C_ELslpI/AAAAAAAAFhU/OhgjPiDJJtA/s1600/AGENCIAS3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="91" src="http://1.bp.blogspot.com/-mUfJK6Qo118/Tx0C_ELslpI/AAAAAAAAFhU/OhgjPiDJJtA/s200/AGENCIAS3.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html" target="_blank"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;(Leer en castellano)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;O despotismo do Deus Mercado e os seus representantes na Europa dos Triquillóns é algo tan irritante e inhumano como para&amp;nbsp; arrastrar aos pobos á impotencia afundíndoos na degradación social, moral e democrática. Máis sutil que o látigo do negreiro sobre as costas do escravo, está máis próximo ao terrateniente que castra á res cuxa forza teme para sometela de xeito natural ao xugo como manso recén. A anguria e o temor, dosificados con maestría de torturador experto, son o mellor antídoto contra a capacidade de&amp;nbsp; resposta dos que cada día estáfaselles o futuro.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O FMI prognostica catástrofes sen fin para&amp;nbsp; a economía española. Así o afirma no borrador: “Informe sobre Perspectivas Mundiais”. Un retroceso que atribúe ao deterioro derivado da crise do euro e aos recortes aprobados para reducir o déficit. Azorados coa súa lectura, poucos son os que recordan pasados erros do FMI nas súas proxeccións sobre a economía española.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Acouga saber que á fronte do mesmo está a Sra. Lagarde, investigada en Francia por outorgar unha “singular” indemnización de 285 millóns de euros ao “empresario” Bernard Tapie, pola venda dunha das súas empresas confiscada polo Estado, segundo acordo dunha comisión de arbitraxe privada ordenada por ela e non pola xustiza ordinaria, tal como establece a lei, polo que a Fiscalía do Tribunal Supremo francés solicitou a inculpación da que foi titular de Finanzas de Francia desde xuño de 2007 ata finais de xuño de 2011. Lagarde mostrou a súa austeridad ao&amp;nbsp; acceder ao FMI cunha primeira medida: subirse o salario un 11%. O seu criterio sobre a actual situación é relevante. “É unha cuestión da realidade dos problemas, de non plantarse na negación, aceptar a verdade, aceptar a realidade, e logo tratar con ela”.&amp;nbsp; “Os mercados financeiros deberían dar tempo aos distintos países para traballar a través dos procesos políticos para chegar a unha solución.”&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;“Desafortunadamente, para aqueles de vostedes que teñen o privilexio de pertencer ás democracias, as cousas non suceden dese xeito e as cousas toman tempo e teñen que pasar por procesos parlamentarios" (sic).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A axencia de cualificación Fitch, rebaixará a nota de solvencia de España a finais de mes en dous chanzos. Considera "positivo" facilitar a&amp;nbsp; liquidez das autonomías&amp;nbsp; a través do ICO segundo&amp;nbsp; medida anunciada no último Consello de Política Fiscal e Financeira, pero non cre que iso vaia a alterar o seu criterio sobre as malas perspectivas da cualificación crediticia do país.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O seu director executivo, Ed Parker nunha conferencia en Madrid advirte que a recuperación da nosa economía “será moi dolorosa”. Tras pavonearse recordando que a súa axencia puxo baixo previsión negativa en decembro a cualificación de seis economías europeas (Irlanda, España, Italia, Eslovenia, Chipre e Bélgica) augura que as rebaixas poden ir a máis ao longo do ano. Saúda “o alcance do axuste que está en marcha” en España, engadindo, “o legado recibido é un reto considerable para o novo Goberno” Apreciación que algún puntilloso podería considerar impertinente. Asumindo competencias lexislativas e executivas “ordena” por vía de recomendación, (o mesmo mirado podería consideralo insolente inxerencia), como solucións para a nosa economía, ademais dun drástico axuste para reducir o déficit público, unha reforma do sistema financeiro “definitiva”, así como unha reforma laboral que “abarate o despedimento e facilite a contratación”. E xa postos, o “führer Fitch”, esixe que se recorte o gasto en sanidade e educación. Apoia o seu exhorto na posibilidade de cumprir&amp;nbsp; a súa peor ameaza, “esta cualificación podería caer ata unha simple A”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En tanto Sarkozy, co Toisón de Ouro que a Súa Augusta Maxestade puxo no seu pescozo, ante sindicatos e&amp;nbsp; patronal xustifica os recortes que necesita adoptar nas Galias, con grosería de mal veciño. Gustaríavos estar na situación de España? Continua coa maior zafiedad: “Miren ao seu ao redor… Quererían que Francia estivese na situación de Grecia, Portugal, España e ata Italia?”. Por non perder comba, Standard &amp;amp; Poor's rebaixou a nota da débeda española, aínda que anda cavilando si farao&amp;nbsp; nun ou dous chanzos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Si os seus políticos fano, un pobo dono do seu destino non pode ficar impasible ante o saqueo, a depredación e o insulto da súa historia e&amp;nbsp; patrimonio. Un patrimonio suma de cultura, benestar, coñecemento, dereitos civís, conquistas sociais, liberdades democráticas. Do esforzo para acurtar as distancias socioeconómicas. E sobre todo de responsabilidade coa mocidade de abrirlle perspectivas fecundas, como constructores da sociedade do futuro. O permanecer impávidos ante o permanente chantaxe e retroceso a que se somete a países e gobernos, ás liberdades públicas e os dereitos sociais,&amp;nbsp; é abrir suicidamente a porta á catástrofe indo contra o devir da historia. Ten pleno vigor a afirmación do exdirector de “Le Monde”, Edwy Plenel,&amp;nbsp; “poñémonos en mans de Goldman Sachs, ou inventamos algo distinto”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Usar o século XXI para negar o dereito á educación, á sanidade, ameazar a comida e o teito dos vulnerables, o dereito ao traballo e a unha vellez digna aos traballadores, ou os principios de solidariedade, é para expresar, non como dixo Talleyrand cando foi asasinado o duque de Enghien, opositor a Napoleón, “non é un crime, é unha estupidez”, senón e rotundamente, “Non é unha estupidez, é un crime”. &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3466518296460906533?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3466518296460906533'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3466518296460906533'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/fitch-fmi-standars-e-outros-antonio.html' title='Fitch, FMI, Standars &amp; Poor e outros  - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-mUfJK6Qo118/Tx0C_ELslpI/AAAAAAAAFhU/OhgjPiDJJtA/s72-c/AGENCIAS3.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-227889849585608120</id><published>2012-01-23T09:00:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:08:07.109+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='CON EL CONGRESO TOPAMOS'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='SANCHO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='CARLOS ETCHEVARRÍA'/><title type='text'>Con el Congreso topamos, Sancho - Carlos Etchavarría</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-SzYFc0x9doo/Tx0BqpAHIWI/AAAAAAAAFhM/-T2jGp96gzM/s1600/2.+++1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-SzYFc0x9doo/Tx0BqpAHIWI/AAAAAAAAFhM/-T2jGp96gzM/s200/2.+++1.jpg" width="145" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Cuan&amp;nbsp; difícil es que los representantes políticos enseñen sus bienes e ingresos a los conciudadanos que les han elegido: la transparencia incomoda. Sin embargo, la tentación de afanar se vería seriamente amenazada con solo desvelar este extremo, poniendo difícil cualquier debilidad tendente a hacerse con lo ajeno. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Recientemente, más del 90 % de los diputados del Congreso (PP, PSOE y CIU) se negaron a aceptar hasta 36 preguntas dirigidas al gobierno sobre las cuentas de la Corona. ERC pedía claridad y le dieron opacidad. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Últimamente,&amp;nbsp; el rey había mostrado cierta inquietud ante turbios asuntos familiares y su buena disposición a mostrar el modo y manera como gasta sus ingresos. Pero héteme aquí que los diputados regios no se lo han permitido, faltaría más que diría Fraga, pues con ello abriría la veda en otros espacios de representación: del rey abajo ninguno. El diputado Tardá, singularmente preguntón, es culpable por hacer mal las preguntas. Pero ojo, no parece estar en su ánimo cesar lo iniciado en 2007, por lo que volverá a la carga con la misma insistencia.&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Con tan prudente decisión parlamentaria,&amp;nbsp; las cloacas por donde discurre la corrupción seguirán selladas, hasta que un día revienten los conductos y salgan a la calle todas las inmundicias. Para entonces, será más sencillo buscar un caudillo que convocar oposiciones para tanto juez que necesitaremos, dando fin al experimento democrático que nos legó Franco.&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Algún sesudo monárquico propone un relevo en la jefatura del Estado: dimisión de Juan Carlos y entronización del príncipe Felipe. Maniobra muy propia de los borbones a lo largo de la historia, con excelentes resultados como aconteció con&amp;nbsp; Juan de Borbón al abdicar en el rey actual.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Los partidos políticos, al menos los que tienen posibilidad de gobernar, han despojado a sus diputados de las vestiduras democráticas trocándolas por harapos totalitarios. ¿Y dicen que Garzón prevaricó?&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-227889849585608120?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/227889849585608120'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/227889849585608120'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/con-el-congreso-topamos-sancho-carlos.html' title='Con el Congreso topamos, Sancho - Carlos Etchavarría'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-SzYFc0x9doo/Tx0BqpAHIWI/AAAAAAAAFhM/-T2jGp96gzM/s72-c/2.+++1.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7503599509655211571</id><published>2012-01-21T10:47:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:10:33.250+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='RECENSIÓN DEL LIBRO TOTALITARISMO TECNOLOGICO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ Mª DE ESPONA'/><title type='text'>Recensión del libro Totalitarismo Tecnológico de José Mª de Espona</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-w012MQkqhW4/TxpiTR8JW6I/AAAAAAAAFhA/9wO5ej-_dfI/s1600/nwo58_01.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-w012MQkqhW4/TxpiTR8JW6I/AAAAAAAAFhA/9wO5ej-_dfI/s200/nwo58_01.jpg" width="153" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Las nuevas tecnologías de control e identificación están modificando la sociedad. La implementación masiva de los GPS, los RFID, la telefonía movil, o internet, está diluyendo para siempre la privacidad de los individuos, especialmente la de aquéllos que tienen poca vinculación con el poder económico o con el Estado de Derecho.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Se está configurando un totalitarismo electrónico sin precedentes, impuesto desde arriba hacia abajo, desde el sistema ya existente sobre toda la población, un sistema controlado hoy por una minoría exígua vinculada al poder financiero, capaz de manipular la mecánica de los partidos políticos, de los grandes medios de comunicación, y lo que es peor, cambiar la legislación y utilizar el propio aparato del Estado de Derecho. Un sistema que el autor denomina "La Tiranía Bancaria".&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Una tiranía disfrazada de "democracia" que oculta la explotación abusiva del trabajo de los individuos y de las plusvalias generadas por el avance tecnológico. El autor aboga por la necesidad urgente de establecer una especie de "fascismo inverso", un control absoluto de la privacidad de los individuos que constituyen el propio Estado de Derecho, en función de su importancia en la pirámide del poder. Una detallada Hoja de Ruta para establecer un control también totalitario, mediante mecanismos de democracia directa y el uso de nuevas tecnologías, pero construido esta vez desde abajo hacia arriba, desde los ciudadanos hacia la cúspide del poder, y que permita el registro de la privacidad y el seguimiento electrónico sistemático de las relaciones de los políticos y los funcionarios del Estado con los aparatos del poder financiero, del poder mediático y con los grandes monopolios industriales y comerciales de las multinacionales. Controlar a los controladores.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Un libro subversivo para el sistema y también para las convicciones mas íntimas del lector, basado en un conocimiento profundo de la tecnología futura o de la economía, y explicado de una forma cruda y directa.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7503599509655211571?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7503599509655211571'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7503599509655211571'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/recension-del-libro-totalitarismo.html' title='Recensión del libro Totalitarismo Tecnológico de José Mª de Espona'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-w012MQkqhW4/TxpiTR8JW6I/AAAAAAAAFhA/9wO5ej-_dfI/s72-c/nwo58_01.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2761532820665719751</id><published>2012-01-20T16:08:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:11:14.399+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='MANUEL CEFERINO DÍAZ'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='AMIGO ISAAC'/><title type='text'>Amigo Isaac - Manuel Ceferino Díaz</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-rgwN2f6cj3A/TxmDLrIHt5I/AAAAAAAAFg4/4lrm08SG7pI/s1600/PSOE_ManuelCeferinoDiaz.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-rgwN2f6cj3A/TxmDLrIHt5I/AAAAAAAAFg4/4lrm08SG7pI/s1600/PSOE_ManuelCeferinoDiaz.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;Manuel Ceferino Díaz&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Moito tense escrito estes días sobre ti, e máis se escribirá sobre unha figura irrepetible como a túa. De recibo será, xa que logo, centrar estas liñas en lembranzas persoais que cobran hoxe, se cabe, maior significación na miña memoria.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Lembro unha xornada familiar, hai case tres décadas, na que con indisimulado entusiasmo nos guiaches na nosa visita polas instalacións de Sargadelos, algo máis que unha fabrica de cerámica. Un espazo que rezumaba creatividade e ao tempo que lugar de traballo era tamén un centro social. Manteño vivo ese día na miña memoria porque foi cando tiven a certeza de que Sargadelos era unha creación xenuinamente túa non só como empresa senón como obra construída á túa medida, ou mellor, á túa maneira: o deseño, a ordenación dos espazos, o mobiliario... todo levaba o teu selo. Tamén no Castro, en Sada, mais aí xa conxuntamente co teu querido Luis Seoane. A pegada particular de artista, de creador, estivo presente en todo aquilo que fixeches e te arrodeaba.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Puideches ser un gran pintor –fúchelo, pero puideches selo máis- como deixa proba sobrada a última exposición da túa obra na Casa da Parra de Compostela. Puideches ser un artista de renome fóra das nosas fronteiras, pero o teu espírito inquieto levoute por outros derroteiros. Si fuches, e iso é innegable, un emprendedor no mellor sentido, un avanzado, un innovador que soubo incorporar a creación artística ao mundo empresarial. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Visionario anárquico e xeneroso, un espécime estraño. Emulando ao Marques de Sargadelos, pioneiro ilustrado na industrialización de Galicia, fixaches nun recuncho de Cervo unha empresa modélica, mais non fuches un empresario ao uso;&amp;nbsp; cos beneficios dabas pulo a proxectos sempre culturais, pero ao parecer nos últimos anos esquecíaste das contas de resultados.&amp;nbsp; Publicabas en Ediciós do Castro o que outras editoriais non se atrevían (entregándolle así a Galicia o maior acopio da nosa memoria histórica) e loitaches arreo con poucas axudas por recuperar e dar vida ao vello Seminario de Estudos Galegos. Vimos nacer o Instituto Galego da Información e como se frustrou o teu desexo de asentar nel o gran xornal de Galicia. Ben sabes que neste mundo a forza da (boa) razón non pode coa economía; por iso perdiches o control accionarial do proxecto que con tanto cariño impulsaras, un triste episodio que nunca chegaches a entender e que marcou os teus últimos anos de vida.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Independente, rebelde e teimoso, positivamente teimoso. Unha regalía para o País que valoraremos aínda máis canto máis tempo pase e te vexan con perspectiva. O teu galeguismo –que non nacionalismo- restouche quizais algúns apoios e recoñecementos en vida, pero este é o País ou In-País que temos... o Outro hai que construílo con xenerosidade e altura de miras.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Declarábaste conservador libertario pero o teu corazón estaba coa esquerda, coas reivindicacións populares e coas causas perdidas. Chegados a este punto lembro (sen ser capaz agora de disimular un sorriso) cando formando parte da Candidatura Democrática Galega ao Senado xunto con Ramon Piñeiro e Jacinto Calvo (eu ía á do Congreso polo PSG pero vos apoiabamos), no único acto electoral que fixerades en vinte e un días de campaña no Paraninfo do Instituto Masculino (eran outros tempos) en medio de gran expectación mediática e de público abriches o acto para dicir laconicamente “subo aquí para dicirvos que non votedes por min, que disto da política non sei nada... votade por Ramón e por Jacinto que si saben”. Lembro como baixaches con total naturalidade do estrado deixándonos a todos sorprendidos e, por que non&amp;nbsp; dicilo, un tanto molestos por unhas verbas que non axudaban moito á candidatura. Pero así eras, imprevisible ás veces, de irreverencia calculada outras e xeneroso sempre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Amigo Isaac, deixas un baleiro difícil de encher. Xa non queda filantropía se non se desconta a súa achega dos pagos a Facenda , nin creadores que toquen todos os paus e animen a tarefas colectivas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Agardemos que algún dia se recoñeza sen reparos a túa contribución a recobrar e reafirmar a identidade de Galicia nos tempos modernos.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2761532820665719751?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2761532820665719751'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2761532820665719751'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/amigo-isaac-manuel-ceferino-diaz.html' title='Amigo Isaac - Manuel Ceferino Díaz'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-rgwN2f6cj3A/TxmDLrIHt5I/AAAAAAAAFg4/4lrm08SG7pI/s72-c/PSOE_ManuelCeferinoDiaz.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7472216649147016756</id><published>2012-01-20T16:03:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:12:14.726+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Asi comenzaron el nazismo y el fascismo'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidoro gracia plaza'/><title type='text'>Asi comenzaron el nazismo y el fascismo - Isidoro Gracia Plaza</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-7ZX_gEqDZ80/TxmBy4xohMI/AAAAAAAAFgw/U4Ozgi7X8-I/s1600/20081212elpepucul_16.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="146" src="http://3.bp.blogspot.com/-7ZX_gEqDZ80/TxmBy4xohMI/AAAAAAAAFgw/U4Ozgi7X8-I/s200/20081212elpepucul_16.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Es conocido que los nazis llegaron al poder ganando elecciones, es decir con el apoyo de una mayoría de ciudadanos que se expresó democráticamente. Con el uso de los entonces más modernos métodos de comunicación fueron impregnando a la opinión pública, que estaba sufriendo la crisis económica derivada del crash de la bolsa americana de 1929, que se traslada al mundo occidental, y al colapso bancario consecuente que se extiende por Europa durante1931, de que solo existe una única alternativa, la del ejercicio del poder de forma absoluta por unos partidos muy determinados y que la culpa de todos los males la tiene algún enemigo próximo. También los fascistas italianos ganaron sus elecciones usando propaganda y violencia e identificando a los “culpables”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Posteriormente con el ejercicio sin escrúpulos desde el gobierno del poder obtenido, también con el aplauso de la mayoría de sus ciudadanos (con el temor de algunas minorías más lúcidas), emitieron normas que intentan eliminar el pensamiento crítico, la quema publica de libros o los ataques&amp;nbsp; a los medios de comunicación y de transmisión de cultura que no comulgan con sus ideas son un ejemplo, las normas y tribunales que proponen el encarcelamiento y “reeducación” de los opositores es otro bien claro.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La actual crisis, tanto en su nacimiento como en su evolución, es un caldo de cultivo muy parecido al existente en el comienzo del proceso en el siglo pasado. Las tesis del pensamiento único y su impregnación en la opinión pública, mediante los actuales y mucho más potentes métodos y medios de comunicación, también guardan un paralelismo evidente. Por último la venta, hasta la nausea, de que no hay más que una alternativa válida es aún más clara, en este caso la alternativa a aplicar es aquella que dicten los mercados y que el culpable es el otro (el inmigrante, el vecino no deseado o el líder del partido adversario) también se repite.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
El crecimiento electoral, en toda Europa, de los partidos de extrema derecha, con bases nacionalistas hasta la xenofobia y tintes confesionales, indica hasta que punto ha calado su discurso en los ciudadanos azotados por una crisis de la que no aceptan su parte de responsabilidad, descargándola en los rumanos en Francia e Italia, los gitanos y emigrantes en otros muchos países, o de los antiguos dirigentes en casi todos, incluida España. En Hungría han dado un paso más y ha aprobado una Constitución, por mayoría de 2/3 del Parlamento, que recupera una religión oficial, la cadena perpetua, la supeditación del poder judicial al ejecutivo, la limitación de la libertad de prensa, la intromisión casi sin límite en la economía y moral privadas, etc., al tiempo que el gobierno actual identifica a los culpables de su crítica situación económica: los comunistas y los estados vecinos donde existen amplios colectivos de húngaros emigrados.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
¿Y en España qué?, pues aparte de tener bien identificado al culpable de todo, un discurso xenófobo arraigado en amplias capas de población, el mantenimiento de discursos pro y anti catalanistas, o pro y anti vascos, o pro y anti españolistas, la declaración de intenciones de reponer la cadena perpetua, eliminar derechos civiles y la última ocurrencia de encarcelar a los que no acepten las tesis económicas del actual gobierno, poca cosa más.&lt;br /&gt;
Enero de 2011.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7472216649147016756?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7472216649147016756'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7472216649147016756'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/asi-comenzaron-el-nazismo-y-el-fascismo.html' title='Asi comenzaron el nazismo y el fascismo - Isidoro Gracia Plaza'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-7ZX_gEqDZ80/TxmBy4xohMI/AAAAAAAAFgw/U4Ozgi7X8-I/s72-c/20081212elpepucul_16.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2340374739346525270</id><published>2012-01-19T17:52:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:16:31.114+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Último Bando del profesor Tierno Galván'/><title type='text'>Último Bando del profesor Tierno Galván</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-dUGPGgOvSjE/TxhJyF6tBaI/AAAAAAAAFgo/pL4KqBMS-hk/s1600/Enrique_Tierno_Galvan.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-dUGPGgOvSjE/TxhJyF6tBaI/AAAAAAAAFgo/pL4KqBMS-hk/s320/Enrique_Tierno_Galvan.jpg" width="212" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Enrique Tierno Galván&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;RECORDANDO SU FIGURA EN EL 26º ANIVERSARIO DE SU FALLECIMIENTO &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;EL&amp;nbsp; ALCALDE&amp;nbsp; PRESIDENTE&amp;nbsp; del&amp;nbsp; Excelentísimo Ayuntamiento&amp;nbsp; de&amp;nbsp; Madrid&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Madrileños:&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Los europeos, de suyo avispados y acuciosos, han visto siempre con recelo la antigua fábula del rapto de Europa, pues no quieren verse raptados y prefieren vivir y trabajar en su común hogar.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Cierto es que Europa ha sido mil veces conmovida y desgarrada en sus entrañas por reñidos intereses propios o ajenos, que provocaban querellas, disputas e incluso guerras. Pero nunca Europa alejose de sí y dejó de ser lo que ha sido siempre y aún es, la razón del mundo que guía con la luz de la inteligencia y la salud de sentimientos al resto de las gentes que pueblan el universo mundo.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;España ha sido y es principalísima de esa razón del mundo. Durante cerca de dos siglos el corazón de Europa ha latido en España y tan difícil es concebir España sin Europa como Europa sin España. Han de percatarse de esto los madrileños y subir la difícil cuesta de la negligencia o el olvido, que invitan a despreocuparse de lo que hacer debemos, para concordar con nuestra actual situación de renovados y ejemplares europeos. El próximo día 12 entramos, con las puertas de par en par abiertas, en la Europa de los que tratan el comercio, las manufacturas, industrioso quehacer al que nadie es ajeno, los frutos de la feraz naturaleza y los muchos bienes con que la mar nos agracia. Debemos en esta luciente fecha, lustre de una Europa que a sí misma se encuentra, mostrar nuestro mucho contento y recibir a las ilustres personas que de Europa vienen y que en el citado día han de concurrir en nuestra ciudad para confirmar con su firma nuestra preclara condición de europeos que se unen con el resto de los pueblos de este viejo hogar de la luz para renacer con más vigor a la independencia, ajena a cualquier rapto extraño, imperio o tiránica sumisión.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Europa, foco común del saber del mundo, merece que en este día señaladísimo, en el que todos somos más Europa que nunca lo hemos sido, los vecinos de esta ciudad muestren su honda condición de europeos con gozo, contento, jovialidad y entusiasmo, a la vez que reciben con cordialidad sincera, admiración y ánimo de permanente hermandad a quienes de Europa, con particularísimo afecto y simpatía, nos visitan.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Madrileños, vuestro alcalde os invita, convoca y pide que deis testimonio de cuánta es nuestra alegría al comprobar que somos unos más de la Europa que se encuentra a sí mismo y sigue su destino de ser compañía en la que se juntan tantos y tan nobles pueblos. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Madrid, 8 de junio de 1985.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2340374739346525270?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2340374739346525270'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2340374739346525270'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/ultimo-bando-del-profesor-tierno-galvan.html' title='Último Bando del profesor Tierno Galván'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-dUGPGgOvSjE/TxhJyF6tBaI/AAAAAAAAFgo/pL4KqBMS-hk/s72-c/Enrique_Tierno_Galvan.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-5554343817650971717</id><published>2012-01-17T08:12:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:06:58.838+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='COMO SAÍMOS DESTA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Antonio Campos Romay'/><title type='text'>Como saímos desta  - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-L-G0rcGck-Y/TxUep1Lb6iI/AAAAAAAAFgY/YxOyBQy2jmE/s1600/antonio+campos+romay.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-L-G0rcGck-Y/TxUep1Lb6iI/AAAAAAAAFgY/YxOyBQy2jmE/s200/antonio+campos+romay.jpg" width="175" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Antonio Campos Romay&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html" target="_blank"&gt;(Leer en castellano) &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;A dereita exerceu, en ocasións non sen razón, unha virulenta crítica contra o anterior presidente polas súas actuacións ou despropósitos, que de todo houbo. O actual está a bater un marca ao faltar á súa palabra en menos de quince días, tras facer bandeira de dicir sempre a verdade. As únicas medidas que tomou son so o mallado recurso de cargar sobre as costas de sempre a cruz, esquecendo o prometido na súa campaña. Tenta lexitimarse en orde a unha presunta información inexacta do goberno saínte sobre a desviación no déficit, algo que non parece plausible que nin uns nin outros ignorasen. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Até os técnicos de Facenda escandalízanse do abuso do IRPF mentres mantéñense na impunidade absoluta as bolsas crónicas de defraudadores. O peso da recadación, coma se no medievo andásemos, cae sobre “os servos”. Mentres os “señores” da especulación e o saqueo permanecen beatíficos levándose os dobróns ao seu zurrón insaciable. A corrupción e o malgasto en funesto maridaxe enseñóranse do país nunha deriva perigosa. Os versos de Zorrilla serian de plena aplicación, “En todas partes deixei memoria amarga de min./ Nin recoñecín sacro/ nin houbo razón nin lugar/ pola miña audacia respectado” &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un virus que contaminou comunidades, concellos, deputacións, e en menor grao á administración central. Tras del, como escrófula supurante, gurtels, palmas novas, malaias, eres falsos, desfalco dos cartos presuntamente aplicables aos parados, aeroportos sen avións pero con estatuas faraónicas de corruptos recoñecibles. AVES de voo crebado segundo as imposicións de caciques de rueiro. Portos exteriores ao cadrado nun palmo de auga. Cidades da cultura onde a cultura é desolación e o dislate categoría. Palacios de Congresos sen congresos pero varios no mesmo municipio. Municipios con menos veciños que obreiros nunha empresa en crise disparando o gasto ao infinito mentres un sindicato de alcaldes sae a tambor batente a defender as súas alcaldadas…E suma e segue…&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Sr. Rajoy diralle vostede á Sra. Merkel, esa dama tudesca da que dixo, “a&amp;nbsp; min non me dará ordes”, que a crise está a levarse por diante millóns de proxectos humanos? Que ensancha a pobreza e forxa desconfianza absoluta respecto do sistema. Co seu maior negocio é estrangular economías alleas para que o Reich finánciese.&amp;nbsp; Faralle ver que o seu comportamento, perigosamente miope é tan groseiro e cruel como a espoliación conque os seus compatriotas á vez que franceses e británicos&amp;nbsp; desvalixaron África no século XIX? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Terá vostede os bemoles de dicir,&amp;nbsp; ¡basta!? Non parece ter pinta de ser un Comandante que “chegou e mandou parar”…&amp;nbsp; Semella difícil. Amen de apalpar os tísicos petos onde atope un IRPF que recortar, vese con animo de embridar ao capitalismo financeiro especulativo e levar tal vocación á UE? Será vostede capaz de asumir o custo dos cambios profundos que require a organización do estado, para optimízalo e facelo sostible? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Como presidente que afirma vai a dicir a verdade, que non mira atrás, -aínda que os seus colegas viven pendurados do retrovisor-, “un presidente que da a cara”. Emerxerá da súa torre de marfil e&amp;nbsp; sairá tras das saias de Dona Soraya para contarnos como saímos desta? &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A ZP pedíronlle que non nos fallará…e por unha banda que quere dígalle, e por outra que quere que lle conte. A vostede, Sr. Presidente xa que tal ofreceunos, a petición é, ¡Non nos minta¡ Coma pouco inda que soe algo cínico, faga súa a frase de Jules Renard “De cando en vez di a verdade para que créanche cando mintes”.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-5554343817650971717?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5554343817650971717'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5554343817650971717'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/como-saimos-desta-antonio-campos-romay.html' title='Como saímos desta  - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-L-G0rcGck-Y/TxUep1Lb6iI/AAAAAAAAFgY/YxOyBQy2jmE/s72-c/antonio+campos+romay.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-5235928139339514777</id><published>2012-01-17T08:07:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:08:57.612+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='EL LEÓN DE VILLALBA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='CARLOS ETCHEVERRÍA'/><title type='text'>El León de Villalva - Carlos Etcheverría</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-n-aMF6k_2QE/TxUd9VbpfTI/AAAAAAAAFgI/nRYFEXBe-BQ/s1600/fraga+palomaress.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://2.bp.blogspot.com/-n-aMF6k_2QE/TxUd9VbpfTI/AAAAAAAAFgI/nRYFEXBe-BQ/s200/fraga+palomaress.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Manuel Fraga en Palomares&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Con el fallecimiento de Fraga se va un singular exponente de la paranoia política del nacional catolicismo franquista. En esta hora resulta difícil mantener la ecuanimidad sin caer en el repudio hacia el muerto. Sobrarían razones para desmentir a los turiferarios que hoy invaden los medios con mensajes laudatorios hacia el político vitalicio.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Las cualidades que a buen seguro le adornaron: pasión por el trabajo e importante&amp;nbsp; memoria, aunque desordenada,&amp;nbsp; resultan insuficientes para juzgar en conjunto su trayectoria política. Se sirvió de la dictadura como de la democracia, para mantenerse en el poder perpetuo y, a buen seguro,&amp;nbsp; pasará a la historia por tan dilatada experiencia en cargos públicos, pero no por su acendrada defensa de las libertades ciudadanas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Admirable por su coherencia doctrinal, guardó lealtad al generalísimo hasta el final de sus días, y consiguió agrupar en su formación partidaria a los nostálgicos de la dictadura, conservando así unida a la caverna.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tampoco resulta encomiable su resistencia a aceptar la dinámica social de cambio, en lo tocante a la proclamación o ampliación de derechos humanos. El y su partido intentaron obstaculizar la aprobación de leyes de signo progresista, y siguen negando el holocausto franquista para impedir asomarse al escenario del crimen.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La fidelidad a sus ideas ultramontanas, convierte su perfil biográfico en el de un personaje prehistórico, no evolucionado. Quizás le haya condicionado su pasado represor en el franquismo, encadenado a él por la ambición de poder que le impedía arrepentirse para no truncar su carrera.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Los que sufrieron muerte, tortura, ignominia y desamparo en su etapa al servicio de Franco, son un obstáculo para guardarle un mínimo de respeto.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-5235928139339514777?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5235928139339514777'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5235928139339514777'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/el-leon-de-villalba-carlos-etcheverria.html' title='El León de Villalva - Carlos Etcheverría'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-n-aMF6k_2QE/TxUd9VbpfTI/AAAAAAAAFgI/nRYFEXBe-BQ/s72-c/fraga+palomaress.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7364362562164823248</id><published>2012-01-16T23:38:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T13:50:51.534+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='ASUSTA O FEDERALISMO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><title type='text'>Asusta o Federalismo? - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-XDRkbrdfITw/TxSmxyyM-LI/AAAAAAAAFgA/XXM6NKVZufI/s1600/puzzle3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="181" src="http://3.bp.blogspot.com/-XDRkbrdfITw/TxSmxyyM-LI/AAAAAAAAFgA/XXM6NKVZufI/s200/puzzle3.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;José Juan González Encinar, un cualificado analista do federalismo xa falecido, tívoo sempre claro: a Constitución de 1978 puxo as vimbias e o cesto da organización territorial de Estado foise facendo despois, de forma gradual, coa aprobación dos distintos estatutos de autonomía. Pero unha vez estes aprobados, a forma de organización territorial do Estado español resultou ser substancialmente idéntica á de calquera outro Estado federal. Con todo, algo falla cando neste país o Goberno exponse como verificar a tempo o cumprimento do compromiso de déficit autonómico --sinal de que non o ten claro-- ou cando a Oposición fai esforzos para construír unha soa voz en clave española, camiño do seu congreso federal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un partido nacional, como dixo Rubalcaba, que vertebre España e diga o mesmo en todas partes? Un congreso federal? Un partido que diga o mesmo en toda España pero con acentos distintos en cada parte, como matizou Carme Chacón? Vendo a uns e a outros dá a impresión de que volvemos atrás, cando todo debería está xa claro: España é un Estado tan federal como calquera outro dos Estados federais que hoxe existen no mundo. A diferenza, como diría o ex presidente catalán Pasqual Maragall, estriba en que aínda non lle chamamos así.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Debates como o do control do déficit autonómico no Goberno do PP ou o da voz común no PSOE proban ata que punto España é diferente de Alemaña, un xenuíno país federal onde a conservadora Angela Merkel sabe manexar o Consello de Estabilidade cando Bremen, Berlín, Sarre ou Schleswig-Holstein vánselle da man, que algo xa se lle foron, ou onde o socialdemócrata Sigmar Gabriel xa ten bastante con facer esquecer ás súas bases as custosas reformas sociolaborais do chanceler Gerhard Schröder como para porse a debater sobre voces únicas ou con acento. Asusta o federalismo a quen se definen como federais? En España parece que si, en Alemaña, non.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por curioso que pareza, PP e PSOE teñen máis coherencia no seu aliñamento exterior, en torno ao eixo franco-alemán, que nas súas definicións internas, onde a xeometría das súas alianzas con forzas nacionalistas é tan variable como de conveniencia conxuntural. O PSOE esquécese ás veces de que os seus maiores éxitos electorais coincidiron co seu maior acento federal e o PP adoita demonizar na Oposición pactos que asume sen despeitearse cando goberna. Falta definición e claridade. &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7364362562164823248?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7364362562164823248'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7364362562164823248'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/asusta-o-federalismo-jose-luis-gomez.html' title='Asusta o Federalismo? - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-XDRkbrdfITw/TxSmxyyM-LI/AAAAAAAAFgA/XXM6NKVZufI/s72-c/puzzle3.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-5680911766242726428</id><published>2012-01-16T19:36:00.004+01:00</published><updated>2012-01-31T14:18:28.042+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JOSÉ LUÍS GÓMEZ'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Fraga de la dictadura a la Democracia'/><title type='text'>Fraga de la dictadura a la Democracia - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-TEv91F7dZUI/TxRt0o_EYaI/AAAAAAAAFfg/CGD7W3yr9co/s1600/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="134" src="http://3.bp.blogspot.com/-TEv91F7dZUI/TxRt0o_EYaI/AAAAAAAAFfg/CGD7W3yr9co/s200/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luis Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Manuel Fraga retornó a Galicia en el 90 aún con tufillo de españolista de banderita y tirantes de la simbología franquista, pero pronto se hizo 'galego coma ti' y, lo que fue más importante, un galleguista practicante. Como presidente de la Xunta, Fraga demostró durante cuatro legislaturas su imbatibilidad electoral, arrinconó a la oposición socialista y nacionalista y sobrevivió a todos los avatares del PP, el partido que refundó tras impulsar la vieja AP. Poco después de la catástrofe del Prestige perdió la mayoría absoluta en 2005 y preparó su despedida sin ninguna prisa.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;El don Manuel de Galicia (1990-2005) que dejó atrás al Fraga Iribarne de la dictadura de Franco, a la que sirvió como ministro y embajador, no llegó a ser un nacionalista gallego, ni siquiera moderado, pero tampoco fue un jacobino o un autonomista descafeinado. Digamos que tuvo sus propias ideas, la más conocida de todas 'su' administración única, con la que propuso que sólo una administración pueda ejercer cada competencia.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Fue un político atípico y cuando habló del modelo de Estado, a menudo se le escuchó más en Madrid o en Barcelona que en Galicia. Era, sin duda, otro buen termómetro de su salud como catedrático de Derecho Político y como presidente de la Xunta, partiendo de que se mantuvo dentro de la Constitución, con su habitual lealtad al Estado --el mismo que dicen que le cabía en la cabeza-- y a la Carta Magna, de la que fue redactor cualificado.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;En su recta final en la política, Fraga no sólo hizo una sucesión, la suya, sino que escribió cómo hacer una reforma constitucional sin incurrir en otro proceso constituyente. Tuvo ideas propias para el Senado, la Conferencia de Presidentes, las relaciones con Bruselas... y se sintió libre. A sus 89 años, se nos fue un político controvertido, capaz de servir a la dictadura y a la democracia, y uno de los gallegos más influyentes del siglo XX.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-5680911766242726428?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5680911766242726428'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5680911766242726428'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/fraga-de-la-dictarura-la-democracia.html' title='Fraga de la dictadura a la Democracia - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-TEv91F7dZUI/TxRt0o_EYaI/AAAAAAAAFfg/CGD7W3yr9co/s72-c/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-8484768404077956398</id><published>2012-01-16T19:33:00.003+01:00</published><updated>2012-01-31T14:17:39.187+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Europa e Turquía I - Emilio Arguiz Vázquez'/><title type='text'>Europa e Turquía I - Emilio Arguiz Vázquez</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-9XQvtMUW3mI/TxRtT1Zy6aI/AAAAAAAAFfY/Rr4TfYoz7gc/s1600/gran_turquia_europa_240.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="178" src="http://2.bp.blogspot.com/-9XQvtMUW3mI/TxRtT1Zy6aI/AAAAAAAAFfY/Rr4TfYoz7gc/s200/gran_turquia_europa_240.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/emilio-argiz-arquitecto.html" target="_blank"&gt;(Leer en Castellano)&lt;/a&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;É Turquía Europa?. Atendendo ó fútbol, un observador casual diría que si. O Galatasaray, Besiktas ou Trabzon Sport rivalizan nos campos co Arsenal, Milan ou Madrid, axudando a autoidentificar ós turcos como parte dunha Europa na que compiten. Pero esa identificación é similar á dos xudeus, que non por disputar a Euro-liga de baloncesto, ou Eurovisión, poden aseverar que sexan parte de Europa, ou que vaian entrar na UE. &lt;br /&gt;
Atendendo á xeografía, un 3% do territorio turco, a antiga Tracia, está dentro de Europa, con fronteiras con Grecia e Bulgaria. Mais o 97% restante estaría en Asia, e con fronteiras con Siria, Irak ou Irán. Pero para saber se Turquía é Europa, teríamos que saber que é Turquía, e sobre todo, que é Europa. E calquera das dúas cuestións ten unha difícil resposta.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Para empezar, teríamos que ter claro que Europa nunca foi xeografía, se non historia. Porque se a xeografía a definise, Europa non é máis ca unha pequena península de Eurasia, e non o Continente que conquistou o mundo. Europa comeza a identificarse como tal na baixa idade media, indo máis aló da mediterranía romana como concepto aglutinador, e herdando parte dun proceso que comeza cos gregos da Ática, definíndose en contraposición á parte asi-Ática, o que hoxe é a Anatolia Turca. Os europeos éramos diversos, pero a nosa identidade foise forxando á contra. Persas, Musulmáns ou chinos eran alleos á identidade e civilización occidental que se ía fraguando.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Así, hai unha Europa occidental, católica e protestante, que chega ata onde chega o Gótico (Kosiçe, en Eslovaquia, fronteira con Ucraína, é a catedral gótica máis ó leste), e que inclúe todo o occidente europeo, Escandinavia, os estados bálticos, Polonia, Chequia, Eslovaquia, Hungría, e Croacia. Unha Europa que dende Lisboa a Tallin, e de Nápoles a Edimburgo, se vai construíndo nunha historia de loitas e avances, dó Gótico ó humanismo renacentista, e do Barroco á Ilustración, ou á revolución científica e industrial, ata chegar ás grandes guerras do século XX, e ó camiño federal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pero hai tamén outra Europa oriental e ortodoxa, que trae ata hoxe case invariable a fronteira do Imperio Romano de Oriente, tras da partición de Teodosio. Aí están Serbia, Grecia, Bulgaria; Aí estivo Constantinopla e o Imperio Bizantino, e aí están tamén Ucraína, Xeorxia, e Moscova, a nova Bizancio.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Entender esas dúas Europas é clave para entender o conflito Iugoslavo, a difícil e controvertida ampliación cara o leste dunha Unión Europea de raíz cristiá occidental, ou ata boa parte dos problemas gregos, derivados dunha xeopolítica que lles impuxo un rol alleo en boa medida á súa historia. Grecia é o berce de moito do que somos hoxe, pero dende Teodosio nunca foi parte da Europa occidental. Non viviu o Renacemento ou o Barroco, nin a Ilustración. E sen embargo foi parte, primeiro, do Imperio Bizantino, e despois do Otomán, os dous con cabeza en Constantinopla.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Supoñamos que Europa, ese marabilloso artificio da historia, supere as crises de crecemento, as crises financeiras, e o xogo sucio de Wall Street ou a City. Supoñamos que Europa acaba integrando de forma efectiva as Europas occidental e oriental ata a fronteira con Rusia e Ucraína. Ou ata que nun futuro puidese integrar a todos os europeos de raíz ortodoxa. Entón a seguinte pregunta sería cál é o límite de Europa, e se Turquía está do lado de dentro ou do lado de fora da fronteira.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Londres parece telo claro: Turquía ten que ser parte de Europa. Tan claro como teñen os británicos que non queren unha Europa federal, se non un mercado común que lles siga a dar un bo campo de xogo para a City. Viena ou París parecen telo igual de claro: Turquía non é Europa. E axuda no caso dos austríacos a memoria dos asedios turcos á súa capital, ou que durante 300 anos Hungría estivese ocupada polos otománs. España está nun punto intermedio, favorable a Turquía por motivos variables. No caso de Aznar, por unha lóxica preto da de Londres ou Washington, e no caso de Zapatero, por unha lóxica máis difusa, compartida con Mario Soares e outros, segundo a cal unha Turquía moderadamente musulmá dentro da Unión, favorecería unha Europa menos cristiá e máis secular. E segundo a cal, tamén por xeoestratexia nos interesa que Turquía sexa membro da Unión.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En calquera caso, un ten para si que Turquía sempre foi un elemento alleo á historia “interna” europea, e se algo fixo por esa historia, foi o de servir de aglutinador contra o que loitar: dende a batalla de Lepanto do zenit imperial español, erixido en estandarte da cristiandade contra o infiel, ata o imperio austrohúngaro, construído nos S. XVIII e XIX, en parte contra os otománs. E pola banda ortodoxa, a inimizade ruso – turca ten raíces fondas: foron os turcos os que conquistaron a Constantinopla do patriarcado ortodoxo, e foi o Imperio Otomán o que impediu a saída dos Zares ó Mediterraneo, ou os soños paneslavos e panortodoxos que ían de Atenas ou Belgrado a Constantinopla e Moscova. Rivalidade ruso – turca da que a OTAN soubo tirar proveito na guerra fría.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Así que pola parte do que é ou non é Europa, e atendendo á historia que nos define, un ten claro que Turquía estaría fora de Europa, en tanto está fora da historia europea. Dunha Europa que se construíu en boa medida contra Otománs e Musulmáns.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-8484768404077956398?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8484768404077956398'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8484768404077956398'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/europa-e-turquia-i-emilio-arguiz.html' title='Europa e Turquía I - Emilio Arguiz Vázquez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-9XQvtMUW3mI/TxRtT1Zy6aI/AAAAAAAAFfY/Rr4TfYoz7gc/s72-c/gran_turquia_europa_240.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-4493130001123745102</id><published>2012-01-15T23:38:00.003+01:00</published><updated>2012-01-31T14:19:14.606+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Con austeridade non chega - José Luís Gómez'/><title type='text'>Con austeridade non chega - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-Dniv0N746-0/TxNVPc8bz1I/AAAAAAAAFe4/i_QOKvK0tmQ/s1600/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="134" src="http://1.bp.blogspot.com/-Dniv0N746-0/TxNVPc8bz1I/AAAAAAAAFe4/i_QOKvK0tmQ/s200/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luis Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;O duro golpe de Standard &amp;amp; Poor's a nove países do euro, con rebaixas de dous chanzos a España, Italia, Portugal e Chipre, arrastra a Francia e Austria, que perden a máxima cualificación, e sitúa a solvencia española ao nivel da polaca e por detrás da de países como Chile ou a República Checa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O problema para esta influente axencia vai máis aló dos desequilibrios fiscais na periferia da eurozona e esténdese aos crecentes desequilibrios exteriores e as diverxencias en competitividade entre o núcleo de unión monetaria e países como España. Por iso advirte de que un proceso de reformas baseado unicamente na austeridade fiscal ten o risco de provocar o seu propio fracaso, ao suscitar unha caída da demanda interna asociada á crecente preocupación dos consumidores polo emprego e a renda dispoñible. Traducido: o problema é máis de crecemento que de déficit e iso non se arranxa só con austeridade; fai falta recuperar a economía, exportar máis e, en definitiva, mellorar a balanza por conta corrente.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
España segue camiño do que o profesor Robert Tornabell, autor do libro 'O día logo da crise', denomina un proceso de depreciación interna, pensando en recuperar produtividade e, a longo prazo, competitividade. Aínda sendo mala, pode ser a única solución, xa que España non pode devaluar o euro e saír da moeda común suporía non poder financiar a tremenda débeda pública e privada do país. A clave, como adoita reiterar o Nobel Paul Krugman, é que España agora non pode devaluar, o que conduce a outro tipo de depreciación, de maneira que moitas empresas axustan persoais, recortan salarios, reducen custos e ata baixan os prezos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tamén queda apelar ao optimismo histórico que, como explica o profesor Xavier Vence no seu último libro sobre a crise e a radicalización neoliberal, considera que a sociedade non poderá tolerar a destrución de todas as conquistas civilizadoras. É a súa receita fronte á completa submisión da vida privada e pública á volatilidade dos mercados, pero calquera sabe se xa basta cos seus bos desexos.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-4493130001123745102?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4493130001123745102'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4493130001123745102'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/con-auteridade-non-chega-jose-luis.html' title='Con austeridade non chega - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-Dniv0N746-0/TxNVPc8bz1I/AAAAAAAAFe4/i_QOKvK0tmQ/s72-c/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2898776213779236262</id><published>2012-01-15T23:27:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:21:20.641+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='A herdanza do &quot;El Abuelo&quot; - Antonio Campos Romay'/><title type='text'>A herdanza do "El Abuelo" - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-QV4_2d_nLs4/TxNSmMDUAvI/AAAAAAAAFew/0wca1PJL1YE/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-QV4_2d_nLs4/TxNSmMDUAvI/AAAAAAAAFew/0wca1PJL1YE/s1600/clip_image002.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://www.blogger.com/page-edit.g?blogID=2339701426915032129&amp;amp;pageID=5999591995099512017" target="_blank"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;(Leer en castellano)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;i&gt;"Non sei se nos damos suficiente conta da transcendencia do momento histórico que vivimos. Unha transformación da sociedade tan fonda tan enchida de convulsións e de dor, tan enchida tamén de esperanzas, non foi atravesada xamais pola humanidade”.&amp;nbsp; “Pensade se a intensidade da transformación actual será tan fonda que cando hoxe non só o proletariado, senón até algunhas mentes clarividentes dos capitáns da industria din: a industria actual é mesquiña. O sistema económico en que vivimos é completamente inharmónico&amp;nbsp; coas necesidades dos tempos actuais; hoxe non é posible que a produción se rexa polo principio da maior ganancia para o detentador dos instrumentos da produción. É preciso que se produzan pola masa e para a masa, e para iso non hai máis que acentuar grandemente esta tendencia a diminuír as horas de traballo no máximo posible e aumentar o xornal que gañan os traballadores. Se segue a sociedade ordenada polos principios do réxime capitalista xa vedes o que está a pasar: os obreiros parados en momentos nos cales as maquinas poden producir intensamente, e os capitalistas exercendo unha sabotaxe sobre a produción como xamais se coñeceu. Ás masas traballadoras acusóuselle de sabotar a produción; pero chegouse a unha sabotaxe que non se pode comparar a ningún, e é o que están a exercer os capitalistas”.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Este parágrafo correspondente a un discurso dun home integro D. Julián Besteiro, ante o Congreso da UXT en 1932. Con moi poucos retoques tería plena aplicación e vigor a día de hoxe. Don Julián, home moderado, con vetas de humor británico, pulcro e con profundo compromiso coa democracia, fiel seguidor do que na practica tentou sempre Pablo Iglesias, manter unidos socialismo e democracia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Si se convén que o socialismo ten o compromiso histórico de construír unha sociedade solidaria e democrática, tal tarefa leva compasala con arranxo a un modelo dinámico. Adecuado en cada momento á permanente transformación que require a evolución da humanidade. Evolución que acelerouse espectacularmente no transito ao século XXI. O que puxo en evidencia o paso torpe dun socialismo cun grao de anquilosamento que impídelle por veces seguir con axilidade o devir histórico. Un acontecer que sobrevén na desaparición dunhas necesidades substituídas por outras derivadas das radicais mutacións que esixen os cambios sociais. En tal asíncrona quedaron reféns os partidos socialistas e socialdemócratas nas derradeiras décadas.&amp;nbsp; O que debese levar a reflexións de calado. Non en clave de minúscula de nomes, ridículas cotas de familia ou de baróns. Ou de intereses pecuniarios, deixando en magro lugar un debate onde&amp;nbsp; a convulsión dun partido remata pouco máis que nos avatares dunha oficina de recursos humanos. Reclámanse máis os valores de “El Abuelo”, Pablo Iglesias, incluídos os republicanos e menos na invocación recorrente ao campanudo, patético e mesquiño ouvear dos “vividores da prebenda pública”... ¡Agora non toca!&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
Un partido definido socialista, democrático e “obreiro”, debe ter capacidade de cuestionar con rigor se tales cualificativos corresponden a realidades obxectivas. Se hai contradición ideolóxica entre a definición previa e unha práctica encamiñada ben a xestionar por anuencia ou habilitar na sociedade a supervivencia dos intereses dunhas minorías antisociais e insolidarias.&amp;nbsp; Se é democrático, permitindo consolidar no seu seo mecanismos, que desfigurando a democracia interna, adoptan resolucións políticas e acordos baixo o enorme peso dun aparello centralizado alleo ao debate xeral.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Se un partido que pode encarnar tras de se un sector significativo da esquerda e mesmo liderala, cando xa sexa por razóns exógenas ou endóxenas na súa praxe diaria acomódase en posturas antagónicas aos intereses que di representar. Facultando con iso a penetración de forzas tradicionalmente contrarias nos sectores sociais que lle confían a súa custodia, abrindo a espita a políticas onerosas aos mesmos. Ou seguir pensando candidamente que tales forzas&amp;nbsp; non teñen capacidade estratéxica de penetración nas clases populares, especialmente dispondo de todos os mecanismos do poder. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O modelo de sociedade é o mecanismo diferenciador para combater a confusión entre as concepcións antagónicas. Un contexto no que o home sexa un fin en se mesmo. Onde a liberdade, a solidariedade e a dignidade humana sexan valores predominantes e inseparables da sociedade.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2898776213779236262?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2898776213779236262'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2898776213779236262'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/herdanza-do-el-abuelo-antonio-campos.html' title='A herdanza do &quot;El Abuelo&quot; - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-QV4_2d_nLs4/TxNSmMDUAvI/AAAAAAAAFew/0wca1PJL1YE/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3809533552968343464</id><published>2012-01-15T23:15:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:22:09.198+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Galicia nuevamente de luto'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='MUERE MANUEL FRAGA IRIBARNE'/><title type='text'>Galicia nuevamente de luto, muere Manuel Fraga Iribarne</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-Zo5BoFcmNV8/TxNOje3Yk-I/AAAAAAAAFeo/K5OJo0IwuZ4/s1600/f_manuel_fraga.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-Zo5BoFcmNV8/TxNOje3Yk-I/AAAAAAAAFeo/K5OJo0IwuZ4/s200/f_manuel_fraga.jpg" width="133" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Manuel Fraga Iribarne&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Manuel Fraga Iribarne, nacido en Villalba el 23 de noviembre de 1922, murió el 15 de enero de 2012. Fue un político, diplomático&amp;nbsp; y profesor&amp;nbsp; español&amp;nbsp; de Derecho, retirado de su actividad pública y profesional desde 2011.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Catedrático de Derecho Político y de Teoría del Estado y Derecho Constitucional; Doctor en Derecho y Licenciado en Ciencias Políticas y Económicas, inició muy joven su carrera política.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Su trayectoria política se desarrolló desde los años cincuenta del siglo XX hasta el año 2011, ocupando casi ininterrumpidamente cargos de relevancia política e institucional, tanto en la dictadura de Franco como en el periodo democrático; entre otros, fue ministro de Información y Turismo entre 1962 y 1969; Vicepresidente del Gobierno y Ministro de la Gobernación entre diciembre de 1975 y julio de 1976; y Presidente de la Xunta de Galicia entre 1990 y 2005.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Además de diputado y senador durante muchos años, fue uno de los padres de la actual Constitución española de 1978; fundador del partido Reforma Democrática, embrión de Alianza Popular y, a su vez, del actual Partido Popular de España; y candidato a la Presidencia del Gobierno de España entre 1977 y 1986.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Con él se cierra buena parte de la historia de España del siglo XX, de la misma forma que hace sólo unos días se cerraba una parte de la de Galicia, con la muerte de otro insigne gallego: Isaac Díaz Pardo..&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3809533552968343464?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3809533552968343464'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3809533552968343464'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/muere-manuel-fraga-iribarne.html' title='Galicia nuevamente de luto, muere Manuel Fraga Iribarne'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-Zo5BoFcmNV8/TxNOje3Yk-I/AAAAAAAAFeo/K5OJo0IwuZ4/s72-c/f_manuel_fraga.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-8663495029944309444</id><published>2012-01-14T12:52:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:23:23.660+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Rubalcaba o Chacón - José Luís Gómez'/><title type='text'>Rubalcaba o Chacón - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-Wsx34hNW9Ro/TxFsFn5lhFI/AAAAAAAAFeg/S76xftwPzc4/s1600/Rubalcaba-Chac%25C3%25B3n-blog-FF.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="132" src="http://4.bp.blogspot.com/-Wsx34hNW9Ro/TxFsFn5lhFI/AAAAAAAAFeg/S76xftwPzc4/s320/Rubalcaba-Chac%25C3%25B3n-blog-FF.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Alfredo P. Rubalcaba y Carme Chacón&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Salvo sorpresas, só dous ex ministros de Zapatero presentaranse como candidatos a relevalo como secretario xeral do PSOE. Un deles é Alfredo Pérez Rubalcaba, tamén ex ministro de González, que parece levar vantaxe fronte a Carme Chacón, a outra candidata. Ambos acoden a un congreso federal convocado con menos marxe do habitual -apenas dous meses fronte ao medio ano de anteriores congresos- e en condicións políticas moi adversas: tanto polos malos resultados das últimas eleccións, como pola desorientación xeral do propio PSOE. Rubalcaba puxo cara á estrepitosa derrota do 20-N e Chacón, a uns pésimos resultados en Cataluña para o PSC, que nunca perdera unhas xerais fronte a CiU. "O único ao que non debe temer o PSOE é ao inmovilismo", dixo a socialista catalá ao presentar a súa candidatura desde Andalucía, a terra do seu pai.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ideas? Poucas e moi similares: atopar matices vólvese tarefa de iniciados. Diferenzas? Máis de estilo que doutra cousa. Clave do resultado? Podería estar en quen demostra máis ganas e solidez para conducir o PSOE nestes tempos, o cal non é fácil.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pérez Rubalcaba podería ser unha solución para saír do paso ata dentro de dous anos, con tempo por diante para ver como van as cousas e decidir entón se o PSOE debe ir con el a outras xenerais ou se convén que emerxa un novo líder, pero novo de verdade, tipo Madina, por exemplo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Carme Chacón, vinte anos máis nova que Rubalcaba, vese xa con percorrido -"é hora de actuar e tomar decisións, non de buscar solucións de tránsito", di o seu escudeiro Francisco Caamaño-, aínda que necesita atopar máis apoios.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Rubalcaba parte cunha lixeira vantaxe sobre Chacón pero tamén arrincou así Bono fronte a Zapatero e terminou perdendo. Para Chacón será fundamental transformar o seu suxestivo aire renovador en sólido liderado político, e para Rubalcaba, demostrar que as súas habilidades como eterno número dous poden dar un número un con futuro. Hai partido.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-8663495029944309444?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8663495029944309444'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8663495029944309444'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/rubalcaba-o-chacon-jose-luis-gomez.html' title='Rubalcaba o Chacón - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-Wsx34hNW9Ro/TxFsFn5lhFI/AAAAAAAAFeg/S76xftwPzc4/s72-c/Rubalcaba-Chac%25C3%25B3n-blog-FF.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-4215664821158365177</id><published>2012-01-11T22:36:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:24:11.617+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='O PSOE vai pouco a pouco - José Luís Gómez'/><title type='text'>O PSOE vai pouco a pouco - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-FwMJnr3DrZE/Tw3-jGEawcI/AAAAAAAAFeM/f35VaVSNYdg/s1600/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-FwMJnr3DrZE/Tw3-jGEawcI/AAAAAAAAFeM/f35VaVSNYdg/s1600/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luis Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Non o di a prensa de dereitas, senón a progresista: segundo El País, o PSOE atravesa non só unha das súas máis graves crises, senón ata ve perigar a súa propia existencia como organización capaz de vertebrar de forma crible a alternativa progresista en España. Ten a súa importancia esta interpretación xornalística, máxime cando o control que exercen os poderes políticos e económicos sobre os grandes grupos que concentran a maioría dos medios é cada vez máis sofisticado, ata en países onde hai prensa de tendencias que polo menos se libra da presión dalgunhas contornas de influencia, á conquista dun espazo propio de liberdade.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O PSOE atópase ante unha situación tan delicada que non caben experimentos con gasosa, senón solucións contrastadas. Hainas realmente? De entrada, parece que volve o discurso socialdemócrata e que España recupera o primeiro plano, de maneira que Rubalcaba é o abanderado da idea dun "partido nacional que vertebre España" e diga o mesmo "en todas partes", mentres Chacón asume o criterio de defender "o mesmo en toda España", apenas cun matiz catalanista: "en cada sitio co seu acento propio". Ambos se esquecen de que coa bandeira socialista e coa idea da España plural triunfaron en Cataluña, en Galicia e en España; outra cousa é que xestionasen mal as súas propias ideas en todas partes e perdesen o goberno en Cataluña, en Galicia e en España. Pero no canto de cambiar o seu xeito de xestionar España, parecen optar por cambiar a súa idea de fondo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Con todo, quizá a principal novidade do PSOE estriba en que haberá primarias á francesa, abertas tamén aos simpatizantes, para designar ao candidato socialista a presidente do Goberno, que xa que logo pode non ser o secretario xeral. Moitos retos por diante e moi pouco tempo para facer tantos deberes nun partido que precisa ideas e líder para un país sociolóxicamente de centroesquerda que se quedou sen un proxecto político á súa altura.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-4215664821158365177?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4215664821158365177'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4215664821158365177'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/o-psoe-vai-pouco-pouco-jose-luis-gomez.html' title='O PSOE vai pouco a pouco - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-FwMJnr3DrZE/Tw3-jGEawcI/AAAAAAAAFeM/f35VaVSNYdg/s72-c/jose+luis+g%25C3%25B3mez.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-70177395016682829</id><published>2012-01-11T22:34:00.001+01:00</published><updated>2012-01-31T14:25:02.544+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Celso Emilio Ferreiro: centenario do seu nacemento'/><title type='text'>Celso Emilio Ferreiro: centenario do seu nacemento</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-qTe39IWhlk8/Tw3_-DO0WwI/AAAAAAAAFeU/-y9hOo6S5jg/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-qTe39IWhlk8/Tw3_-DO0WwI/AAAAAAAAFeU/-y9hOo6S5jg/s1600/clip_image002.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;i&gt;“O teito é de pedra.&lt;br /&gt;
De pedra son os muros i as tebras.&lt;br /&gt;
De pedra o chan i as reixas.&lt;br /&gt;
As portas, as cadeas, o aire, as fenestras, as olladas, son de pedra.&lt;br /&gt;
Os corazós dos homes que ao lonxe espreitan, feitos están tamén de pedra.&lt;br /&gt;
I eu, morrendo nesta longa noite de pedra.”&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Celso Emilio Ferreiro Míguez naceu en Celanova&amp;nbsp; o 6 de xaneiro de 1912. Como escritor é a máxima figura dunha poesía social e políticamente comprometida coa cultura de Galicia. Estudou dereito nas universidades de Santiago de Compostela e Oviedo. Alá polo ano 1932, con apenas 20 anos&amp;nbsp; fundou a Federación de Mocidades Galeguistas en colaboración entre outros de Xosé Velo Mosquera. Este último,&amp;nbsp; formando parte&amp;nbsp; do Directorio Revolucionario Iberico de Liberación&amp;nbsp; tomaría parte en xaneiro de 1960 na toma do&amp;nbsp;&amp;nbsp; buque portugués Santa María, nun intento de chamar a&amp;nbsp; atención internacional sobre as dictaduras de Franco e Salazar.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Celso Emilio sendo portavoz das Mocidades&amp;nbsp; dirixiu a revista Guieiro. En 1936 foi mobilizado polo bando franquista estando&amp;nbsp; encarcerado varios días no mosteiro de Celanova. Finalizada a guerra civil colaborou en diversos xornais e revistas. A publicación do poemario en 1962, “Longa noite de pedra” anticipao como o herdeiro do legado de Curros Enriquez. Un ano despois da publicación da “Longa noite de pedra” fundou, xunto co escritor Xosé Luís Méndez-Ferrín hoxe presidente da Real Academia de Galicia e outros intelectuais galeguistas a Unión do Povo Galego.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na súa etapa de formación, representada por “Cartafol de poesía” que olla a luz&amp;nbsp; en1935, advírtense resonancias posmodernistas e sobre todo imaxinistas, dentro da tradición dos movementos galegos de vangarda. Tamén practicou a liña neotrovadoresca, reflectida no dominio técnico do verso e nos áxiles xogos de imaxes. Co “O soño sulagado” publicado en 1954 consagrouse como un poeta de gran habilidade formal, capaz de ordenar os elementos discursivos dentro dunha rigorosa construción con obxecto de conseguir un meditado efecto final.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Celso Emilio Ferreiro propúxose recuperar o realismo social da poesía galega do seu tempo, convertendose no poeta civil de Galicia. Baseándose nunha liña satírica e combativa que lembra a Curros. Enríquez. adoita un acento de protesta, acritude e desapiadado sarcasmo, con versos acedos e directos que serviron de inspiración e guía a numerosos poetas galegos dos anos sesenta.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fronte ao ensimismamiento do eu en soidade e á evocación sentimental ou paisaxística, temas considerados característicos da poesía galega, Ferreiro declarouse seguidor dunha tradición belixerante e dunha corrente de denuncia non menos perceptible dentro da lírica creada no seu idioma. Do seu desencontro coa Galicia da diáspora naceu “Viaxe ao país dous ananos” que publicada en 1968, un virulento ataque contra os emigrantes enriquecidos que explotaban aos seus paisanos en América. O ton burlesco está presente en “Cimiterio privado” (1973), mentres que “Terra de ningures” (1969) componse de estampas do exilio e da recreación nostálxica da paisaxe perdida.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O último volume de poemas publicado en vida do autor foi “Onde o mundo se chama Celanova” datado en 1975. Nel predomina a visión melancólica das feridas causadas polo paso do tempo na existencia do poeta. En prosa escribiu&amp;nbsp; en 1972 “A fronteira infinida” e en 1978 “A taberna do galo”. Una esplendía biografia de Curros Enriquez do ano 1954&amp;nbsp; e o poemario “Antipoemas” seran algunhas das suas obras producidas en castelan.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tras o seu&amp;nbsp; paso por Pontevedra e Vigo en 1966 emigrou a Venezuela. Ali&amp;nbsp; organizou durante un tempo as actividades culturais da Irmandade Galega.&amp;nbsp; Fundou o Padroado dá Cultura Galega, e traballou no gabinete do presidente&amp;nbsp; da Republica de Venezuela,&amp;nbsp; D. Rafael Caldera. Será por unha&amp;nbsp; iniciativa súa a gravación do primeiro disco LP en galego “Galicia canta” onde participa como autor de varias das letras, facendo a presentación co seu pseudónimo de Arístides Silveira. Será en Caracas no ano 1970.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Tras diversos enfrontamentos&amp;nbsp; cos sectores&amp;nbsp; dominantes da emigración galega, regresou a España en 1973 e instalouse na capital do Estado. En Madrid traballou de xornalista e dirixiu a aula de Cultura Galega do Ateneo de Madrid. Tamén colaborou como crítico literario de obras publicadas en galego no diario ABC.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nas eleccións xerais constituíntes de 1977 presentouse sen éxito ao Senado na candidatura do Partido Socialista Galego. En 1989 foille dedicado o Dia das Letras Galegas. O seu falecemento prodúcese en Vigo en 1979.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-70177395016682829?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/70177395016682829'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/70177395016682829'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/celso-emilio-ferreiro-centenario-do-seu.html' title='Celso Emilio Ferreiro: centenario do seu nacemento'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-qTe39IWhlk8/Tw3_-DO0WwI/AAAAAAAAFeU/-y9hOo6S5jg/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2057554269489138601</id><published>2012-01-10T13:11:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:25:52.239+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='O dereito á felicidade - Antonio Campos Romay'/><title type='text'>O dereito á felicidade - Antonio Campos Romay</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-1MtB_jIjOFc/TwwqsNzMFcI/AAAAAAAAFeE/fV2XISiz-VU/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-1MtB_jIjOFc/TwwqsNzMFcI/AAAAAAAAFeE/fV2XISiz-VU/s1600/clip_image002.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;a href="http://www.blogger.com/page-edit.g?blogID=2339701426915032129&amp;amp;pageID=5999591995099512017" target="_blank"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;(Leer en castellano)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Durante a campaña electoral, o hoxe presidente, prometeu brindarnos no seu labor de goberno a felicidade. As campañas electorais son espazos propicios para que se nos ofrezan todo tipo de mercadorías, incluso a felicidade. Claro que tamén son tempos ventosos que arrastran as promesas como follas de árbore caída.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Ese xigante que xa non está durmido, Brasil, país tan amante da felicidade que desborda mesmo entre quenes terían menor razón para&amp;nbsp; sentila, foi o primeiro en sancionar na súa Constitución o dereito dos cidadáns a ser felices. Cristovao Buarque, autor de interesantes reflexións sobre materia económica e socioloxía, ministro de educación no goberno de Lula, senador e gobernador do Distrito Federal de Brasília foi o pai da idea. Quizais nela subxace a vontade de dar rango constitucional ao dereito non só a ser felices, senón ao deber moral de encamiñar a nosa vida por un carreiro que nos depare as satisfaccións que&amp;nbsp; corresponden a persoas que estímanse intelixentes, sensibles e sociables.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt; &lt;br /&gt;
Os pioneiros do constitucionalismo hispano en 1812, ao redactar a bicentenaria “Pepa” no seu artigo 13, non dubidaron en proclamar, quizais con certa&amp;nbsp; candidez, que “o obxecto do Goberno é a felicidade da Nación”. A Declaración de Dereitos do Home e do Cidadán en 1789, aludía&amp;nbsp; no seu preámbulo á felicidade como obxecto do Goberno da Nación: “considerando que a ignorancia, o esquecemento ou o desprezo dos dereitos do Home son as únicas causas das calamidades públicas e da corrupción dos Gobernos”…”principios sinxelos e incontestables, poidan tender sempre a manter a Constitución e a felicidade de todos”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Un referente do constitucionalismo universal, a Constitución dos EEUU, no seu prefacio derivado da Declaración de Dereitos de Virxinia de 1776, é categórica: “Todos os homes son, por natureza, igualmente libres e independentes, e teñen certos dereitos inherentes dos que non poden privar ou desposuír á súa posteridade por ningunha especie de contrato, cando se incorporan á sociedade; a saber, o goce da vida e da liberdade, os medios de adquirir e posuír a propiedade e perseguir e obter a felicidade”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Trescentos anos antes de Cristo un perspicaz Aristóteles avisaba que “ao longo da vida só hai migallas de ledicias que se desfán como pompas de xabón”.&amp;nbsp; Na España actual, a felicidade sería non sentirnos permanentemente reféns da depresión colectiva que angustia e abarca a todos os sectores sociais. O Sr. Presidente que prometía devolvernos o dereito a felicidade, debería saber que esta, prioritariamente, conséguese garantindo desde as administracións públicas aqueles dereitos que son&amp;nbsp; esenciais para a calidade de vida cidadá, por certo froito de grandes conquistas históricas. Unha felicidade colectiva que se basea en acceder a dereitos como educación, sanidade, vivenda,&amp;nbsp; traballo,&amp;nbsp; acceso á cultura, a atención a dependentes, á infancia, etc. Nestes tempos de crise, nos que cabria parafrasear a Madame Roland en 1793, “OH austeridade, cantos crimes coméntense no teu nome”, os todopoderosos representantes do Becerro de Ouro desfalcan sen pudor desde os seus ángulos escuros, tamén os dereitos sociais, arrasando sen ruborizo a felicidade colectiva entendida como calidade de vida. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A felicidade non se logra con grandes golpes de sorte, que poucas veces suceden, senón con cousas menores que ocorren todos os días. Así o entendía a Asemblea Xeral da ONU cando aprobou que a procura da felicidade é un obxectivo humano fundamental, convidando os Estados membros a promover políticas públicas que inclúan a importancia da felicidade e o benestar xeral. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O controvertido&amp;nbsp; Óscar Wilde afirmaba que existen dúas maneiras de ser feliz nesta vida. Unha é facerse o idiota. Outra, selo. Esqueceu unha terceira circunstancia. Converternos permanentemente en idiotas. Algo no que xurdiron auténticos expertos.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2057554269489138601?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2057554269489138601'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2057554269489138601'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/o-dereito-felicidade-antonio-campos.html' title='O dereito á felicidade - Antonio Campos Romay'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-1MtB_jIjOFc/TwwqsNzMFcI/AAAAAAAAFeE/fV2XISiz-VU/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-1269625618467048552</id><published>2012-01-10T13:05:00.002+01:00</published><updated>2012-01-31T14:26:42.386+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='GAROÑA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='al margen del debate nuclear - Isidoro Gracia Plaza'/><title type='text'>Garoña, al margen del debate nuclear - Isidoro Gracia Plaza</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-MbSH9C9KLAk/TwwpSUP1__I/AAAAAAAAFd8/wcbKb2C4ZJ0/s1600/garona.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="148" src="http://3.bp.blogspot.com/-MbSH9C9KLAk/TwwpSUP1__I/AAAAAAAAFd8/wcbKb2C4ZJ0/s200/garona.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;En julio de 2009, a raíz del informe del CSN&amp;nbsp; sobre su continuidad o cierre, escribí un artículo del mismo título, que decía: “La mayor parte del debate se sostiene sobre la ignorancia de hechos incontestables,…,el CSN no ha dicho nunca que esa central sea suficientemente segura para continuar funcionando más allá de 2011, al contrario lo que dice es que para seguir operando con una seguridad admisible tiene que cumplir muy duras condiciones de mejora, incluso si solo se prolonga la vida dos años, en términos literales del CSN: “se deben realizar mejoras en el aislamiento de la contención, en la independencia de los sistemas eléctricos y en la protección contra incendios”, mejoras que el CSN verificará previamente a dar una opinión favorable, y que se endurecen con exigencias adicionales según se amplía el periodo de operación”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
El nuevo gobierno ha comunicado la decisión de dar continuidad a la central, pero no ha dicho nada sobre las muy notables exigencias complementarias que el CSN puso para que esa continuidad se considerara segura. Lo primero sin lo segundo sería una decisión que bordearía la insensatez, esperemos una pronta rectificación.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Continuaba mi artículo de 2009: “La desproporción del reparto de los benéficos económicos de la continuidad es abismal a favor del explotador, que cobraría el Kw al precio de tarifa estándar con costes de producción paupérrimos, ni el gobierno ni los consumidores mejorarían aceptablemente la garantía de suministro, ni el precio final del "mix" de la energía española se vería afectado. El reparto es evidentemente injusto”. El nuevo ministro tampoco ha dicho nada sobre que los beneficios adicionales de la prorroga repercutan en el precio del Kw al consumidor.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
En la electricidad española se produce una paradoja, mediante el invento por el gobierno Aznar del “déficit de tarifa”, invento que el gobierno Zapatero no se atrevió a desmontar, de forma poco explicable, las compañía eléctricas declaran, simultáneamente, un déficit de unos 4500 millones anuales de € y unos beneficios para sus accionistas de unos 9000 millones, también anuales.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Teniendo en cuenta la falta de lógica, lo sensato y beneficioso para la maltrecha economía española es que el inventor del hoy grave problema (un gobierno del PP) lo&amp;nbsp; revise y lo corrija. Esperemos también una pronta aclaración, 4500 millones de € anuales son muchos millones que pueden restarse de los sacrificios del consumidor español.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
La conclusión del artículo de 2009 sigue siendo absolutamente válida: “Como puede verse Garoña está al margen del debate sobre energía nuclear, son otros los factores del debate en juego, una energía nuclear de la que lamentablemente hoy no podemos prescindir, a pesar de que es más cara e insegura que otras alternativas, al menos con las tecnologías que hoy están en el mercado, nada libre, de la energía”.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-1269625618467048552?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1269625618467048552'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1269625618467048552'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/garona-al-margen-del-debate-nuclear.html' title='Garoña, al margen del debate nuclear - Isidoro Gracia Plaza'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-MbSH9C9KLAk/TwwpSUP1__I/AAAAAAAAFd8/wcbKb2C4ZJ0/s72-c/garona.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-8815742296593610678</id><published>2012-01-09T08:40:00.003+01:00</published><updated>2012-01-31T14:28:32.590+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Díaz Pardo certificou o papel de &quot;Xornal&quot; como continuidor do &quot;Galicia&quot; de Valentín Paz Andrade - José Luís Gómez'/><title type='text'>Díaz Pardo certificou o papel de "Xornal" como continuidor do "Galicia" de Valentín Paz Andrade - José Luís Gómez</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-ZuoqfnZpxWQ/TwqZjWi3tYI/AAAAAAAAFd0/SAPYuwEvEe4/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://3.bp.blogspot.com/-ZuoqfnZpxWQ/TwqZjWi3tYI/AAAAAAAAFd0/SAPYuwEvEe4/s200/clip_image002.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;José Luis Gómez&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;A prensa periódica foi desde os seus inicios o instrumento imprescindíbel da modernidade: foi quen de crear espazos públicos de debate que trascendesen o salón aristocrático ou o casino burgués: a sociedade dos coñecidos. Ten o mérito de difundir a cultura escrita máis alá das elites latinizadas, propiciando o ascenso de numerosas linguas vulgares, moitas delas sen cultivo escrito anterior. Por iso moitos estudosos sinalan que a aparición dos xornais debe ser considerada un factor decisivo na formación das identidades nacionais modernas, no sentido en que son capaces de crear un espazo imaxinario de intereses comúns. Alén disto, os diarios tamén desempeñaron un papel determinante na consolidación dos sistemas políticos democráticos. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Desde ‘Xornal de Galicia’, partimos da idea de Galicia como comunidade de intereses comúns e, ao mesmo tempo, recollendo o ideario da Xeración Nós, como célula de universalidade. Mesmo cando ‘Xornal’ xa non está, as súas ideas prevalecen; e máxime tendo en conta que Isaac Díaz Pardo, recentemente falecido, certificou nun dos seus últimos artigos o papel de ‘Xornal’ como continuador do ‘Galicia’ de Valentín Paz Andrade, tamén desaparecido.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Xusto na línea na que Isaac Díaz Pardo o situou, ‘Xornal de Galicia’ aspirou a crear ese espazo imaxinario de intereses comúns a todos os galegos e as galegas e a dinamizar o debate social e político desde o respecto e o diálogo. En liberdade.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Asumindo plenamente o legado histórico e cultural transmitido pola prensa periódica democrática, 'Xornal de Galicia' propuxo un novo xeito de facer xornalismo na nosa terra co obxectivo de crear un escenario de referencia para todos os galegos que trascendera o lugar de publicación do xornal: xa que logo, partimos da idea de Galicia como comunidade de intereses comúns e, ao mesmo tempo, recollendo o ideario da Xeración Nós, como célula de universalidade.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fixémolo tamén sabendo que en Galicia hai perspectivas progresistas e galeguistas que quixemos proxectar no noso país sin desmerecer a ningunha outra corrente de opinión, pero cando menos en pé de igualdade con outras tendencias claramente dominantes noutros medios. Que Isaac Díaz Pardo bendecira e respaldara este traballo, poñendóo en valor xunto ao ‘Galicia’, proba que pagou a pena. Porque Díaz Pardo foi un gran pintor, editor, diseñador industrial e creador, pero tamén foi e será sempre a memoria democrática galega.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"&gt;&lt;/link&gt;    &lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;    &lt;m:dispdef&gt;    &lt;m:lmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:rmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;    &lt;m:wrapindent m:val="1440"&gt;    &lt;m:intlim m:val="subSup"&gt;    &lt;m:narylim m:val="undOvr"&gt;   &lt;/m:narylim&gt;&lt;/m:intlim&gt; &lt;/m:wrapindent&gt;&lt;style&gt;
&lt;!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
 {font-family:"Cambria Math";
 panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
 mso-font-charset:1;
 mso-generic-font-family:roman;
 mso-font-format:other;
 mso-font-pitch:variable;
 mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
 {mso-style-unhide:no;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-parent:"";
 margin:0cm;
 margin-bottom:.0001pt;
 mso-pagination:widow-orphan;
 font-size:12.0pt;
 font-family:"Times New Roman","serif";
 mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}
.MsoChpDefault
 {mso-style-type:export-only;
 mso-default-props:yes;
 font-size:10.0pt;
 mso-ansi-font-size:10.0pt;
 mso-bidi-font-size:10.0pt;}
@page Section1
 {size:612.0pt 792.0pt;
 margin:70.85pt 3.0cm 70.85pt 3.0cm;
 mso-header-margin:36.0pt;
 mso-footer-margin:36.0pt;
 mso-paper-source:0;}
div.Section1
 {page:Section1;}
--&gt;
&lt;/style&gt;&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 13.5pt;"&gt;José Luis Gómez foi director fundador de 'Xornal de Galicia'&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,&amp;quot;serif&amp;quot;; font-size: 13.5pt;"&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-8815742296593610678?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8815742296593610678'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8815742296593610678'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/diaz-pardo-certificou-o-papel-de-xornal.html' title='Díaz Pardo certificou o papel de &quot;Xornal&quot; como continuidor do &quot;Galicia&quot; de Valentín Paz Andrade - José Luís Gómez'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-ZuoqfnZpxWQ/TwqZjWi3tYI/AAAAAAAAFd0/SAPYuwEvEe4/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-5553272507278864582</id><published>2012-01-05T12:49:00.000+01:00</published><updated>2012-01-05T12:49:14.568+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='GALIZA DE LOITO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Isacc Díaz Pardo'/><title type='text'>GALIZA DE LOITO</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-aLqievSR85o/TwWNJ5LJpnI/AAAAAAAAFdA/fUFWx4vF4WQ/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://4.bp.blogspot.com/-aLqievSR85o/TwWNJ5LJpnI/AAAAAAAAFdA/fUFWx4vF4WQ/s200/clip_image002.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"&gt;&lt;/link&gt;&lt;!--[if gte mso 9]&gt;&lt;xml&gt;  &lt;w:WordDocument&gt;   &lt;w:View&gt;Normal&lt;/w:View&gt;   &lt;w:Zoom&gt;0&lt;/w:Zoom&gt;   &lt;w:TrackMoves/&gt;   &lt;w:TrackFormatting/&gt;   &lt;w:HyphenationZone&gt;21&lt;/w:HyphenationZone&gt;   &lt;w:PunctuationKerning/&gt;   &lt;w:ValidateAgainstSchemas/&gt;   &lt;w:SaveIfXMLInvalid&gt;false&lt;/w:SaveIfXMLInvalid&gt;   &lt;w:IgnoreMixedContent&gt;false&lt;/w:IgnoreMixedContent&gt;   &lt;w:AlwaysShowPlaceholderText&gt;false&lt;/w:AlwaysShowPlaceholderText&gt;   &lt;w:DoNotPromoteQF/&gt;   &lt;w:LidThemeOther&gt;ES&lt;/w:LidThemeOther&gt;   &lt;w:LidThemeAsian&gt;X-NONE&lt;/w:LidThemeAsian&gt;   &lt;w:LidThemeComplexScript&gt;X-NONE&lt;/w:LidThemeComplexScript&gt;   &lt;w:Compatibility&gt;    &lt;w:BreakWrappedTables/&gt;    &lt;w:SnapToGridInCell/&gt;    &lt;w:WrapTextWithPunct/&gt;    &lt;w:UseAsianBreakRules/&gt;    &lt;w:DontGrowAutofit/&gt;    &lt;w:SplitPgBreakAndParaMark/&gt;    &lt;w:DontVertAlignCellWithSp/&gt;    &lt;w:DontBreakConstrainedForcedTables/&gt;    &lt;w:DontVertAlignInTxbx/&gt;    &lt;w:Word11KerningPairs/&gt;    &lt;w:CachedColBalance/&gt;   &lt;/w:Compatibility&gt;   &lt;w:BrowserLevel&gt;MicrosoftInternetExplorer4&lt;/w:BrowserLevel&gt;   &lt;m:mathPr&gt;    &lt;m:mathFont m:val="Cambria Math"/&gt;    &lt;m:brkBin m:val="before"/&gt;    &lt;m:brkBinSub m:val="--&gt;    &lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;    &lt;m:dispdef&gt;    &lt;m:lmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:rmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;    &lt;m:wrapindent m:val="1440"&gt;    &lt;m:intlim m:val="subSup"&gt;    &lt;m:narylim m:val="undOvr"&gt;   &lt;/m:narylim&gt;&lt;/m:intlim&gt; &lt;/m:wrapindent&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;!--[if gte mso 9]&gt;&lt;xml&gt;  &lt;w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true"
  DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99"
  LatentStyleCount="267"&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false"
   UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/&gt;   &lt;w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/&gt;  &lt;/w:LatentStyles&gt; &lt;/xml&gt;&lt;![endif]--&gt;&lt;style&gt;
&lt;!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
 {font-family:"Cambria Math";
 panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
 mso-font-charset:1;
 mso-generic-font-family:roman;
 mso-font-format:other;
 mso-font-pitch:variable;
 mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
 {mso-style-unhide:no;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-parent:"";
 margin:0cm;
 margin-bottom:.0001pt;
 mso-pagination:widow-orphan;
 font-size:12.0pt;
 font-family:"Times New Roman","serif";
 mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}
.MsoChpDefault
 {mso-style-type:export-only;
 mso-default-props:yes;
 font-size:10.0pt;
 mso-ansi-font-size:10.0pt;
 mso-bidi-font-size:10.0pt;}
@page Section1
 {size:612.0pt 792.0pt;
 margin:70.85pt 3.0cm 70.85pt 3.0cm;
 mso-header-margin:36.0pt;
 mso-footer-margin:36.0pt;
 mso-paper-source:0;}
div.Section1
 {page:Section1;}
--&gt;
&lt;/style&gt;&lt;!--[if gte mso 10]&gt; &lt;style&gt;
 /* Style Definitions */
 table.MsoNormalTable
 {mso-style-name:"Tabla normal";
 mso-tstyle-rowband-size:0;
 mso-tstyle-colband-size:0;
 mso-style-noshow:yes;
 mso-style-priority:99;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-parent:"";
 mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
 mso-para-margin:0cm;
 mso-para-margin-bottom:.0001pt;
 mso-pagination:widow-orphan;
 font-size:11.0pt;
 font-family:"Calibri","sans-serif";
 mso-ascii-font-family:Calibri;
 mso-ascii-theme-font:minor-latin;
 mso-fareast-font-family:"Times New Roman";
 mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
 mso-hansi-font-family:Calibri;
 mso-hansi-theme-font:minor-latin;
 mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
 mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
&lt;/style&gt; &lt;![endif]--&gt;  &lt;div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;span&gt;Isacc Díaz Pardo&lt;/span&gt;&lt;span&gt;&lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Isaac Díaz Pardo faleceu na madrugada do dia 5 de xaneiro de 2012&amp;nbsp; nun hospital de Santiago onde había sido ingresado o dia 22 de decembro.&amp;nbsp; Con Isaac Diaz Pardo, nado en Santiago de Compostela o&amp;nbsp; 22 de agosto de 1920 , perde&amp;nbsp; un dos máis importantes&amp;nbsp; intelectuais galeguistas&amp;nbsp; e republicanos do país. Galiza dice adeus a un home polifacético entregado con fervor ao cultivo da cultura galega como&amp;nbsp; pintor, ceramista, deseñador, editor e empresario. Cando non ano 2007 recibe a Medalla de Ouro de Galiza de mans do Presidente Emilio Perez Touriño, el nos dicía&amp;nbsp; "Esta é unha homenaxe que se lle fai a un vello polas xentes que loitaron no&amp;nbsp; exilio para recuperar a memoria histórica de Galicia, que estaba roubada".&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Facendo gala dunha gran lucidez e sentido do humor, Díaz Pardo, que recibiu a máis alta distinción do Goberno galego como un "desagravio a miña sorte", subliñou que asume a "representación de ilustres galegos exiliados" cuxas ideas serviron de raíces para constituír e recuperar institucións que "desapareceran", entre as que destacou o Laboratorio de Formas, o Seminario de Estudos Galegos e "unha editorial" que tiña como razón de ser&amp;nbsp; a intención de manter viva a cultura galega. Lembrou aos que morreron "sen voltar a ver a terra", entre os que citou a Luís Seoane, Rafael Dieste e Lorenzo Varela, así como a outras "vellos ilustres galeguistas", como Otero Pedrayo, Filgueira Valverde e Ramón Piñeiro, que entre outros, que contribuíron desde Galicia a manter a cultura e a identidade.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Non mesmo acto&amp;nbsp; o&amp;nbsp; Presidente&amp;nbsp; da Xunta de Galiza, D Emilio Perez Touriño&amp;nbsp; destacou o recoñecemento social a "un traballador incansable que foi quen de sinalarlle ao país un camiño para recuperar unha identidade cultural deturpada". A persoa "máis querida", dixo Touriño, "merece á forza que Galicia lle faga entrega da súa máis alta distinción". Incidiu no carácter polifacético do homenaxeado e tras reiterar o seu compromiso coa nosa terra, terminou a súa intervención expresando o seu desexo de que nunca lle falten a Galiza homes coma Isaac. Sinalando a Díaz Pardo, engadiu: Homes inconformistas, críticos, capaces de combinar nas doses axeitadas razón e imaxinación, realismo e utopía.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Isaac Diaz Pardo&amp;nbsp; era fillo do pintor e escenógrafo Camilo Díaz Baliño, que seria asasinado polos sublevados fascistas nos inicios da guerra civil, o que motivou que Isaac nun primeiro momento vísese obrigado a refuxiarse na casa do seu tío Indalecio na&amp;nbsp; Coruña.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na súa casa paterna&amp;nbsp; tiñan lugar reunións diversas relacionadas coas Irmandades dá Fala, das que Díez Baliño era membro activo e nas que participan as máis destacadas personalidades do galeguismo como Castelao, Vicente Risco, Otero Pedrayo, Ramón Cabanillas, Antón Villar Ponche, Eduardo Branco Amor ou Asorey.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tras traballar como rotulista un tempo na Coruña, entre 1939 e 1843 estuda en Madrid na&amp;nbsp; Real Academia das Belas Artes de San Fernando cunha bolsa da Deputación Provincial da Coruña. Posteriormente desempeña unha praza de profesor na Real Academia Catalá de Belas Artes de San Jorge de Barcelona. É cando comeza a expor en diversos puntos de España, caso da Coruña, Vigo e Madrid aso como nalgúns centros de Europa e America.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Abandonou despois as artes plásticas, pasando á cerámica e fundando con outros socios a fábrica de Cerámicas do Castro no Castro de Samoedo (Sada), ensaiando con materias primas usadas nas primitivas cerámicas de Sargadelos (en Cervo, creadas no século XIX por Antonio Raimundo Ibáñez Chairo e Valdés), e conseguindo cerámica de gran calidade.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En 1963, constituíu en Arxentina, xunto con outros destacados galeguistas, como Luís Seoane, o Laboratorio de Formas, precursor doutras actividades industriais e culturais como a restauración da produción de cerámica de Sargadelos, en colaboración con Cerámicas do Castro (1963), o Museo Carlos Maside (1970), a editorial Ediciós do Castro (1963), o restaurado Seminario de Estudos Galegos (1970), o Instituto Galego de Información, etc.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Como escritor de ensaio e crítica, destacan Xente do meu Rueiro, Ou ángulo de pedra, Galicia Hoxe (xunto con Luís Seoane, Paco Pixiñas (con Celso Emilio Ferreiro), O Marqués de Sargadelos, Castelao, etc, ademais dunha gran cantidade de artigos en diversos xornais galegos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En 2009, recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes de España&lt;br /&gt;
Isaac Díaz Pardo, é un&amp;nbsp; dos referentes indiscutibles da cultura galega. O seu&amp;nbsp; legado bibliográfico, documental, epistolar e gráfico, máis de 16.000 volumes serán conservados na Cidade da Cultura.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-5553272507278864582?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5553272507278864582'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5553272507278864582'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/galiza-de-loito.html' title='GALIZA DE LOITO'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-aLqievSR85o/TwWNJ5LJpnI/AAAAAAAAFdA/fUFWx4vF4WQ/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-2479681929672806664</id><published>2012-01-04T15:39:00.000+01:00</published><updated>2012-01-04T15:39:57.723+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='MIGUEL DE UNAMUNO SETENTA Y CINCO AÑOS DESPUÉS'/><title type='text'>D. MIGUEL DE UNAMUNO SETENTA Y CINCO AÑOS DESPUÉS</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-aoEbZHgU-Ts/TwRkSJZ9PpI/AAAAAAAAFc0/MqD-K53mygU/s1600/miguel-de-unamuno.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-aoEbZHgU-Ts/TwRkSJZ9PpI/AAAAAAAAFc0/MqD-K53mygU/s200/miguel-de-unamuno.jpg" width="158" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Miguel de Unamuno y Jugo&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;Es menos malo agitarse en la duda que descansar en el error, afirma dice el poeta italiano Alessandro Manzoni. Unamuno no quiso descansar en el error y a punto estuvo de costarle la vida.&amp;nbsp; Será el&amp;nbsp; Paraninfo de la Universidad de Salamanca donde un&amp;nbsp; 12 de octubre de 1936, el mar de dudas que atosiga la conciencia de D. Miguel de Unamuno desde&amp;nbsp; el apoyo dado por el en los inicios del alzamiento al bando autocalificado “nacional” y a lo que quizás no fuere ajeno el hecho de estar en la zona dominada por estos, se desborda. El detonante es un feroz duelo dialéctico entre la inteligencia y la brutalidad, el amor a la vida y el culto a la muerte. Unamuno y el general Millán Astray. La gloria alcanzada en los campos del saber frentes a la gloria alcanzada en los campos ensangrentados...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Era la celebración del Día la Raza, y tras diversos discursos al uso cargados de tópicos sobre la anti España, un Unamuno&amp;nbsp; indignado y superado por lo que estaba escuchando tomó la palabra, algo que no tenía previsto:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;…Se ha hablado aquí de guerra internacional en defensa de la civilización cristiana; yo mismo lo hice otras veces. Pero no, la nuestra es sólo una guerra incivil. (... ) Vencer no es convencer, y hay que convencer, sobre todo, y no puede convencer el odio que no deja lugar para la compasión. Se ha hablado también de catalanes y vascos, llamándolos anti-España; pues bien, con la misma razón pueden ellos decir otro tanto. Y aquí está el señor obispo, catalán, para enseñaros la doctrina cristiana que no queréis conocer, y yo, que soy vasco, llevo toda mi vida enseñándoos la lengua española, que no sabéis...".&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Es el momento en que el general legionario absolutamente descompuesto&amp;nbsp; rodeado de su escolta que le presentaba armas reclamó hablar a gritos destemplados mientra alguien gritaba... ¡Viva la muerte!".&amp;nbsp; El general con voz&amp;nbsp; ronca atronó la sala…&amp;nbsp; “¡Cataluña y el País Vasco, el País Vasco y Cataluña, son dos cánceres en el cuerpo de la nación! ¡El fascismo, remedio de España, viene a exterminarlos, cortando en la carne viva y sana como un frío bisturí!”. Se excitación fue tal que no pudo seguir el alegato mientras era coreado un&amp;nbsp; ¡Viva España! por algunos de los presentes que daría&amp;nbsp; paso a un silencio sepulcral con muchas miradas de temor hacia la enjuta figura de Unamuno..&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Aquel anciano y marchito profesor no se amilanó y continuó su intervención:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;“Acabo de oír el necrófilo e insensato grito, “Viva la muerte”. Y yo, he de deciros, como experto en la materia, que esta ridícula paradoja me parece repelente. El general Millán Astray es un inválido de guerra. También lo fue Cervantes. Pero desgraciadamente en España hay actualmente demasiados mutilados. Y, si Dios no nos ayuda, pronto habrá muchísimos más. Un mutilado que carezca de la grandeza espiritual de Cervantes, es de esperar que encuentre un terrible alivio viendo como se multiplican los mutilados a su alrededor.” &lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nuevamente le interrumpe un crispado, Millán Astray que&amp;nbsp; vocifera: “¡Abajo la inteligencia!” ¡Viva la muerte!”, que recibe la clamorosa aclamación de los falangistas presentes. En una lamentable intervención que le retrata y presuntamente con voluntad de calmar los ánimos, tercia&amp;nbsp; Peman: “¡No! ¡Viva la inteligencia! ¡Mueran los malos intelectuales!”.&amp;nbsp; Impertérrito D. Miguel de Unamuno continuó: &lt;i&gt;“Este es el templo de la inteligencia. Y yo soy su sumo sacerdote. Estáis profanando su sagrado recinto. Venceréis porque tenéis sobrada fuerza bruta. Pero no convenceréis. Para convencer hay que persuadir. Y para persuadir necesitaréis algo que os falta: razón y derecho en la lucha. Me parece inútil el pediros que penséis en España. He dicho.”&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En medio de la tensión insoportable del momento Doña Carmen Polo, esposa del general Franco, le dice a Unamuno: "Cojase de mi brazo” El viejo filosofo y ya a punto de ser ex - rector de Salamanca&amp;nbsp; sale del lugar junto al obispo de la diócesis, Don Enrique Pla y Deniel, y es acompañado hasta su casa por ambos para prevenir males mayores. Despojado de todos sus honores permanecería prácticamente en prisión domiciliaria hasta su fallecimiento el 31 de diciembre de 1936. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nacido en Bilbao en&amp;nbsp; 1864 cursó filosofía y letras en Madrid. Con un larga residencia en Salamanca fue rector durante muchos años de la misma hasta que opuesto a la dictadura de Primo de Rivera fue confinado a Fuerteventura desde donde huye a Francia. La Republica en 1931 le devuelve la cátedra y el rectorado donde permanece hasta el comienzo de la guerra civil. Fue uno de los últimos y más brillantes representantes de la generación del 98. En el dramático verano de 1936 hace un llamamiento a los intelectuales europeos para que apoyen a los sublevados, declarando que representaban la defensa de la civilización occidental y de la tradición cristiana. El historiador García de Cortazar subraya que tal intervención causó zozobra y consternación en el mundo intelectual. El presidente de la Republica Sr. Azaña lo destituye, pero los franquistas le reponen de nuevo en el cargo. Sin embargo, su entusiasmo por los facciosos pronto se torna en decepción. Singularmente tras la extremada dureza de la represión practicada en Salamanca que se cobra la vida de numerosos amigos suyos y algunos de sus alumnos más queridos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Unamuno fue siempre una figura polémica Apasionada y apasionante. De extremosidad y permanente inquietud. Pero siempre colmada de notable valentía y coraje. Siempre cargada de áspera veracidad. Era un&amp;nbsp; espíritu hondamente religioso, arraigado en el catolicismo, pero fuera de la ortodoxia. Un permanente inconforme y disidente de todos los bandos. Y pese a todo, lleno de fe en España, en la libertad y en el valor de la palabra y la inteligencia. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Poco antes de morir en noviembre de 1936 escribiría, &lt;i&gt;“La barbarie es unánime. Es el régimen de terror por las dos partes. España está asustada de sí misma, horrorizada. Ha brotado la lepra católica y anticatólica. Aúllan y piden sangre los hunos y los hotros. Y aquí está mi pobre España, se está desangrando, arruinando, envenenando y entonteciendo...”&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
Cuando fallece escribe Don Antonio Machado, “Señalemos hoy que Unamuno ha muerto repentinamente, como el que muere en la guerra. ¿Contra quién? Quizá contra sí mismo”. Ortega y Gasset, afirma&amp;nbsp; “su muerte deja una era de atroz silencio y un hueco irreemplazable en la vida española”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-2479681929672806664?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2479681929672806664'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/2479681929672806664'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/d-miguel-de-unamuno-setenta-y-cinco.html' title='D. MIGUEL DE UNAMUNO SETENTA Y CINCO AÑOS DESPUÉS'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-aoEbZHgU-Ts/TwRkSJZ9PpI/AAAAAAAAFc0/MqD-K53mygU/s72-c/miguel-de-unamuno.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7291143605957018538</id><published>2012-01-02T16:05:00.000+01:00</published><updated>2012-01-02T16:05:52.355+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='JALEO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='VENGA JALEO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='CARLOS ETCHEVARRÍA'/><title type='text'>VENGA JALEO, JALEO - CARLOS ETCHEVARRÍA</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-Si5IHNOPgFU/TwHHcVXZ5AI/AAAAAAAAFck/hzuesfS0uuY/s1600/ciego.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="163" src="http://2.bp.blogspot.com/-Si5IHNOPgFU/TwHHcVXZ5AI/AAAAAAAAFck/hzuesfS0uuY/s200/ciego.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Por considerarlo un riesgo para sus privilegios, la clase política se aferra a un inmovilismo ciego, sin variar sus métodos ni corregir los errores. Esa numantina actitud estática de permanecer sin mudanza frente a al dinamismo del cambio social, es suicida pues causa grave daño a la democracia. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Y porque estamos en un momento crucial para la monarquía, el ejemplo más desconcertante lo constituye la reverente postura&amp;nbsp; hacia el rey Juan Carlos I, determinante de una palaciega disposición de ánimo sumisa y complaciente. Al Jefe del Estado, número uno en la clasificación política, se le trata sin exigencia alguna, con desmedida protección cortesana próxima a la indignidad. Un rey entre algodones que dijo Manolo Saco.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
La miserable adulación al rey contrasta con el infame trato dispensado a dignatarios elegidos por sufragio universal. Con honrosas excepciones, los aplausos que recibió de los diputados en el inicio de esta 10ª legislatura, fueron más enternecedores que las lágrimas derramadas por el pueblo norcoreano a la muerte de su dictador. Todo un espectáculo medieval decadente e ignominioso. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Se aparta al rey de cualquier sospecha por conducta impropia, como si el ungido careciese de las debilidades inherentes a su condición humana, a excepción de accidentes domésticos y deportivos, de los que por cierto es también número uno.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Este trato favorable y único constituye, paradójicamente, una falta de respeto democrático institucional, por cuanto le al soberano obrar a su antojo y sin rendir cuentas a nadie, como ocurría con los déspotas de antaño. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Algún día estos palmeros de Las Cortes, al igual que ocurrió en la transición con los&amp;nbsp; franquistas conversos a la democracia, presumirán de republicanos en la intimidad. Claro que para ello también necesitaremos la ayuda de jueces foráneos, pues los de aquí ya sabemos como se las gastan: que se lo digan a Garzón.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7291143605957018538?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7291143605957018538'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7291143605957018538'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2012/01/venga-jaleo-jaleo-carlos-etchevarria.html' title='VENGA JALEO, JALEO - CARLOS ETCHEVARRÍA'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-Si5IHNOPgFU/TwHHcVXZ5AI/AAAAAAAAFck/hzuesfS0uuY/s72-c/ciego.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-4135586564340176584</id><published>2011-12-31T11:52:00.000+01:00</published><updated>2011-12-31T11:52:44.132+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='COÑAS MARIÑEIRAS'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='Antonio Campos Romay'/><title type='text'>COÑAS MARIÑEIRAS – ANTONIO CAMPOS ROMAY</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-PWV_KY5rja0/Tv7pMRCzumI/AAAAAAAAFcY/gnEKUf_g99Y/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://2.bp.blogspot.com/-PWV_KY5rja0/Tv7pMRCzumI/AAAAAAAAFcY/gnEKUf_g99Y/s200/clip_image002.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html" target="_blank"&gt;(Leer en castellano)&lt;/a&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña coloquialmente tradúcese en chanza ou chacota. Tamén en molestia, amolo. O que sentía o Sr. Rajoy por asistir ao que comezando como Desfile da Vitoria terminou en Desfile das FFAA. Neste caso, (non no do desfile pese ao manifestado polo noso Presidente), o correcto,&amp;nbsp; é “coñazo”. Superlativo&amp;nbsp; que cabria non descartar poida molestar ás/os garantes con celo extremo da igualdade de xénero e&amp;nbsp; corrección política da linguaxe ao caso, ao poder asimilalo como unha afronta para a muller en orde a outra acepción castiza do térmo: parte externa do órgano xenital feminino. O de coña, non deixa de ser unha formula para solapar o usar o derivado do latín “cunnus”, cona. Que tomou carta de natureza ao ser incluído no Dicionario da RAE. grazas aos esforzos do censor falanxista, literato chegado a Nobel, Sr. Cela. O que non evita que nalgunhas repúblicas do Cono Sur, tómese como sinónimo de cona-“coño”- ao español pola súa inveterada afección a andar co tal na boca, devandito isto sen ánimo salaz senón descritivo. En canto ao de “mariñeiras” cabria atribuílo á ironía propia das xentes da mar feitas a burlar tan áspero elemento poñendo boa cara ao mal tempo.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coñas mariñeira nestas datas son as empachantes festas onde o mercantil supera calquera outra consideración apremando os xa escuálidos petos. Algo que ata molesta ao inquilino da Basílica de San Pedro que ve como adelgaza a súa grea no espiritual. Facemos votos de bos desexos cara a quenes adoitan como moito espertarnos indiferenza con frases con menos valor que un billete de 7 euros, que só serven para engrosar a conta de resultados das mensaxerias telefónicas&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña mariñeira é un presidente de goberno dirixíndose aos soldados a través da tecnoloxía audiovisual, cando o adecuado que&amp;nbsp; seria unha viaxe lóstrego a algunha posición militar no exterior para acompañar ás tropas alí destacadas. Co correspondente chaleco antibalas desde logo, non foren deixarnos orfos antes do bautizo. Ou que un personaxe da categoría de Vaclav Havel&amp;nbsp; concite na súa funeral a xefes de estado e de goberno mentres o flamante titular de Exteriores brilla pola súa ausencia deixando nun pío senatorial nosa representación.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña mariñeira é ese patriarca&amp;nbsp; que saúda as Pascuas nun escenario onde antes de mostrarnos á súa familia amputada de xenros por distintos motivos, substitúe a foto de fondo por unha entre un presidente entrante e outro sainte que parecen darlle menos quebradizos de cabeza. Apoloxistas de cámara píntannos ao representante polo terzo familiar da Zarzuela, como señor aberto e simpático. Patolóxico seria que vivindo a corpo de rei, nada máis propio, e con erario alleo, nin sequera isto fose. O súa salutación, vacua, superpoñíble en orde a lugares comúns e frases feitas ás anteriores fana perfectamente prescindible. Comparte cos demais mortais S.M. que a xustiza é igual para todos. Moitos súbditos de tal señor na súa inocencia crían que isto estaba fóra de toda dúbida. Pertencer a tal familia é para estar escachándose de risa polo gusto de haberse coñecido en tales cueiros no medio de tanto pasmado que segue considerándoa o Santo Grial das Españas.&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña mariñeira é ver á policía empregarse a fondo cos que se cebou a desventura do paro ou as miserias que depara a vida para ser arroxado das súas vivendas desafiuzados por uns cantos miles de euros mentres pimpantes como rosas os fuxidos, ladróns e especuladores, saqueadores da fiabilidade e os fondos de bancos e caixas circulan impunes cabalgando en millóns de euros que ninguén ousa reclamar. E que si por algún estraño alburo houbesen de concorrer ante un xuíz irían escoltados respetuosamente por esa mesma policía.&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña mariñeira é o mago de Oz levantado por seareiros moi caracterizados que non paraban de loar as súas habilidades financeiras para liquidar un tema tan turbio como o das Caixas e onde a intervención do Sr. Presidente da Xunta non foi a máis afortunada. ¡Holohop ¡ O mago alza o seu varal, desaparecen dúas caixas, hai un interregno patético e medio asoma un banco con máis problemas que os do Celta e Deportivo para o ascenso. As achegas previstas son apenas o 10% do prometido e o mago Paracelso devindo en Juan Tamarit, da chistera hoxe raída onde só hai coellos mixomatosicos, apenas mostra unha vontade suprema. Envolver amorosamente nos pregos da súa capa ao anterior todopoderoso xestor dunha das Caixas a quen&amp;nbsp; todos os dedos apuntan con notoria indignación. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña mariñeira é un país onde a coña é oficio. Mariñeiros son os que nadan contra corrente entre remoliños que os afogan pola dilapidación dos orzamentos en monstruosidades faraónicas sen obxecto estimable. Pola corrupción que máis encomia que imputa ao executor. Polo abuso permanente sobre dereitos salariales, conquistas sindicais, os mecanismos elementais para un estado sostible en solidariedade, sanidade, educación, servizos sociais…&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña mariñeira é defender a bondade dunha lei electoral inxusta, capaz de escamotear millóns de votos a algunha formación política e facer cruelmente dispar o valor do escano segundo a formación á que se pertenza. Sisudos varóns bendín as súas grazas mentres a credibilidade do proceso electoral sofre seriamente e mercé a ela elector e elixible danse as costas ata ser ilustres descoñecidos.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coñas mariñeira é chamarse demócratas e privar de grupo parlamentario a aqueles, que seguramente non sen razón non nos gustan, con tecnicismos legais mentres a outros se lle concede, con sentido común, pese a que con eses mesmos tecnicismos podería negárselle. ¿Estamos nunha democracia á carta como cando&amp;nbsp; en Arxelia&amp;nbsp; gañou o FIS?&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Coña mariñeira é que dous séculos máis tarde siga en plena vixencia o epigrama que algúns atribúen a Hugo Foscolo, “en tempo das bárbaras nacións das cruces colgaban os ladróns e hoxe no século das luces do peito do ladrón colgan as cruces”…&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-4135586564340176584?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4135586564340176584'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4135586564340176584'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/conas-marineiras-antonio-campos-romay.html' title='COÑAS MARIÑEIRAS – ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-PWV_KY5rja0/Tv7pMRCzumI/AAAAAAAAFcY/gnEKUf_g99Y/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3589219339270292822</id><published>2011-12-30T12:07:00.002+01:00</published><updated>2011-12-30T12:09:24.060+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='LA ACTUALIDAD Y LA REBELIÓN EN LA GRANJA DE ORWELL'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidoro gracia plaza'/><title type='text'>LA ACTUALIDAD Y LA REBELIÓN EN LA GRANJA DE ORWELL - ISIDORO GRACIA PLAZA</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-CrKcLOUDqtU/Tv2azOGTXuI/AAAAAAAAFcM/d9-_q4IojAA/s1600/George+Orwell.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/-CrKcLOUDqtU/Tv2azOGTXuI/AAAAAAAAFcM/d9-_q4IojAA/s200/George+Orwell.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span class="st"&gt;&lt;i&gt;George Orwell&lt;/i&gt;, seudónimo de Eric Arthur Blair&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El otro día un joven de la familia descubrió en mi biblioteca un ejemplar del libro de Orwell y un primer vistazo le impulsó a pedírmelo para su lectura. El hecho me hizo recordar su contenido y repentinamente las imágenes de los protagonistas de la obra de 1945 se superpusieron sobre hechos y personajes relevantes de estos años de crisis.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Efectivamente, en mi imaginación el honrado y trabajador caballo Bóxer se transfiguró en los muy honrados y confiados trabajadores que están siendo expoliados sin límite por la banca y demás granjeros, perdón especuladores dueños del mercado. Cierto es que en un principio la revolución expulsó al granjero titular Sr. Jones, papel que en la actualidad ha representado Lehman Brothers, pero como en el libro eso está quedando en una mera anécdota, para los sufridos explotados – gallinas y demás productores, que deben trabajar más horas por menos ración, desde la ignorancia de los consumidores – ovejas, que están pagando caro sus excesos anteriores y su actual falta de reacción.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Realmente todos y cada uno de los personajes del relato literario tienen correspondencia en alguien que ejerce su “rol” hoy en día, los cerdos del directorio pueden corresponderse fácilmente con la famosas agencias de calificación, siempre pidiendo más, siempre manipulando más, para llevar el beneficio a la mesa de sus socios (incluso las principales coinciden en ser tres), y usando los medios de comunicación, propiedad también de alguno de sus socios especuladores, para ir evolucionando los mensajes, igual que evolucionaban los mandamientos de la historia orwelliana.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Los gobiernos también ofrecen doble coincidencia, en este caso (y sin ánimo de ofender a nadie) con los perros criados desde cachorros en secreto, primero rechazan el ataque de los humanos, pero según va avanzando el proceso de explotación y asimilación del poder por los cerdos y sus aliados externos quedan convertidos en meros instrumentos que actúan al dictado de quien detenta el verdadero poder, véanse sino los últimos gobiernos impuestos, o las actuaciones “al dictado” la mayoría de los electos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Hasta el burro Benjamín, intelectual de pro, pude verse reflejado en múltiples tertulianos y las prédicas del cuervo Moses en las de las religiones varias, que hoy predican el sacrificio de las mayorías como única vía de salida a la crisis, so pretexto de lo que se ha perdido es el referente moral del esfuerzo individual.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3589219339270292822?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3589219339270292822'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3589219339270292822'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/la-actualidad-y-la-rebelion-en-la.html' title='LA ACTUALIDAD Y LA REBELIÓN EN LA GRANJA DE ORWELL - ISIDORO GRACIA PLAZA'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-CrKcLOUDqtU/Tv2azOGTXuI/AAAAAAAAFcM/d9-_q4IojAA/s72-c/George+Orwell.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-1675369128416383021</id><published>2011-12-28T10:15:00.004+01:00</published><updated>2011-12-28T11:10:04.187+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='A REVOLUCIÓN DE VELUDO - ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='VACLAV HAVEL'/><title type='text'>VACLAV HAVEL, A REVOLUCIÓN DE VELUDO</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/-StaEfZ_uos4/TvrdsEHEEbI/AAAAAAAAFb8/QVeeNW6NdK8/s1600/clip_image002.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-StaEfZ_uos4/TvrdsEHEEbI/AAAAAAAAFb8/QVeeNW6NdK8/s200/clip_image002.jpg" width="184" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Vaclav Havel&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/otros-documentos.html" target="_blank"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;(Leer en castellano) &lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;A vida de Vaclav Havel parece unha obra de arte, dixo fai uns anos Milán Kundera. Havle dicía de si mesmo&amp;nbsp; “Non son un anxo nin tampouco Deus e non teño capacidades sobrehumanas, nin o poder de Heráclito. Non cambiarei a esta nación… Simplemente estou disposto a servirlle o tempo que poida”. Remata as súas reflexións dicindo “Nós non somos os que eliximos a política, a política elixiunos a nós. E o que facemos, facémolo para chegar a unha orde que nos evite ter que dedicarnos á política”. Con esta cita recollía o pensamento do seu amigo o xornalista e activista polaco Adam Michnik.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;Con todo, Havel dedicou os seus dons individuais a servir non só ao seu país, senón a toda a Europa postcomunista, aínda que para iso debese de renunciar a unha certa inxenuidade das súas ideas orixinais. As súas actitudes e comportamentos exerceron unha poderosa fascinación sobre a súa persoa, un presidente que na súa nova función negouse a cambiar os seus costumes ou os seus amigos. Pero si fose só iso, o “efecto Havel” desvaneceriase a pouco de 1990, cando Bush, o Dalai Lama, Margaret Thatcher, os Rolling Stones, o Papa e Mitterrand visitáronlle sucesivamente en Praga. Pero non se desvaneceu. O legado de Vaclav Havel foi converterse na garantía de que esta parte do mundo merece que a tomen en serio e de que ademáis merece axuda. Así o subliñou nas súas exequias&amp;nbsp; Madeleine Albright engadindo, “Para os estadounidenses, Vaclav Havel era a proba de que os pobos de Europa Central querían pertencer a Occidente".&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Convertido nun símbolo da loita polas liberdades, pasou cinco anos na cadea.. Cando as reformas de Mijail Gorbachov na URSS debilitaron a posición comunista en Checoslovaquia, Havel participou na fundación do Foro Cívico que aglutinou a maior parte da oposición (1989). Encabezou a chamada “Revolución de Veludo”, que, apoiada por unha gran movilización popular, conseguiu o desmantelamento da ditadura sen derramamento de sangue e instaurou en Checoslovaquia un réxime democrático, presidido&amp;nbsp; polo propio Havel.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
En 1997 Havel tras haberse sometido a unha complicada operación de pulmón, e nun ambiente cada vez máis complicado no país, a República Checa chegaba ao fin do seu “milagre económico” así como ao fin dunha era á que asociabaselle simbólicamente, volveu aceptar o reto e no seu último mandato o país entrou na OTAN e na UE pola porta principal.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Sempre fixo exactamente o que pensou que era o correcto. Falaba constantemente de aspectos que non eran precisamente agradables de escoitar, sobre todo logo de estar anos escoitándoos unha e outra vez: a ética, a conciencia, a responsabilidade, pero tamén o racismo e a corrupción, cuxos perigos recoñeceu rapidamente a principios dos anos noventa. E fíxoo sendo plenamente consciente do risco de que a xente medise as súas palabras segundo as súas propias experiencias e o que el mesmo faría. Ao parecer, un enfrontamento entre a autoridade moral e a política no mundo real non pode acabar sen un certo desencanto. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Entre as súas luces e&amp;nbsp; sombras&amp;nbsp; estaba a súa xigantesca estatura moral á hora de diseccionar a brutalidade e os erros do sistema comunista. Pola contra a súa grandeza diminuía notoriamente cando observaba as contradicións e males de Occidente. Ante os excesos, abusos ou inxustizas perpetrados no mundo capitalista adoitaba mostrarse xordo e excesivamente comprensivo.&amp;nbsp; Violaba con iso o valor elemental dun intelectual da súa dimensión. A capacidade de enxuiciar sen caer no infantilismo de considerar que o inimigo do noso inimigo é por iso forzosamente&amp;nbsp; amigo noso. Ninguén, e menos un gran intelectual, pode caer en desculpar as vilezas dos que considera afines coa escusa&amp;nbsp; de que todo vale para vencer ao suposto inimigo, indigno e malévolo por cometer iguais vilezas. Pero isto non resta a brillantez e dignidade deste intelectual e político checo, último presidente da República Checoslovaca e primeiro da República Checa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Hai unha figura en Havel,&amp;nbsp; que Jana Machalická, define&amp;nbsp; como “o último dramaturgo verdadeiramente internacional que habemos ter nos últimos sesenta anos” A crítica literaria de “Lidové&amp;nbsp; noviny” rememora como na década dos setenta os comunistas fixeron todo o posible para “borrar do mapa” a Havel como dramaturgo, algo que foi en balde... Cando a finais dos 80, as súas obras, “Festa no xardín” (1963), “Audiencia” (1975), “A inauguración” (1975), e “Longo desolato” (1984), empezaron tímidamente a representarse nos teatros, e non só en apartamentos-teatro clandestinos, “foi o sinal de que o réxime estaba nas últimas”, apunta Jana Machalická. E cando este caeu, todos os teatros querían ter a Havel en cartel.&amp;nbsp; “O seu estilo é inimitable, e aínda así sempre diferente, irritante e cheo de misticismos”, describe a crítica. A través do emprego dunha “poética especial que vincula o grotesco co teatro do absurdo, as obras de Havel chegan ao fondo dos temas que trata”... A filosofía de Havel”, con todo, “non pode entenderse sen a conciencia da súa obra dramática”. A súa última peza, a que quería titular “Sanatorio”, está inacabada.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Havel conseguiu retratar mediante as súas obras de teatro e os seus ensaios a inhumanidade e o absurdo do chamado comunismo real. Faino cunha lucidez, non exenta de ironía. A súa clarividencia ante as consecuencias da alienación sen límites que causa un réxime totalitario retrata con ambiente asfixiante os dilemas morais que atopa un home, un disidente, cando debe afrontar a disxuntiva entre unha vida fácil fabricada mediante a renuncia á verdade ou ben a persecución ou ata o cárcere que conleva seguir enfrontándose ao poder.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Havel, nacido en Praga en 1936&amp;nbsp; estudou Teatro na Academia de Artes de Praga e seguiu unha brillante carreira como dramaturgo, na que destacan obras como Festa no xardín (1963), O comunicado (1965), Dificultade de concentración (1968), Audiencia (1975), Inauguración (1977), Protesta (1979), Longo desolato (1985) ou A tentación (1986). En todas elas critica o absurdo da sociedade actual. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A política oficial faríalle asumir compromisos. Pero nunca contra a verdade. E ata o final, xa retirado na súa casa de Hradecek, lonxe de Praga, mantívose firme na súa esixencia moral contra todas as ditaduras, contra todas as violacións dos dereitos humanos. E contra o peor inimigo moral que para el era a indolencia, a indiferenza ante a inxustiza e o atropelo polo poder. «O que se acomoda coa inxustiza ou é indiferente ante a opresión é tan responsable como o que a comete».&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Havel, un importante referente moral de nosa era. Foille outorgado o Premio Carlomagno en 1991. O 1994 recibiu a Medalla da Liberdade concedida polo goberno de EEUU e en 1997 o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-1675369128416383021?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1675369128416383021'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1675369128416383021'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/vaclav-havel-revolucion-de-veludo.html' title='VACLAV HAVEL, A REVOLUCIÓN DE VELUDO'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/-StaEfZ_uos4/TvrdsEHEEbI/AAAAAAAAFb8/QVeeNW6NdK8/s72-c/clip_image002.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-1368459544506123569</id><published>2011-12-26T20:36:00.000+01:00</published><updated>2011-12-26T20:36:20.761+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='MEDIO AMBIENTE'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='MIGUEL MARTÍNEZ LOSADA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='AMIANTO'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='I LIKE EUROPA'/><title type='text'>"I LIKE EUROPA" - MIGUEL MARTÍNEZ LOSADA</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-krk20VoHKLw/TvjMlRkk6tI/AAAAAAAAFbw/T0ifYszdUU0/s1600/cambio_climatico.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="187" src="http://2.bp.blogspot.com/-krk20VoHKLw/TvjMlRkk6tI/AAAAAAAAFbw/T0ifYszdUU0/s200/cambio_climatico.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El amianto es un demostrado agente cancerígeno que tiene prohibida su comercialización (fabricación y consumo) en la UE. En el año 2010 fueron usados en le mundo mas de dos millones de toneladas de amianto y los países con mayor consumo fueron, por este orden, China, India, Rusia, Brasil, Indonesia y Tailandia. Paralelamente los mayores productores de amianto son Rusia, China, Brasil, Kazakhastán y Canadá.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En la Cumbre de Durban asistimos a la actitud opositora de EEUU, China e India al desenvolvimiento del Protocolo de Kioto sobre el cambio climático,&amp;nbsp;&amp;nbsp; que debemos recordar&amp;nbsp; tiene por objetivo reducir las emisiones de seis gases de efecto invernadero que causan el calentamiento global del planeta.&amp;nbsp; Europa es el principal, y casi único,&amp;nbsp; impulsor &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Greenpeace presentó recientemente, un estudio que vincula la contaminación en muchos ríos de China con la actividad de empresas proveedoras de grandes industrias multinacionales del sector textil.&amp;nbsp; El estudio, bajó el título de "Dirty laundry" ("Trapos sucios"), analizó aguas residuales junto a dos fábricas abastecedoras de importantes marcas) y encontró altos niveles de nonilfenol y de PFC, sustancias prohibidas en la Unión Europea y que pueden producir cambios hormonales en seres vivos, por lo que -según el estudio- alteran el sexo de los peces y pueden reducir el esperma en los hombres. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El estudio de Greenpeace señala que las fábricas denunciadas en el estudio podrían no ser casos aislados, y advierte de que las dos fábricas denunciadas tienen relaciones comerciales con firmas como Adidas, Calvin Klein, Converse, H&amp;amp;M, Lacoste, Li Ning, Cortefiel o Puma. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Durante la Conferencia de las Naciones Unidas sobre el Medio Ambiente y el Desarrollo (CNUMAD) que se celebró en 1992, se aprobó el mandato internacional para&amp;nbsp; disponerse de un sistema de clasificación y etiquetado armonizado mundialmente, que contenga fichas de datos sobre la seguridad de distintos productos químicos y símbolos de fácil comprensión. En el 2011 solo la UE tiene cumplido este mandato; mientras que EEUU, Canadá, Japón y algún otro estado avanza hacia su cumplimiento pero ningún país de los llamados emergentes ha dado pasos en ese sentido&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por otra parte la situación mundial en cuanto a cumplimiento de&amp;nbsp; Derechos humanos en el mundo dista mucho de ser aceptable. Los países europeos encabezan los rankings de defensa de los derechos humanos&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El reconocimiento y respeto real de los derechos humanos&amp;nbsp; es una asignatura pendiente en China. La pena de cárcel que cumple actualmente el premio Nóbel de la Paz, Liu Xiaobo por la publicación de la Carta '08, en la que se reclamaban derechos democráticos, es un ejemplo de la situación en que se encuentran miles de activistas de derechos humanos en el país. &lt;br /&gt;
Actualmente la pena de muerte ha sido abolida en&amp;nbsp; todos los países del continente europeo (salvo Bielorusia) y la mayoría de los países latinoamericanos y los correspondientes a Oceanía ; mientras que en los EEUU y&amp;nbsp; paises del Caribe sigue existiendo y también está permitida en democracias asiáticas como Japón y la India . En países africanos y asiáticos paises de religión islámica mantienen en vigor la pena de muerte, con la sharia o sin ella, De todos los países árabes, sólo Djibuti ha abolido la pena capital&lt;br /&gt;
El concepto “Estado del Bienestar” surge y se desarrolla en Europa, donde el nivel de salud, educación y protección social todavía alcanzan niveles únicos en el mundo pese al neoliberalismo galopante. Sin referirnos al permanente debate social al respecto en EEUU me temo que en muchos países del planeta el concepto no existe. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Llegados a este punto mi conclusión es “I Like Europa”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por supuesto que se han cometido muchos errores en Europa, en su historia y especialmente en la construcción de la UE; el Euro sin unión económica,&amp;nbsp; la unión económica sin unión política y sin unión social, grave deficit democrático en sus instituciones…; pero no me gustaría que el futuro fuera menos Europa sino, por el contrario más Europa, de 27 o de 21.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-1368459544506123569?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1368459544506123569'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1368459544506123569'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/i-like-europa-miguel-martinez-losada.html' title='&quot;I LIKE EUROPA&quot; - MIGUEL MARTÍNEZ LOSADA'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-krk20VoHKLw/TvjMlRkk6tI/AAAAAAAAFbw/T0ifYszdUU0/s72-c/cambio_climatico.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-1898305966962601740</id><published>2011-12-25T09:54:00.001+01:00</published><updated>2011-12-25T18:04:25.325+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='LA NAVIDAD RUSA HACE 25 AÑOS'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='GORBACHOV'/><title type='text'>LA NAVIDAD RUSA HACE 20 AÑOS - E. KOSTKA FERNÁNDEZ</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-_UQLd3N7o8k/Tvbgp0Nd3wI/AAAAAAAAFbk/YJhxf1_fwfI/s1600/MijailGorbachov.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="133" src="http://3.bp.blogspot.com/-_UQLd3N7o8k/Tvbgp0Nd3wI/AAAAAAAAFbk/YJhxf1_fwfI/s200/MijailGorbachov.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Mijaíl Gorbachov&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"&gt;&lt;/link&gt;&lt;link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPAULPR%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"&gt;&lt;/link&gt;    &lt;m:smallfrac m:val="off"&gt;    &lt;m:dispdef&gt;    &lt;m:lmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:rmargin m:val="0"&gt;    &lt;m:defjc m:val="centerGroup"&gt;    &lt;m:wrapindent m:val="1440"&gt;    &lt;m:intlim m:val="subSup"&gt;    &lt;m:narylim m:val="undOvr"&gt;   &lt;/m:narylim&gt;&lt;/m:intlim&gt; &lt;/m:wrapindent&gt;&lt;style&gt;
&lt;!--
 /* Font Definitions */
 @font-face
 {font-family:"Cambria Math";
 panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;
 mso-font-charset:1;
 mso-generic-font-family:roman;
 mso-font-format:other;
 mso-font-pitch:variable;
 mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}
@font-face
 {font-family:Calibri;
 panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;
 mso-font-charset:0;
 mso-generic-font-family:swiss;
 mso-font-pitch:variable;
 mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}
 /* Style Definitions */
 p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
 {mso-style-unhide:no;
 mso-style-qformat:yes;
 mso-style-parent:"";
 margin-top:0cm;
 margin-right:0cm;
 margin-bottom:10.0pt;
 margin-left:0cm;
 line-height:115%;
 mso-pagination:widow-orphan;
 font-size:11.0pt;
 font-family:"Calibri","sans-serif";
 mso-ascii-font-family:Calibri;
 mso-ascii-theme-font:minor-latin;
 mso-fareast-font-family:Calibri;
 mso-fareast-theme-font:minor-latin;
 mso-hansi-font-family:Calibri;
 mso-hansi-theme-font:minor-latin;
 mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
 mso-bidi-theme-font:minor-bidi;
 mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoChpDefault
 {mso-style-type:export-only;
 mso-default-props:yes;
 mso-ascii-font-family:Calibri;
 mso-ascii-theme-font:minor-latin;
 mso-fareast-font-family:Calibri;
 mso-fareast-theme-font:minor-latin;
 mso-hansi-font-family:Calibri;
 mso-hansi-theme-font:minor-latin;
 mso-bidi-font-family:"Times New Roman";
 mso-bidi-theme-font:minor-bidi;
 mso-fareast-language:EN-US;}
.MsoPapDefault
 {mso-style-type:export-only;
 margin-bottom:10.0pt;
 line-height:115%;}
@page Section1
 {size:595.3pt 841.9pt;
 margin:70.85pt 3.0cm 70.85pt 3.0cm;
 mso-header-margin:35.4pt;
 mso-footer-margin:35.4pt;
 mso-paper-source:0;}
div.Section1
 {page:Section1;}
--&gt;
&lt;/style&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El 25 de diciembre de 1991, Gorbachov se rindió a lo inevitable y renunció como presidente de la URSS, declarando el modelo de estado federal disuelto. Transfirió los poderes, que pasaron desde entonces a Borís Yeltsin, el Presidente de Rusia. El día siguiente, el Soviet Supremo de la URSS, el cuerpo gubernamental más alto de la Unión Soviética, reconoció el desplome de la Unión Soviética y se disolvió, acto que se reconoce generalmente como el final de la Unión Soviética como Estado.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fue el desencadenante de dos fenómenos que caracterizaron la década de los años ochenta: el desmoronamiento cada vez más evidente de las estructuras económicas y políticas de la Unión Soviética, y las tentativas de un conjunto fragmentario de reformas para invertir ese proceso. Después de la sucesión rápida de Yuri Andrópov y Konstantín Chernenko, figuras de transición con raíces profundas en la tradición Brezhnevita, Mijaíl Gorbachov fue designado líder de la URSS y comenzó a aplicar profundos cambios en la economía y en el partido, conocidos como Perestroika y Glásnost.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A finales de los años 1980, las repúblicas que componían la Unión Soviética comenzaron legalmente un movimiento hacia una declaración de soberanía sobre sus territorios, basándose en el Artículo 72 de la Constitución de la URSS, que promulgaba que cualquier República componente era libre de separarse. El 7 de abril de 1990 fue aprobada una Ley por la cual una República podía separarse, si más de dos terceras partes de los ciudadanos de la República votaban a favor de ello en referéndum. Muchas repúblicas, a lo largo de 1990, iniciaron un proceso de elecciones para elegir sus legislaturas nacionales e iniciaron nuevos procesos legislativos. Con frecuencia el resultado de estos procesos contradecía las leyes de la Unión en lo que fue conocida como "La Guerra de Leyes". En 1989, la República Socialista Federativa Soviética de Rusia, que era entonces la República más grande, con cerca de la mitad de la población, convocó una nueva elección para elegir el Congreso de Diputados del Pueblo y Borís Yeltsin fue elegido Presidente. El 12 de junio de 1990, el Congreso declaró la soberanía de Rusia sobre su territorio y se apresuró a hacer leyes que sustituían viejas normas de la URSS. El período de la incertidumbre legal continuó a la largo de 1991, cuando las repúblicas se convirtieron lentamente en la práctica en independientes.&lt;/span&gt;&lt;/m:defjc&gt;&lt;/m:rmargin&gt;&lt;/m:lmargin&gt;&lt;/m:dispdef&gt;&lt;/m:smallfrac&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;El 17 de marzo de 1991 se celebró un referéndum para decidir el futuro de la URSS y la mayoría de la población votó a favor de la conservación de la Unión, concretamente nueve de las quince repúblicas. El referéndum dio a Gorbachov un respiro provisional, y, en el verano de 1991, el Nuevo Tratado de la Unión fue acordado para ocho repúblicas que convirtieron la Unión Soviética en una federación mucho más flexible. La firma del tratado, sin embargo, fue interrumpida por el golpe de estado de agosto, dirigido contra Gorbachov por miembros marxistas extremistas del Gobierno, que intentó invertir las reformas y reafirmar el control central del Gobierno sobre las repúblicas. Tras el fracasado golpe BorisYeltsin se encumbró como un héroe, mientras el poder de Gorbachov se fue diluyendo. El equilibrio político se inclinó de forma significativa hacia las nuevas repúblicas soberanas. En agosto de 1991, Letonia y Estonia declararon la restauración de la independencia plena, siguiendo el ejemplo de Lituania en 1990, mientras las otras 12 repúblicas continuaban discutiendo de nuevo los modelos de una Unión cada vez más débil.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
El 8 de diciembre de 1991, los presidentes de Rusia, Ucrania y Bielorrusia firmaron el Tratado de Belovesh que declaró la Unión Soviética disuelta y se estableció la Comunidad de Estados Independientes (CEI). Como quedaban dudas sobre la autoridad del Tratado de Belovesh para disolver la Unión, el 21 de diciembre de 1991, los representantes de todas las repúblicas soviéticas excepto Georgia, firmaron el Protocolo de Alma-Ata, que confirmó el desmembramiento y la extinción de la URSS, y volvió a plantear el establecimiento de la CEI. El 25 de diciembre de 1991, Gorbachov presentaba su dimisión como presidente de la URSS, declarando el estado federal disuelto el día de Navidad.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-1898305966962601740?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1898305966962601740'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/1898305966962601740'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/la-navidad-rusa-hace-20-anos-e-kostka.html' title='LA NAVIDAD RUSA HACE 20 AÑOS - E. KOSTKA FERNÁNDEZ'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-_UQLd3N7o8k/Tvbgp0Nd3wI/AAAAAAAAFbk/YJhxf1_fwfI/s72-c/MijailGorbachov.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-4923761821923184618</id><published>2011-12-24T19:37:00.001+01:00</published><updated>2011-12-24T19:40:10.107+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='NOITE DE PAZ - EVARISTO DÍAS CASTRO'/><title type='text'>NOITE DE PAZ - EVARISTO DÍAZ CASTRO</title><content type='html'>&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Ter que facer unha redacción de unhas&amp;nbsp; duascentas cincuenta palabras ou casi é respostar as conciencias mais&amp;nbsp; alumeadas do Planeta que ó millor invento, o que xamais nada nin naide conqueriú é algo que un meniño cativo, probe e monosílabo,&amp;nbsp; nos recorda en cada&amp;nbsp; Nadal : Paz -, na Terra (a os homes e mulleres de boa vontade)…&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Hay entre nos quen&amp;nbsp; acorda os “25 anos de Paz” do Caudillo...&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;¡Claro que a paz e algo moi discutido, polo que vexo...! O xuiz Garzón está a ser xulgado por tentar entender&amp;nbsp; da “paz dos cementerios e das fosas comuns...”. ¿O millor é que os mortos e as suas familias non teñen dereito?...¿Por iso xulgan ao Xuiz ?&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;A cotío se pon de manifesto que o dictador sempre é un “queridisimo cidadan”. Por exemplo, en Corea do Norte. Agora descansa, en paz, en furna de cristal transparente como o seu réxime e en paz descansan, -os mortos nin van ni fan as guerras-, os inocentes ou os mandados inxustamente a se inmolar por intereses que non eran de eles...&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Falábamos fai pouco, das crisis...A crise permanente é a ameaza que tamén teimudamente temos enriba de nós. Os escudos antimisís -agora España...- voltan a seren activados, nos protexen non sabemos moi ben de qué. Ou de quen. Persoalmente gostaría mais de unha ducia de galiñas que me deran ovos, de comer...pero, en fin, un so é un inope que non entende de, nin atende a, tecnoloxias militares- das que so morren civis- xeralmente, e por exemplo na marabillosa “democratización” do Irak, ou da Libia, ou do Exipto, ou da Siria, etc...&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Cando ollamos o xornal e decatámonos que, dende a&amp;nbsp; nosa infancia non houbo un día, un só dia si cadra,&amp;nbsp; en Paz, chegamos a conclusión que a Humanidade está por facer e a Cultura ainda está por vir.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Endexamais acordo un día sin comportamentos violentos entre os pobos da Terra.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Mergullandonos na profundidade do siglo XX:&amp;nbsp; A ese marabilloso século da tecnología de vangarda –cirurxia cardíaca, astronáutica, informática de consumo, telefonía,&amp;nbsp; inxenería xenética, ¡lavalouzas!, etc,&amp;nbsp; temos que apuntarlle tamen a dubidosa honra de ser a centuria mais arrepiante da humanidade. Somente xuntando a Primeira e A II Guerra Mundial e a postguerra, 25 millons de persoas mortas. Si nesa fogueira bélica botamos as mortes feitas na&amp;nbsp; revolución bolchevique ou maoista, as guerras de liberación africanas dos años 50 a 70, (Marrocos, Arxelia, Biafra, Angola, Congo, Uganda, Nixeria, Mozambique e Sierra Leona, por exemplo) , as guerras civiles&amp;nbsp; de España, Balcanes e Turquía , as Guerras&amp;nbsp; de Corea, Vietnam e do Golfo, sin sumaren as de Cuba,&amp;nbsp; Malvinas, Granada, Guatemala, Nicaragua e o resto de nacions con conflictividade etnica (Sudáfrica, Camboia, Pakistán, India, Chechenia…Iran) ou fronteiriza (Israel, Siria, Libia, China,&amp;nbsp; etc,) a mortífera conta&amp;nbsp; non baixa de trescentos millons de persoas mortas. Sen esquecer, por suposta de alguns, a inesquencible atrocidade nazi contra os xudeos -6 millons!, do Holocausto, cumio por desgracia non irrepetible, en vergoñenta expresión da irracionalidade human cando se deixa tentar polos demos do exclusivismo e narcisismo sociopolítico...&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Será verdade, logo aquello de que “si vis pacem para bellum”.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;¿por eso Rusia acaba de activar medidas antiescudo, e ante o novo Teniente Xeral Queridisimo Fillo de North Korea, os exércitos “locais” se poñen en alerta militar?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;¿Por eso mismo, cando o inmundo Goebbels, ministro da Propaganda do III Reich escoitaba a palabra&amp;nbsp; “Cultura” botaba man da pistola?&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;¿Non foi don Alberto o que dicia que “si os homes fan a terceira guerra mundial a cuarta a farán con pedras?&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Certamente é un xeito inorante, férido e escuro de chamarlle&amp;nbsp; progreso ao “progreso”.¡ Falemos da PAZ, non do descanso eterno...!&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;O millor invento, o da paz, esta por vir e a cotian botamos e voltamos as mans&amp;nbsp; cara o ceo, ese ceo que non vai chegar e que , hoxe por hoxe está cheo de máquinas vixiantes porque somos humans e “non vaia ser que…” nos caia algo, de súpeto na cabeza e nos pete e dé a gana de vivir… en paz.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Namentras, sin cuco,&amp;nbsp; o sinistro Reloxio do Xuizo Final dá as seis para a meianoite eterna ca científica firma do ¿Clube Atómico? Tic, Tac...&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;Por certo ¿cando entregan as armas&amp;nbsp; os da ETA?&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;En canto as palabras, suprima vostede os refugallos…, ¡e por que hoxe é,&amp;nbsp; noite boa, reciba unha forte aperta, querido Irman!&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;A Coruña, 24 de Nadal&amp;nbsp; do Dous Mil Once.&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-4923761821923184618?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4923761821923184618'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/4923761821923184618'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/noite-de-paz-evaristo-dias-castro.html' title='NOITE DE PAZ - EVARISTO DÍAZ CASTRO'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7949770600333953858</id><published>2011-12-23T08:47:00.000+01:00</published><updated>2011-12-23T08:47:52.236+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidoro gracia plaza'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='EN ESPAÑA SOBRAN FUNCIONARIOS'/><title type='text'>EN ESPAÑA SOBRAN FUNCIONARIOS - ISIDORO GRACIA PLAZA</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-aEnNPMk14vg/TvQxp7loITI/AAAAAAAAFbE/w-QScrj6NUA/s1600/forges_funcionarios.gif" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="138" src="http://3.bp.blogspot.com/-aEnNPMk14vg/TvQxp7loITI/AAAAAAAAFbE/w-QScrj6NUA/s200/forges_funcionarios.gif" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Se adjudica al ministro de propaganda nazi la frase: “una mentira repetida mil veces se convierte en una verdad”. Pues bien todos los días y por todos los medios se nos está repitiendo que en España sobran funcionarios, englobando en&amp;nbsp; “funcionarios” a todos los trabajadores públicos, los datos reales indican justo lo contrario, lo que no es óbice para que se siga repitiendo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Tomando como fuente los datos de la OIT (Organización Internacional del Trabajo) y los informes oficiales de la UE (Unión Europea) tenemos que España tiene un funcionario por cada 19 habitantes; Alemania igual (1/19); estamos por debajo de Italia (1/18); Francia y Bélgica (1/12); Finlandia, Letonia y Malta (1/9); muy lejos de Suecia (1/8),&amp;nbsp; que encabeza la clasificación. También cuentan con más funcionarios por habitante Portugal, Holanda y otros. Si las cifras las ponemos en relación con la población activa los resultados son similares, España el 12,5%, la media europea el 16%, en Dinamarca se llega al 28%.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Por otra parte, los que insisten en pedir menos servidores públicos lo hacen ignorando, u ocultando, conscientemente, cifras básicas. Según la Encuesta de Población Activa (EPA de enero 2010), de los 2,6 millones de trabajadores públicos más de 1,1 M. trabajan en la educación y sanidad, que en España son públicas y de cobertura universal (100.000 más trabajan en universidades). Si sumamos las fuerzas y cuerpos de seguridad (300.000 incluidos los autonómicos), y otros servicios indispensables como Justicia, Hacienda y Seguridad Social (otros 100.000), lo cierto es que las posibilidades de recorte de plantilla se reducen bastante. Hay que recordar que en 2010 y 2011 solo se ha sustituido uno de cada 10 de los que se jubilaron y el nuevo gobierno del Estado anuncia la congelación de convocatorias.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
También conviene recordar que el reparto es: el 25% trabaja en la administración local, el 52% en autonomías, el 22% en la administración central y que un tercio de ellos tienen contratos precarios con sueldos mileuristas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Cierto es que siempre se podrán recortar conserjes en la Diputación de Orense y algún cargo de los de confianza en las autonomías, pero no es menos cierto que faltan médicos en la sanidad, profesores en la enseñanza, guardias civiles y policías en la seguridad, y muchos profesionales para la asistencia social, cientos de miles en el tema dependencia y residencias, que deberían ser trabajadores públicos. Por todo ello, y aunque haya que subir la presión fiscal (por ejemplo hasta cerca de la media de la UE) yo soy partidario de que haya más trabajadores públicos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7949770600333953858?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7949770600333953858'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7949770600333953858'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/en-espana-sobran-funcionarios-isidoro.html' title='EN ESPAÑA SOBRAN FUNCIONARIOS - ISIDORO GRACIA PLAZA'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-aEnNPMk14vg/TvQxp7loITI/AAAAAAAAFbE/w-QScrj6NUA/s72-c/forges_funcionarios.gif' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3877442314434737786</id><published>2011-12-23T08:34:00.000+01:00</published><updated>2011-12-23T08:34:58.854+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='NO CENTENARIO DA MORTE DE  JOAQUÍN COSTA MARTÍNEZ'/><title type='text'>NO CENTENARIO DA MORTE DE  JOAQUÍN COSTA MARTÍNEZ</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-YCodcPmi_Lw/TvQuiozoj8I/AAAAAAAAFa4/8gS-qe5EuG4/s1600/JOAQUIN+COSTA.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-YCodcPmi_Lw/TvQuiozoj8I/AAAAAAAAFa4/8gS-qe5EuG4/s200/JOAQUIN+COSTA.jpg" width="166" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Joaquín Costa Martínez&lt;/td&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;“Despensa, Escola e sete chaves ao sepulcro do Cid”&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Neste ano cúmprese o centenario do falecemento en Graus provincia de Huesca, á idade de 65 anos do xurista, erudito, historiador e ensaísta , D. Joaquín Costa, o último e quizais máis importante elemento de referencia no pensamento rexeneracionista español. Doutor en Dereito e Filosofía e Letras, exerceu profesionalmente como notario, letrado de Facenda e durante un tempo a docencia. Tamén foi profesor da Institución Libre de Ensino.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Nos seus ensaios sobre a realidade española mostrouse como un intelectual critico&amp;nbsp; ligado ao krausismo. A perda das últimas colonias sumiu a España nunha profunda crise agravada por unha situación económica que tiña sumido ao país na maior pobreza á que non era allea os enormes gastos militares. Neste contexto, xurdiron voces de moi variado significado que reclamaban unha rexeneración&amp;nbsp; sendo a de Costa unha das máis críticas. Postulou a recuperación da economía e da sociedade agrarias a partir das tradicións españolas (Colectivismo agrario en España, 1898) e dunha política de fomento (Política hidráulica, 1911), como base para a reconstrución do país e a súa inserción entre as potencias europeas (Reconstrución e europeización de España, 1900).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
De conviccións republicanas, fracasou no seu primeiro intento por facerse elixir deputado, acentuando desde entón a crítica ao dominio dos caciques no medio rural, que corrompía as eleccións e terxiversaba o sentido do sistema parlamentario (Oligarquía e caciquismo como a forma actual de goberno de España, 1901-02). Consciente de que os vicios caciquis eran comúns a todos os partidos do réxime da I Restauración, canalizou a súa actividade política a través de organizacións do tipo da Asemblea de Cámaras de Comercio e posteriormente a Unión Nacional. Ante a pouca eficacia destes mecanismos Costa abandono o proxecto en 1903 presentándose ás eleccións nas candidaturas de Unión Republicana pola que obtivo un escano que non chegou a ocupar polo seu&amp;nbsp; estado de saúde.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;O fracaso da U.N. que lle afectou fondamente, asociouno á situación española, e á propia monarquía en “Quen deben gobernar despois da catástrofe, Reconstitución e europeización de España”, apoiada nunha espectacular enquisa, documentada denuncia da corrupción que corroía o sistema canovista, realizada desde o Ateneo de Madrid, con colaboración de personalidades como Pardo Bazan e Unamuno. Unha vez coñecida Costa foi afastado de todos os estamentos políticos do sistema. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
As súas críticas ao réxime oligárquico da I Restauración, a que culpa do atraso nacional, expresaba a frustración das clases medias españolas ante a pobreza do país e a da incapacidade para dotarse dun sistema político moderno. Invoca para solucionalo a actuación persoal dun “cirurxián de ferro” capaz de desmontar&amp;nbsp; o caciquismo. Anticipa con iso&amp;nbsp; a solución autoritaria que chegaría coa ditadura de Primo de Rivera. O que motiva que relaciónese a Costa coas orixes do pensamento fascista.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Costa como resumo definitivo da enquisa (1902) elabora un programa de “ENUNCIADOS PRÁCTICOS”, case o seu testamento político, nos que mestura&amp;nbsp; grandes horizontes e algunhas preocupacións menores, case de carácter localista:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
1. Cambio radical na aplicación e dirección dos recursos e enerxías nacionais (orzamento envorcado en educación, colonización interior, obras hidráulicas, repoboación forestal, investigación científica, etc.),“en suma, desafricanización e europeización de España”.&lt;br /&gt;
2.&amp;nbsp; Reforma da educación en todos os seus graos, refacendo e refundindo ao español no molde europeo. O plan é moi detallado e nel obsérvase o sinal de D. Francisco Giner dos Ríos.&lt;br /&gt;
3.&amp;nbsp; Abaratamento rápido do pan e da carne (aumentando a produtividade e favorecendo&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; o creto agrícola).&lt;br /&gt;
4.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Un sistema de novo comercio.&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
5.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Melloramento dos camiños de ferradura.&lt;br /&gt;
6. Subministración de terra cultivable, con calidade de posesión perpetua e de inalienable, aos que a traballan e non a teñen propia.&amp;nbsp; Para iso propón derrogar as leis desamortizadoras relativas aos concellos, autorizando aos Concellos para adquirir novas terras, creando hortos comunais... Onde isto non baste, expropiación e arrendamento de terras....&lt;br /&gt;
7.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Lexislación social (contrato de traballo, seguro social, caixas de retiro).&lt;br /&gt;
8.&amp;nbsp; Sanear e europeizar nosa moeda, mediante a europeización da agricultura, da minería e do comercio, da educación nacional, da administración pública e da política, así xeral como financeira, que repoña a confianza de Europa en nós.&lt;br /&gt;
9.&amp;nbsp;&amp;nbsp; Creación dun poder xudicial digno da súa función.&lt;br /&gt;
10.&amp;nbsp; Autogoberno local: municipalización de servizos públicos e de certas industrias ou comercios (tranvías, teléfonos, iluminación, baños, lavadoiros, forza motriz, tafonas, carnicerías, xeo, etc.).&lt;br /&gt;
11. Renovación do liberalismo abstracto e legalista imperante, que mirou non máis a crear e garantir as liberdades públicas co instrumento ilusorio da Gaceta. Substituílo por un neoliberalismo orgánico, ético e substantivo, que atenda a crear e alianzar ditas liberdades con actos persoais dos gobernantes principalmente, dirixidos a reprimir con man de ferro e sen tregua a caciques e oligarcas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;Un apuntamento de&amp;nbsp; “A terra e a cuestión social”&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
“Despois de medio século de pronunciamentos, manifestos, revolucións,&amp;nbsp; cambios de réxime e de dinastía, proclamación de Constitucións&amp;nbsp; temos o que se pedía, constitución liberal,&amp;nbsp; sufraxio universal, dereitos individuais e, con todo, seguimos o mesmo que estabamos: o pobo xeme na mesma servidume que antes, o súa mísera sorte non cambiou no máis mínimo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
E sabedes por que?&amp;nbsp; Porque esa liberdade non se coidaron máis que de escribila na "Gaceta",&amp;nbsp; porque non se coidaron de afianzala dándolle corpo e raíz no cerebro e no estómago, promovendo unha transformación fonda da agricultura, que faga producir dobre que ao presente e diminúa o prezo das subsistencias, e, mediante a difusión da propiedade territorial, elevando aos braceiros á condición de terratenentes.&amp;nbsp; Non viron que a liberdade sen garavanzos non é liberdade. Non viron que por encima de todas as Constitucións e de todos os dereitos individuais o que ten a chave do estómago ten a chave da conciencia, e, por tanto que o que ten o estómago dependente de alleas despensas non pode ir onde quere, non pode facer o que quere, non pode pensar como quere, non pode o día das eleccións votar a quen quere; non reflexionaron que o que non sabe é como o que non ve, e que o que non ve ten que ir conducido por Lazarillo onde o Lazarillo quere levarlle, que raras veces é onde ao cego convenlle, que case sempre é onde convenlle ao lazarillo,&amp;nbsp; a revolución non puido render froito algún, quedou estéril”.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3877442314434737786?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3877442314434737786'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3877442314434737786'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/no-centenario-da-morte-de-joaquin-costa.html' title='NO CENTENARIO DA MORTE DE  JOAQUÍN COSTA MARTÍNEZ'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-YCodcPmi_Lw/TvQuiozoj8I/AAAAAAAAFa4/8gS-qe5EuG4/s72-c/JOAQUIN+COSTA.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-8717577896705478745</id><published>2011-12-21T20:51:00.003+01:00</published><updated>2011-12-24T09:13:53.070+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='CENTENARIO DO NACEMENTO DE ALVARO CUNQUEIRO'/><title type='text'>CENTENARIO DO NACEMENTO DE ALVARO CUNQUEIRO</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-42X1uskp2O4/TvI4OCTs3WI/AAAAAAAAFag/PNFmAOz8l_0/s1600/%25C3%25ADndice.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-42X1uskp2O4/TvI4OCTs3WI/AAAAAAAAFag/PNFmAOz8l_0/s200/%25C3%25ADndice.jpg" width="175" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Álvaro Cunqueiro Mora&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Non cemiterio antigo do seu Mondoñedo natal&amp;nbsp; como epitafio na súa tomba fica escrito “Eiqui xaz alguén, que coa súa obra, fixo que Galicia durase mil primaveras máis”. Tamén hai outra que di: “Loubado aceno a Deus que me permitiu facerme home neste grande reino que chamamos Galicia”. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nado en Mondoñedo en 1911, foi un escritor prolífico cúa obra literaria&amp;nbsp; abrangue&amp;nbsp; o xornalismo, a narrativa, a poesía, o teatro e mesmo traballos importantes de tradución.&amp;nbsp; A súa pluma foi habitual en xornais coma o Faro de Vigo, que dirixiu, La Voz de Galicia, El Progreso e La Región entre outros. Recibe no ano 1959 o Premio Nacional da Crítica pola obra “As crónicas do sochantre”.&amp;nbsp; Acadou o Premio Nadal no ano l968 coa novela “Un home que se parecía a Orestes”. A súa poesía recollida en&amp;nbsp; “Herba aquí ou acolá” recibiu o premio Frol da Auga en 1979 ano en que tamén foi galardoado co Premio da Critica da Narrativa Galega pola súa obra “Os outros feirantes”. Entre os seus recoñecementos obtivo como xornalista, o premio “Conde de Godó”. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Foi membro da Real Academia Galega onde ingresa no ano 1961 pronunciando un&amp;nbsp; fermoso&amp;nbsp; discurso, “Tesouros novos e vellos”&amp;nbsp; que converteuse nunha peza clásica da literatura galega&amp;nbsp; contemporánea. No ano 1991, Cunqueiro foi recoñecido polo mundo cultural adicándolle o Dia dás Letras Galegas. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Durante os seus tempos compostelanos foi asiduo dos faladoiros do Café Español onde cultivou a amizade de intelectuais coma Domingo Garcia Sabell, Carlos Maside, Ricardo Carballo Calero, Torrente Ballester; Fernandez del Riego ou Xosé Eiroa. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Membro do Partido Galeguista dende os seus inicios, nembragantes&amp;nbsp; entre os anos 1937 e 1944 colabora co franquismo. En 1944 rompe coa Falanxe nun escuro incidente que provoca retireselle o carné de xornalista. A intervención de Fernández del&amp;nbsp; Riego e fundamental para que poida retomar a súas colaboración na prensa escrita a partires do ano 1946. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Segundo subliña&amp;nbsp; o profesor Henrique Monteagudo, filólogo e Secretario do Consello da Cultura Galega, coordinador do Ano Cunqueiro,&amp;nbsp; simposio celebrado en 2010 entre&amp;nbsp; Santiago, Vigo e a Coruña, foi recuperado para a literatura galega convidado por Paco del Riego e Piñeiro. “Merlín e familia” foi a primeira novela en galego publicada na ditadura", sinala Monteagudo dun autor que antes da Guerra Civil era "galeguista radical" para despois adherirse ao franquismo “sen sabermos ata que punto foi convencido ou forzado polas circunstancias ou polo oportunismo”. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Suso de Touro relata, “Cunqueiro tivo dúas duras e amargas leccións que lle partiron a vida. O golpe e a guerra foron a primeira lección: os límites da realidade, o peso grave da historia. Aquela machada decapitou á súa xerazón. Morreron ou fuxiron exiliados os indios, e Álvaro para sobrevivir fíxose vaqueiro. Para aprender esa dura lección tivo que perder algo, non sabemos o que, nese tránsito, nesa reviravolta da identidade. Sabemos que no ano 1938 xa é un vaqueiro, gasta camisa azul fascista, correaxes e bota alta. Por eses anos escribe en castelán “Historia del caballero Rafael”, coñece aos seus novos camaradas da Falanxe cultural, os cataláns que fundan a revista Destino”. Ese grupo evolucionará na posguerra ao culturalismo catalán e o editor Josep Vergés editará a Cunqueiro na Editorial Destino.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Preguntase Suso de Touro, ¿Como puido facer para integrarse nos intelectuais falanxistas que cantaban á guerra? ¿Como non había pensar nos seus compañeiros asasinados? So é explicábel nun rapaz desvalido que precisa acubillo nunha irmandade intelectual, e que a encontra nesa xeración de camaradas bébedos de historia e de fascismo: Laín, Ridruejo, Tovar, Manuel Machado, Luís Rosales, Eugenio Montes, Pemán, Torrente Ballester, Leopoldo Panero, Eugenio D'Ors, Martín de Riquer...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
De Cunqueiro diría o acedo Paco Umbral , “Álvaro Cunqueiro é inagotable de ler e o que hoxe lle dá máis sentido a súa prosa é un humorismo tácito, unha graza oculta de romano ilustre que se retira á súa quinta con máis libros que coellos.&amp;nbsp; Asinou Cunqueiro ou Conqueiro, segundo os ventos políticos. Era cardeal cismático de Mondoñedo, era director de xornais, era un gran prosista en castelán e en galego, grande, gordo, cordialísimo, facundo e recatado,&amp;nbsp; dicidor e recolecto, artista. Nunca quixo saír dos seus círculos concéntricos de prosa e verso, de pobo e vila, de modo que viña a Madrid como un pai remoto das letras, como un xenio raro, e o seu libro máis famoso é “Crónicas do sochantre”, onde a prosa lírica e imaginativa chega a perigosos perfís de inverosimilitude e graza. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Cunqueiro, o home das mil e unha facianas, tantas veces posto como exemplo e modelo de escritor bilingüe, chega a afirmar que&amp;nbsp; non cre no bilingüismo: “Eu son un escritor galego, eu son un home que pensa en galego e non creo no bilingüismo: eu sosteño que hai sempre unha lingua de fondo e a miña lingua de fondo é o galego. Que eu teña máis ou menos facilidade para expresarme noutra lingua e que esta lingua sexa o castelán, esta é outra cuestión. Naturalmente un escritor que pretenda vivir da pluma non pode facelo&amp;nbsp; se escríbese soamente na lingua galega”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
En 1980, foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Santiago de Compostela. Un ano despois, na cidade de Vigo morreria este mixturador de maxia e mística, ourive do idioma, un dos grandes da lingua galega e tamen da castelan que tras de se deixou unha extensa obra florecida nos mais recónditos saberes e plena de erudición.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-8717577896705478745?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8717577896705478745'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8717577896705478745'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/centenario-do-nacemento-de-alvaro.html' title='CENTENARIO DO NACEMENTO DE ALVARO CUNQUEIRO'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-42X1uskp2O4/TvI4OCTs3WI/AAAAAAAAFag/PNFmAOz8l_0/s72-c/%25C3%25ADndice.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-7154743205076853514</id><published>2011-12-20T08:57:00.005+01:00</published><updated>2011-12-21T08:14:47.191+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='X LEGISLATURA - ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><title type='text'>X LEXISLATURA - ANTONIO CAMPOS ROMAY</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-5jXbywljsE4/TvA_0W0zZaI/AAAAAAAAFaQ/kdD78l-Zs_M/s1600/CONGRESO.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-5jXbywljsE4/TvA_0W0zZaI/AAAAAAAAFaQ/kdD78l-Zs_M/s200/CONGRESO.jpg" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html" target="_blank"&gt;(Leer versión en castellano) &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;h3 class="post-title entry-title" style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;span style="font-weight: normal;"&gt;É tolemia manifesta dicíanos o poeta satírico  romano Juvenal alá polo ano 100, “vivir precariamente para poder morrer  rico”. En sentido contrario é a recomendación que hoxe fáisenos de xeito  cotían.. Esta reflexión conduciríanos directamente ás cavilacións de  Seneca cando afirmaba que “a vida é moi perigosa”. “Non polas persoas  que fan o mal. Senón polas que sentan a ver o que pasa”. Isto é algo moi  propio dos que se confesan apolíticos e que deixan na súa desidia  acomodadiza que outros decidan por eles. Cando se propoñen  circunstancias regresivas de todo orde son moitos os que co seu silencio  ou a súa pasividade esquecen que non hai nada máis comprometido que dar  marcha atrás, cando a esencia da vida é ir sempre cara adiante.  Forzosamente a vida é unha progresión por unha vía de sentido único. Con  distintos camiños pero todo eles con único sentido. Por iso é tráxico  ver deambular a sociedade sen rumbo fixo entre ditados altisonantes e  interesados que converten a historia do home nun transito de cangrexo,  que fai que non vivamos, senón apenas existimos. Como autómatas,  escravos decorados de modernidade, a gran maioría existe. Comprimida  entre mensaxes machucóns e condicionantes. Máis próximos a lavados de  cerebro que a forxa de pensamento propio. Volvendo a Lucio Anneo Seneca  compre coincidir con el, que a vida, ese transito fugaz sobre a cortiza  dun planeta millonario en anos e experto en ver sucederse aos grupos  tribais sobrevivindo sobre o seu epidermes e pasando como estrelas  fugaces de moi leve recordo, e apenas é&amp;nbsp; “tres tempos sucesivos”, os que  a marcan. “Un presente”, brevísimo e volátil, “un futuro” dubidoso,  como non paran de advertirnos interesados augures expertos en dinamitar a  resistencia social e só queda como certo “o pasado” que pode ser  breviario de fermosas lembranzas ou amargo queixume, cemiterio de  ilusións erradas..&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br style="font-weight: normal;" /&gt;&lt;span style="font-weight: normal;"&gt;Curiosamente a vida é o oficio máis difícil na súa  aprendizaxe. Abrangue o seu curso académico todo un periplo vital.  Cando se comeza a ter conta cabal dela, o coñecemento adquirido é  refutado con certo desdén por uns, pola ancianidade do profesor, mentres  no persoal apenas serve de pasaporte para o camiño cara á nada que os  crueis calibran en lume eterno ou beatifico seo e os escépticos en  cinzas para ser espalladas no mar.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-weight: normal;" /&gt;&lt;br style="font-weight: normal;" /&gt;&lt;span style="font-weight: normal;"&gt;Recomenda Ernesto Sábato que  “soamente unha vida dedicada aos demais merece ser vivida”. Seria bo  como regra de ouro para a clase política e alicerce seguro para que  recuperasen posicións honorables nas enquisas do CIS. Algo que  requiriría a grandeza de non renunciar á liberdade como columna  vertebral, ao valor moral da coherencia e ao valor substantivo dos  dereitos humanos como conquista, en troques dunha seguridade  transitoria, un remendo social que ao cabo non é garantía nin de  liberdade nin de certeza. Seria suxestiva unha clase política capaz de  entender o exercicio desta, en clave ética en primeiro lugar e logo con  tal lexitimidade ter a capacidade de convicción didáctica cara á  sociedade tratándoa como colectivo intelixente, maduro, e non cal masa  burricana, facendo entender por vía de exemplo, que tanto ou mais que  atesourar patrimonio e riquezas e as cousas que a partir delas póidanse  obter, esta a beleza moral daquelas outras que os cartos non poden  mercar. Bens intanxibles pero indispensables para entender, construír e  alcanzar un futuro común, solidario e sostible.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-weight: normal;" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-weight: normal;"&gt;Hoxe,  cando se configura unha maioría absoluta, case omnímoda, cos resortes  das diversas administracións nunha soa facción, a primeira advertencia  sensata seria subliñar e facer énfase, e exemplos hai na nosa case nunca  cabal historia, que o poder sen limites, é propicio ao frenesí, á  bebedeira que remata arruinando a súa propia autoridade. E como os que  representan tal poder en maioría notoria, sentiranse próximos ao autor,  faise mester exhortarlles a ollar unha sentenza do teólogo e Arcebispo  de Cambrai, Fenelon, que advirte que “o poder absoluto como a nogueira,  non deixa crecer nada baixo a súa sombra”. A primeira proba sentea nas  suas carnes Amaiur&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br style="font-weight: normal;" /&gt;&lt;span style="font-weight: normal;"&gt;No inicio desta X Lexislatura das Cortes Xerais  quizais ao Señor Presidente do Congreso dos Deputados nunha intervención  medida e moi razoable faltoulle engadir unha frase de Don Antonio Gala,  “despois do poder, nada hai tan excelso como saber ter dominio do seu  uso”. Ou, volvendo ao citado Lucio Anneo Seneca, recordar ás súas  señorías, especialmente ás das bancadas da maioría, “Todo poder excesivo  dura pouco”…&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br style="font-weight: normal;" /&gt;&lt;span style="font-weight: normal;"&gt;Claro que o estoico Séneca, espectador da  decadencia do imperio nun período marcado pola carencia de ética,  turbulento e amoral, entoou a súa “adeus” non cos compases de Schubert,  senón cunha copa de cicuta na man, servida polos que xa&amp;nbsp; naquela época  exercían de especuladores, feirantes usureiros e tiranos.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/h3&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-7154743205076853514?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7154743205076853514'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/7154743205076853514'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/x-legislatura-antonio-campos-romay.html' title='X LEXISLATURA - ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-5jXbywljsE4/TvA_0W0zZaI/AAAAAAAAFaQ/kdD78l-Zs_M/s72-c/CONGRESO.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-5802124614387260262</id><published>2011-12-20T08:40:00.000+01:00</published><updated>2011-12-20T08:40:14.636+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='DISCURSO DE INVESTIDURA DE BARACK OBAMA'/><title type='text'>DISCURSO DE INVESTIDURA DE BARACK OBAMA</title><content type='html'>&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-YYHKcj7HyEc/Tu_KHcut9EI/AAAAAAAAFaI/nVZ-mUdnS80/s1600/obama.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="147" src="http://2.bp.blogspot.com/-YYHKcj7HyEc/Tu_KHcut9EI/AAAAAAAAFaI/nVZ-mUdnS80/s200/obama.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Barack Obama&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Enero de 2009.- "Nuestros retos pueden ser nuevos. Los instrumentos con los que los afrontamos pueden ser nuevos. Pero los valores de los que depende nuestro éxito -el esfuerzo y la honradez, el valor y el juego limpio, la tolerancia y la curiosidad, la lealtad y el patriotismo- son algo viejo. Son cosas reales. Han sido el callado motor de nuestro progreso a lo largo de la historia. Por eso, lo que se necesita es volver a estas verdades. Lo que se nos exige ahora es una nueva era de responsabilidad, un reconocimiento de que tenemos obligaciones con nosotros mismos, nuestro país y el mundo; unas obligaciones que no aceptamos a regañadientes sino que asumimos de buen grado, con la firme convicción de que no existe nada tan satisfactorio para el espíritu, que defina tan bien nuestro carácter, como la entrega total a una tarea difícil.&lt;/span&gt;"&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-5802124614387260262?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5802124614387260262'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/5802124614387260262'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/discurso-de-investidura-de-barack-obama.html' title='DISCURSO DE INVESTIDURA DE BARACK OBAMA'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-YYHKcj7HyEc/Tu_KHcut9EI/AAAAAAAAFaI/nVZ-mUdnS80/s72-c/obama.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-3799386578928203456</id><published>2011-12-19T22:35:00.002+01:00</published><updated>2011-12-19T23:52:46.952+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='DARWIN'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='BIOLOGÍA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='LYNN MARGULIS'/><title type='text'>HOMENAJE A UNA BRILLANTE DESCONOCIDA: LYNN MARGULIS</title><content type='html'>&lt;table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/-ksUnOgWMOZU/Tu-tedcAoWI/AAAAAAAAFaA/vnZxPcvaHvw/s1600/Lynn_Margulis.png" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="132" src="http://1.bp.blogspot.com/-ksUnOgWMOZU/Tu-tedcAoWI/AAAAAAAAFaA/vnZxPcvaHvw/s200/Lynn_Margulis.png" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Lynn Margulis&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Recientemente ha fallecido la bióloga Lynn Margulis, una bióloga desconocida para la gran mayoría, pero una eminencia que ha conseguido mejorar al propio Darwin, gracias a su teoría de la endosimbiosis. Lynn fue una de las principales contribuyentes a la biología evolutiva del último siglo. Sus trabajos con bacterias, a las que llevó desde un lugar marginal en la investigación hasta el centro mismo de la hoja de ruta de la evolución, sacudieron los cimientos de la disciplina. Su probada brillantez llevaba aparejada una fama, también merecida, de excéntrica polemista.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Como investigadora recibió las máximas distinciones que un investigador puede recibir en su campo gracias al tamaño y calidad de su contribución científica. Los galardones incluyen la Medalla Nacional de Ciencia norteamericana, la medalla Darwin-Wallace, membresía en las Academias Nacionales de Ciencia de Estados Unidos y Rusia y menciones honoris causa en numerosas universidades, incluidas las de Vigo, Valencia, Autónoma de Madrid y Autónoma de Barcelona.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Tras su paso por las universidades de Chicago, Wisconsin y Berkeley, sus intereses académicos viraron hacia la genética de poblaciones y el interés por unos microorganismos minusvalorados por los científicos del momento, las bacterias, a las que situó de lleno en el mapa evolutivo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Gracias a su Teoría de la Endosimbiosis Seriada, que Margulis logró publicar tras muchos intentos en el Journal of Theoretical Biology, obtuvimos la respuesta más plausible hasta la fecha a cómo llega una célula procariota (sin núcleo diferenciado y con la información genética dispersa en la membrana) a convertirse en una célula eucariota&amp;nbsp; (con su información genética dentro de un núcleo).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Según Margulis, organismos de origen bacteriano como mitocondrias o cloroplastos se unieron, etapa a etapa, dentro de un sistema más complejo que se mantenía mediante la simbiosis entre sus miembros: el beneficio del conjunto redundaba en el individuo y viceversa. La teoría, que contradecía en parte las enseñanzas evolutivas enunciadas por Darwin (basadas en las mutaciones) le granjeó multitud de críticas e indiferencia por parte de la comunidad científica, pero acabó siendo refrendada y validada.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
El pulso entre la brillantez y la polémica, entre sus admiradores y sus detractores, entre ella y biólogos como Richard Dawkins ha acompañado a Margulis durante toda su vida académica.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Algunas de sus contribuciones posteriores desarrollan la idea inicial de la bióloga, que la incorporación estable de bacterias es la que guía los procesos evolutivos. Más que crear teorías de la nada, Margulis utilizó su talento y los recursos disponibles para re-elaborar viejas teorías inortodoxas que habían quedado a la sombra del darwinismo, como la Teoría de la Simbiogénesis (recuperada del genetista ruso decimonónico Konstantín Merezhkovski) o el llamado “nuevo principio” de Boris Mikhaylovich Kozo-Polyansky, que Margulis reivindicó en uno de sus últimos trabajos, publicado en diciembre de 2010 en el Paleontological Journal.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-3799386578928203456?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3799386578928203456'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/3799386578928203456'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/homenaje-una-brillante-desconocida-lynn.html' title='HOMENAJE A UNA BRILLANTE DESCONOCIDA: LYNN MARGULIS'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/-ksUnOgWMOZU/Tu-tedcAoWI/AAAAAAAAFaA/vnZxPcvaHvw/s72-c/Lynn_Margulis.png' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-8912245872102657492</id><published>2011-12-16T22:42:00.001+01:00</published><updated>2011-12-17T11:43:58.111+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='isidro gracia'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='pacto social'/><title type='text'>El PACTO SOCIAL, ¿POR QUÉ NO ROMPER? – ISIDORO GRACIA PLAZA</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-RzkKETtGNc8/Tuu6l_T0xDI/AAAAAAAAFZ0/OXcDzrak2bw/s1600/concepto-de-pacto-social.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="149" src="http://2.bp.blogspot.com/-RzkKETtGNc8/Tuu6l_T0xDI/AAAAAAAAFZ0/OXcDzrak2bw/s200/concepto-de-pacto-social.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Al socaire de la crisis muchos de los que están en el origen de la misma, grandes banqueros y empresarios, que practicaron e impulsaron la especulación, y los gurús económicos y políticos que dieron la cobertura ideológica que está en la base de los actuales problemas, se han puesto a predicar sobre lo imprescindible de la moderación salarial, cuando no del recorte de las rentas provenientes del salario, como las derivadas de las cotizaciones sociales. Demandan también un recorte de las garantías de los hoy empleados y de los futuros contratos, recortes en el estado de bienestar, tales como los de las prestaciones de los parados, con el cínico argumento que estas desincentivan la recolocación en las condiciones ínfimas que ofertan algunos empleadores.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Llegados a este punto parece adecuado que, todos aquellos que vivimos de nuestro trabajo y esfuerzo personal, nos planteemos si vale la pena que continuemos el diálogo de sordos, tendente a mantener un pacto que la otra parte está dispuesta, no a ignorar, sino a atacar en cualquier ocasión que les parece favorable para ello. La respuesta es clara: si del Acuerdo se cae una buena parte del contenido Social, el dialogo tiene poco sentido y el Pacto ninguno.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;br /&gt;
Si los parados pierden prestaciones, los activos garantías y derechos y el conjunto de los ciudadanos salario social (educación, sanidad, pensiones y asistencia social), el negocio global debe devenir en ruinoso para todos y no solo para una de las partes. Lo máximo que puede ocurrir, si tenemos que recurrir a “las malas”, para resolver los conflictos de intereses, es que el sistema de globalización actual se tambalee y, si lo hace suficientemente fuerte, una buena parte de los dirigentes económicos sean sustituidos. Evidentemente habrá daño y víctimas en las clases media y baja, pero lo que no puede pretender nadie sensato y racional es que el daño se produzca solo en estas clases, y que además se acepte con resignación, para que los culpables de la situación se mantengan al margen de ello, manteniendo fortuna, privilegios y poder.&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2339701426915032129-8912245872102657492?l=contraposicion.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8912245872102657492'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/2339701426915032129/posts/default/8912245872102657492'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contraposicion.blogspot.com/2011/12/el-pacto-social-por-que-no-romper.html' title='El PACTO SOCIAL, ¿POR QUÉ NO ROMPER? – ISIDORO GRACIA PLAZA'/><author><name>HABLAME.TV</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='33' height='12' src='http://4.bp.blogspot.com/_ET-7cPdAWJ0/SXCLEosbuRI/AAAAAAAAAAM/ETQ59saDZSM/S220/HABLAME+BAJA.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/-RzkKETtGNc8/Tuu6l_T0xDI/AAAAAAAAFZ0/OXcDzrak2bw/s72-c/concepto-de-pacto-social.jpg' height='72' width='72'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-2339701426915032129.post-4887459985405660340</id><published>2011-12-12T09:01:00.004+01:00</published><updated>2011-12-12T18:10:45.835+01:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='UNHA ESPAÑA'/><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='REINO DE ZARZUELA E GOBERNO EN FUNCIÓNS - ANTONIO CAMPOS ROMAY'/><title type='text'>UNHA ESPAÑA, REINO DE ZARZUELA E GOBERNO EN FUNCIÓNS - ANTONIO CAMPOS ROMAY</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-qRZp_maJDV8/TuW0NROOOtI/AAAAAAAAFZg/45qgkASHwK8/s1600/Zapatero_saluda_Rajoy_llegada_Palacio_Moncloa.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/-qRZp_maJDV8/TuW0NROOOtI/AAAAAAAAFZg/45qgkASHwK8/s1600/Zapatero_saluda_Rajoy_llegada_Palacio_Moncloa.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="145" src="http://2.bp.blogspot.com/-qRZp_maJDV8/TuW0NROOOtI/AAAAAAAAFZg/45qgkASHwK8/s200/Zapatero_saluda_Rajoy_llegada_Palacio_Moncloa.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;&lt;a href="http://contraposicion.blogspot.com/p/nunhas-verbas.html" target="_blank"&gt;&lt;span style="color: blue;"&gt;(Leer versión en castellano)&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style="font-family: Times,&amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif; font-size: large;"&gt;Zapatero, o entusiasmo do converso e Rajoy o espírito do confeso, aplícanse a fustrigar o país por encargo dos especuladores e ladróns de colo branco e alma negra que se alongan dende Wall Street até a City londiniense, que atopou o mellor abandeirado dos seus espurios intereses en “Cameron da Illa”.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na cruzada de adelgazamento da calidade de vida xeral, a Casa Real borbónica chegada do exilio portugués tras un desventurado 14 abril con periplo por Marsella, Roma e outras latitudes até arribar co máis presentable dos seus fillos en orde sucesoria ao benigno clima de Estoril con non poucas dificultades económicas, fai provisión de esforzo e laboriosidade. &lt;
